małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę? - Netkobiety.pl

Nic sie nie dzieje nagle i pewnie niewiele Was tak naprawde laczylo..niestety:( Przynajmniej tak to sama na poczatku postu opisalas...zgon Waszego zwiazku zaczal nastepowac juz 3 lata temu a nie pare miesiecy wczesniej.

Moje zdanie jest takie, ze gdyby Cie kochal to nie zakochalby sie w kims innym. Serca nie da sie rozdwoic. Czyli najpierw sie w Tobie odkochal (dlaczego to sama powinnas wiedziec) a potem zakochal.
Czy tacy wracaja? Czesc z nich tak, czesc z nich nie. Ale ciezko jest ponownie zyc z osoba, ktora juz raz odeszla, bo moze to zrobic kolejny raz. Potrzeba mega sily aby zaufac i wybaczyc. Zapomniec sie nie da.

no to ja Ci niestety nie pomoge:( Bo jestem taka osoba, ktora jak sie raz odkocha to juz drugi raz nie zakocha. Piszesz teraz podobnie jak moj eks maz: ze tez nie widzial zadnych sygnalow naszego rozkladu malzenstwa (przez 10 lat rozmow, awantur, prosb i placzow!), ze teraz to by wrocil i na rekach mnie nosil i ze sie zmieni i tak w kolko. Niestety..bylo za pozno, na mnie to juz nie podzialalo. To by bylo takie odgrzewanie zimnej zupy, smak juz nie ten sam.

Niech napisza wiec te z nas, ktore maja inne doswiadczenia i potrafily odgrzac takie wystygle malzenstwo.

Rządzi Tobą teraz obsesyjna chęć zatrzymania przy sobie męża, która tak naprawdę do niczego nie prowadzi, bo Twój mąż uwił sobie już nowe gniazdko. Uwierz, że widok walczącej kobiety o mężczyznę, który odszedł do nowej partnerki jest żałosny i upokarzający, a moim zdaniem lepiej jest wyjść z tego wszystkiego z twarzą. Nie wystarczy udawanie przy nim twardej sztuki, bo i tak knujesz sposoby na jego powrót. Musisz z godnością usunąć się w cień przeszłości i pogodzić się z jego odejściem. Zdaję sobie sprawę z tego, że bardzo trudno jest w takim momencie włączyć opcję racjonalnego, bez emocjonalnego myślenia, jednak pora wziąć się w garść dla własnego zdrowia i dziecka.

Nie walcz to nic nie da.... odpuść tak będzie lepiej dla Ciebie.... wykończysz sie

Trzeba było walczyć o miłość, rodzinę, gdy byliście razem. Miałaś na to 3 lata, od momentu gdy coś zaczęło się psuć. Żadne z was podczas tego okresu nie wyciągnęło pierwsze ręki, nie było chętnych na naprawę relacji. Teraz tego żałujesz, ale co Ci po tym przyjdzie? Twój mąż zaczął układać sobie życie od nowa, a Ty co zamierzasz zrobić? Żyć nadzieją,która będzie wyniszczała Cię od środka? Pogodzić się z jego odejściem nie będzie łatwiej, ale później będzie Ci o wiele lżej.

Gdyby nad moim związkiem zawisły czarne chmury, próbowałabym je przepędzić, nie czekałabym do rozstania - więc jak widzisz, nie zawsze tak jest, że chce się działać dopiero po stracie.
Napisałaś w pierwszym poście, że to duma nie pozwalała Ci na podjęcie kroków do naprawy relacji, a teraz  duma pozwoli Ci się przed nim poniżyć ? Brałaś pod uwagę opcję, że takie rozpaczliwe zachowanie, może przynieść odmienny skutek niż ten oczekiwany? Osobiście nie chciałabym być z człowiekiem, który błaga mnie o to, abym z nim była. Nie chciałabym być z desperatą.
Poradziłyśmy Ci to, co według nas jest najbardziej sensowne, decyzja co zrobisz i tak należy do Ciebie. Jednak zastanów się dobrze zanim podejmiesz jakiekolwiek kroki, abyś ich dodatkowo nie musiała żałować. Pozdrawiam.

