Brak wiary i spowodowane tym poczucie dyskryminacji - Netkobiety.pl

No widzisz,mnie otaczają chyba tylko "parapety".
Może dlatego że mieszkam na wsi-w sumie 3km od miasta,ale jednak wieś   
Większośc znajomych robi "krzywą'minę na tą wieśc,dlaczego?Nie wiem.Brak akceptacji.?
Sądze ze w mieście byłoby łatwiej,ale cóż ..
Nie czuję się dyskryminowana,ale czuję się odrzucona,mimo że moje życie ma więcej wartości niż osób które uważają sie za "pobożnychP=-praktykujących czy nie nieważne.
Druga sprawa-Ty napisałeś,a czemu nie napisał ktoś wierzący,praktykujący lub nie,że np szanuje  mój wybór???

Nie napisałam, bo nie chciałam wchodzić w każdy Twój wątek.

Jestem osobą wierzącą, ale w moim otoczeniu nie spotykam się z dyskryminacją. Nie spotykam się, mimo że nie chodzę do kościoła. Chodzę rzadko, a jeśli już, to do wybranych i sporadycznie, bo wierzę w Boga, nie w kościół/instytucję, a to zdecydowana różnica.

Dyskryminacja niewierzących. Ciekawa jestem tego, czym się ona w Twoim przypadku objawia. Co robią lub czego nie robią ludzie wokół Ciebie, że czujesz się dyskryminowaną. Bo może też jestem w jakiś sposób dyskryminowaną, tylko nic na ten temat nie wiem.

Dla mnie jest bez znaczenia czy mam do czynienia w osobą wierzącą, czy ateistą. Istotną sprawą jest postawa danego człowieka do innych, a to niezależne jest od wyznawanej bądź niewyznawanej wiary.

Teoretycznie Polska jest krajem świeckim, ale tylko teoretycznie. Oczywiście Państwo ma mały wpływ na to czy jego obywatele dyskryminuja swoich znajomych czy sąsiadów, ale  ma wpływ na to co się dzieje w podległych mu instytucjach, a tu jest problem. W świeckich szkołach w Polsce dominują katolicy (uczniowie i nauczyciele)i narzucają innym swoje obrzędy. Nie chodzi tu o lekcje religii, na które można po prostu nie chodzić, ale o np. apele ku czci Jana Pawła II dla wszystkich uczniów (w tym ateistów i innowierców). Jak się czuje dziecko np. Świadek Jehowy czy Baptysta gdy podczas takiego apelu prowadzący zarządza modlitwę "Zdrowaś Maryjo". Starsze dziecko po prostu jej nie powie i tyle, ale 8-mio latek będzie czuł się głupio, a i koledzy będą mieć być może powód do dyskryminacji. Na rozpoczęcie i zakończenie roku  szkolnego w programie uroczystości msza katolicka. Jak są rekolekcje dla katolików to odbywają się one w czasie godzin lekcyjnych i uczniowie mają wtedy obowiązek uczestniczenia w nich zamiast lekcji, chyba że nie są zapisani na religię. Pozostali uczniowie teoretycznie powinni mieć zapewniona opiekę w szkole, ale różnie z tym bywa. Lekcji wtedy nie ma przez kilka dni. Ciekawe, dlaczego rekolekcje nie moga się odbywac po południu, gdy każdy kto czuje taką potrzebę może sobie iśc do kościoła i jest to jego prywatna sprawa. Co więcej na te rekolekcje muszą dzieci do kościoła zaprowadzić nauczyciele i tam czuwać nad ich zachowaniem, bo dzieci są pod ich opieką. A co z takimi nauczycielami, którzy katolikami nie są? teoretycznie nikt ich nie zmusza, ale muszą się przed dyrektorem "wyspowiadać" dlaczego jego polecenie nie chcą wypełnić. A podobno wiara to prywatna sprawa każdego człowieka. Nie w Polsce niestety.