ja Ci powiem, żebyś walczyła... bo uważam że warto!! Poddać się mozna zawsze, bo to wbrew pozorom najłatwiejsza z dróg. Niemniej jednak moi przedmówcy mają wiele racji w tym co piszą. Musisz walczyc z godnością, zdecydowanie nie możesz się poniżać - bo stracisz w jego i swoich oczach szacunek, a potem ciężko to odbudować...
Zrób coś dla siebie, dla dziecka. Teraz to wy jesteście najważniejsi. Spróbuj nie stawiać męża na piedestale - bo nie ruszysz z miejsca. Musisz sobie powtarzać jak mantrę, że też dasz radę, że jesteś silna. Wiem i doskonale Cię rozumiem, że straszliwy ból rozrywa Twoje serce, gdy sobie myślisz, że on jest ze swoją nową partnerką, a Ty sama jak palec z dzieckiem. Takie jednak jest życie...

Może wróci, może nie... wszystko zależy czy mu wyjdzie w nowym związku... teraz ma pewnie motyle w brzuchu, z nową osobą nie rozmawia o problemach, jest na swój sposób szczęśliwy. Może nowa osoba daje mu to czego zabrakło w relacjach z Tobą i choćbys teraz dawała mu gwiazdkę z nieba to dla niego nie bedzie to miało zadnego znaczenia. Na siłę go nie przyciągniesz, na dziecko raczej też nie skoro nowa partnerka też ma swoje.
Widzisz, mnie żona tez zdradziła... ja ze swojej strony podobnie zresztą jak Ty dorzuciłem swoje do pieca... po kilku miesiącach walki moja małżonka wniosła pozew rozwodowy, twierdząc że to co zrobiła nie było zdradą (poczytaj moj wątek - może zaoszczędzi Ci to czas).
Na wszystko potrzeba czasu, daj czasowi czas, w innym przypadku oszalejesz
Ja dopiero teraz dochodzę po wszystkim do siebie (5 miesięcy). Znajomi i przyjaciele przywrócili mi radość życia i byli dla mnie wsparciem w tym wszystkim. Porozmawiaj z kimś, kto na całą sytuację spojrzy bez emocji (rodzice i rodzina stoją pewnie za Tobą). Walcz, bo warto walczyć. Ja walczylem do czasu, aż byłem w stanie odpowiedzieć twierdząco na pytanie CZY ZROBIŁEŚ WSZYSTKO, ŻEBY URATOWAĆ SWOJE MAŁŻEŃSTWO? Jeśli odpowiesz tak - dopiero bedziesz mogła wystartować z miejsca i ułożyć sobie życie. Wyciągnij jednak wnioski z tego co zrobiłaś źle, abys nigdy w przyszłości nie popełniała błędów, które popełniłaś.
Zdrada zawsze pozostanie zdradą i nic nie usprawiedliwia Twojego męża - jak równiez mojej żony. Tak się nie traktuje ludzi, którym przysięgało się miłość na dobre i na złe. Ja mam nadzieje, że Twój mąż zrozumie w końcu swój błąd - podobnie zresztą jak moja żona, o którą sie modlę codziennie!!!

Życze dużo siły i wytrwałości i ściskam Cię mocno, bardzo mocno, gdyż doskonale wiem jak się czujesz i co się dzieje w Twojej głowie

PS. "jeszcze życie wyjdzie Ci" to tylko pewien fragment smutnej piosenki zespołu Love Store - Talitha kum. Posłuchaj ją sobie

Tylko zapominasz jeszcze o najważniejszym - ŻEBY W TEJ WALCE NIE ZATRACIĆ SIEBIE.
Dla żadnej kobiety, dla żadnego mężczyzny - nie należy poświęcać siebie. To nie jest zdrowe, normalne podejście - to forma uzależnienia.

Miło mi Nawet jak się nie zgadzasz,
A jeśli pozwolisz - pytanie do Ciebie. Odpowiedź pewnie przyda się autorce.
Do tych wniosków - o szczęściu to kiedy doszedłeś? I nie jest żadna złośliwość Bo ja osobiście bardzo PO czasie. Niestety.
Zresztą - Ci, którzy posiadają WCZEŚNIEJ tą wiedzę tajemną - nie pakują się w chore relacje

A to wydaje mi się prawdziwym motorem Twojego zachowania. To nie ma nic wspólnego z miłością.

Ciekawe jak walczyć jak ktos nie chce rozmawiac,można walić głową w mur a to i tak nic nie da.... może przemysli ,moze wróci. Ty nie rób nic odsuń sie ,nie pisz ,nie dzwoń ,nie kontaktuj się... Ja walczyłam 3 miesiące uwierz mi to nic nie daje ,pogrążasz się jeszcze bardziej... On ma wsparcie , a Ty jestes sama. Nie obwiniaj sie to on zdradził nie Ty ,a tłumaczenia ,ze kłotnie to bzdety w ten sposób sie uspawiedliwia i tyle ,chce zrzucić całą winę na Ciebie.....

Moja relacja nie była raczej chora, tak mi sie przynajmniej wydaje. Cokolwiek wydarzyło się w moim życiu po ślubie... jest złem w najczystszej postaci, niemniej jednak nigdy nie żałowałem i nie będę żałował tego że tyle czasu spędziłem z A.. Wiele osób żałuje tego czasu, piszą już po rozstaniu ze ktoś ukradł im ileś lat życia, że zmarnowały najlepsze lata młodości. Ja naprawdę czułęm się kochany i samemu kochałem jak umiałem najpiękniej.

Do weryfikacji szczęścia dochodziłem stopniowo... długo o wszystkim myślałem. Pomógł mi w pewnym sensie post o prawie przyciągania, autorstwa bodajże un-hombre.
Ważne jest, żeby zrzucić tą najważniejszą i jedyną (jak nam się wydaje) dla nas osobę ze szczytu (piedestału) bo inaczej nigdy na to nie będziemy w stanie spojrzeć chłodno, bez emocji! Czy to wiedza tajemna... hmm... w jakimś sensie na pewno. Zawsze powtarzałem, że najłatwiej i najtaniej uczyć się na cudzych błędach - ale ilu z nas tak naprawdę robi... Większość z forumowiczów niestety musiało ostro dostać po tyłku, żeby wyciągnąć jakieś wnioski.

rozczarowana78 - poczytaj mój wątek... http://www.netkobiety.pl/t26525.html
wiele zrozumiesz... niemniej jednak nie jest on dobry dla Ciebie pod jednym względem... mi nie pomógł, tzn. moja syzyfowa jak się wydaje praca nie trafiła na podatny grunt. Powiem więcej. Żona jak złożyła wniosek o rozwód, stwierdziła, że walczyłem w swojej głowie... MASAKRA!! A ona to mnie nawet nie zdradziła...
Ja masz jakieś pytania, lub chcesz pogadać pisz na priv

Po przeczytaniu jeszcze raz wszystkich postów, przyszła mi do głowy myśl, że rozczarowana78 czuje się tak naprawdę zaskoczona odejściem męża, gdyż żyła w przekonaniu, że dziecko jest gwarancją na to, że już zawsze będą żyć razem długo, chociaż nie koniecznie szczęśliwie. Owa myśl pociągnęła za sobą drugą, a mianowicie uważam, że rozstanie autorkę postu bolałoby mniej, gdyby w życiu jej męża nie pojawiła się druga kobieta. Nie mogę oprzeć się też wrażeniu, że autorka odczuwa potrzebę rywalizacji z obecną partnerką swojego męża i zrobi wszystko byleby wygrać. Taka moja mała analiza i sądzę, że jest w niej ukryte choć trochę rzeczywistości.