No więc teoria z praktyką nie ma nic wspólnego.
Mąz powiedział mi wczoraj zebym nie mówiła przy córce o moich poglądach,bo dzieci będą się z niej śmiały.Ja na to że chcę żeby miała wybór(ona wierzy-nie ingeruję w to,kupuje jej jakieś kartki z religi,jest mała wierzy co pózniej zrobi-jej wybór) a to że dzieci  są jakie są tj nietolerancyjne to zasługa rodziców.On na to że właśnie od rodziców trzeba zacząc,ale ja nie mam zamiaru się przed nikim tłumaczyc.Jakaś masakra.

Właśnie chcę wychowac dziecko bez kłamstwa,nie chcę żeby w dorosłym życiu bała sie wyrażac swoje zdanie.Czasem to wychowanie jest trudne,ale staram się jej wytłumaczyc wszystko.Myśle ze moja córka jest mądra i rozumie co do niej mówię,tłumaczę.Razem z mężem tłumaczymy jej żeby pewnych rzeczy nie mówiła dzieciom ale ona jest dzieckiem-ma 7lat i czasem powie za dużo
Denerwuje mnie tylko to że niby państwo świeckie,a poglądy i zachowanie średniowieczne:)
Mąż twierdzi że spalono by mnie na stosie w innych czasach

No i w tym jest problem,że otaczają mnie ludzie którzy  wolą nie zastanawiac sie,nie myślec tylko przyjąc gotowe wzorce,czy dobre?Nawet o tym nie myślą,bo przecież dobry katolik powinien akceptopwac wybór innych.Przecież Bóg dał nam wolną wolę?Prawda??Ale oni o tym nie myślą.Niestety.A ja czuję się jak oderwana nie wieadomo skąd

Wiara to zawsze był trudny temat. Prawdą jest również, że trudniej nie wierzy się na wsi niż w mieście.
Co i tak nie zmienia faktu, że każdy ma prawo do własnych przekonań czy poglądów.
Ja w swoim życiu przeszłam chyba wszystkie etapy wiary. Wychowana w katolickiej rodzinie, co niedziele do kościoła, później było jakieś udzielanie się podczas mszy, oazy itp... i nagle się to skończyło. Z wiekiem człowiek inaczej patrzy na pewne sprawy.
W tym momencie moja wiara stoi centralnie po środku, nie mogę powiedzieć że wierzę ale też nie mogę mówić, że nie wierzę, bo sama nie wiem jak to jest. Do kościoła chodzę bardzo rzadko, o czym oczywiście nie wie moja mama. Dla świętego  spokoju wolę ją okłamywać niż wysłuchiwać jej narzekań "jaka to ja byłam kiedyś, a jaka to ja jestem teraz".
Wiem, że to chore. Ale wole mieć spokój niż gadanie nad uchem;)
Oprócz takich rzeczy, jak w pewnym stopniu narzucanie wiary przez rodziców nienawidzę nawracania na silę :/
Mam w swoim gronie taka jedna koleżankę, która ostatnio pomyliła wiarę w Boga z nawiedzeniem przez coś, bo na pewno nie przez Boga.
To ciągłe namawianie, tłumaczenie, narzekanie...oszaleć można:/

I dlatego wydaje mi się, że rozumiem co Ty musisz przeżywać. Chociaż na pewno na inny sposób.

Mimo, że nie wiem w jakim stopniu jest teraz moja wiara, to nadal szanuje kościół. Wiem, że u ludzi jest z tym odwrotnie. Ale ja nigdy nie miałam żadnych przykrych sytuacji związanych z tą instytucją. I dlatego też, szanuje ich i ich pracę. Co oczywiście nie zmienia faktu, że kościołowi przydałoby się odświeżenie.
Chociaż marne są na to szanse;)

To tyle ode mnie

P.S.
Świetne masz podejście do swojej córki!:)

Przeczytałał całą biblię,zadawałam pytania na które nie otrzymałam odpowiedzi od rodziców , księży.
Nie , grzech mnie nie oddziela od Boga.
Żyje uczciwie,nie obłudnie,a spotkałam wielu katolików-obłudników.
Popatrz na Wielokropka,nie krytykuje mnie,nie ocenia,nie zmienia spojrzenia na mnie przez pryzmat wiary.

Trochę akceptacji poglądów innych,tylko tyle chcę.