Outsiderko, jak mam nie czuć się zaskoczona odejściem męża, to chyba normalne odczucia. Nigdy nie uważałam, ze dziecko może coś scalić, wręcz przeciwnie, ze moze coś popsuc między dwojgiem ludzi. Uważam natomiast, że rodzina to dobro, którego nic, nikt nie powinien niszczyć. Teraz są po...ne czasy, gdzie wszystko wszystkim łatwo przychodzi. Czyli jest źle, nie róbmy z tym nic, zakończmy i wskoczmy w nowy związek, a jak ten drugi się nie uda to w następny i tak az poczujemy, że jesteśmy starzy i chcielibyśmy mieć kogos obok siebie na stałe, tylko ilu ludzi po drodze się zraniło, nikt na to nie patrzy.
To są zachowania małolatów, tak możemy postępować nie mając zobowiązań, zyjąc chwilą. Gdy ma się rodzinę trzeba myśleć nie tylko o sobie i swoich potrzebach. Jak zaczęło się psuc między nami, i nie widziałam nici porozumienia proponowałam nieraz terapię na którą mój mąz się nie godził. Nie twierdzę, że mnie w tym związku było super, ale wiem ze gdybyśmy spróbowali RAZEM uratowalibyśmy coś ważnego. W dzisiejszych czasach nie ma żadnych wartości, a dla mnie rodzina jest ogromną wartością.
I jeszcze jedno, jeśli chodzi o rywalizację - pewnie gdzieś w tym wszystkim jest i ona, ale nie jest najważniejsza. Jeśli nie było by innej kobiety tez bym chciała walczyć.

moje gg 6900304 to pogadamy

My nie byliśmy małżeństwem,ale żylismy jak maż i żona,byliśmy ze soba 8 lat mieszkalismy 6  ja juz 3 miesiac dochodzę do siebie ,nie śpię ,nie jem masakra ,zostałam bez mieszkania ,ale jest wspólne wiec sąd bo z nim nie mozna sie porozumieć. Poznał kobietę i zwariował zamienił się w bestię . walczyłam i nic mi to nie dało . jezli to jest u Ciebie swieze to rozumiem ,ze chcesz walczyc ,ale nie widze sensu naprawde wykonczysz się. Nie wiem  czy ma pracę moze to Ci pomoze.... Skup się na sobie i dziecku . Szkoda ,ze nie mozemy pogadac na gg . Ja przechodziłam gehenne zgotował mi masakre....

Tonący brzytwy się chwyta ....... nic dodać nic ująć. Czytam i szkoda mi Ciebie. Poczatkowo widziałam przed oczami swoją historię ale nie ..... ja nie mam aż tak niskiej samooceny. Ty kochana zabijasz nieświadomie samą siebie od środka. Mało tego cokolwiek nie napiszesz, to tłumaczysz jego postępowanie obwiniając siebie. Dopóki nie pokochasz samej siebie nie ma szans by on do Ciebie wrócił. Żadne listy, rozmowy z jego rodziną nie pomogą a wręcz zaszkodzą.

Nie mówię, byś przestała walczyć. Ale zacznij od siebie. Zwalcz swoje poczucie winy (bo nawet, to wina jest chyba po obu stronach?), zwalcz soją niską samoocenę. I przejdź do działania jako KOBIETA świadoma własnej godności i szanująca siebie. Chociaż jak to już osiągniesz to może wtedy własnie odpuścisz . A wtedy życzę Ci z całego serca by on to zauwazył i błagał o powrót do Ciebie

Domini - zaj.... to określiłaś. SUKI.

kombinara a Ty tez miałaś podobna historię????

Wydawało mi się że podobną. Mój partner (bo mieszkamy tylko razem ale mamy synka 6 lat) też czasami dziwnie się zachowywał. Mieliśmy wzloty i upadki tak jak rozczarowana to opsywała, też obwiniał zawsze winą mnie (mimo że w danej chwili ewidentnie był winien) i nne takie, powroty po 23 do domu też zaliczyłam . Wogóle przeczytajcie mój post - jak to się poukładało. Nie piszę w nim jak do tego wszystkiego doszło tylko o odkryciu zdrady i jak to się zakończyło. Też walczyłam, ale nie natarczywie. Z rozwagą, inteligentnie .

gdzie jest twoja historia ,nie mogę znaleźć

kombinera to jest inna sytuacja .Twój nie chciał odejsc od Ciebie a u nas oni sami zdecydowali ze odchodzą ,miałas przewagę... A nasi traktują nas agresją i nie chca ,chcą tamte. buuuu

Oj Domini. Nie buuu. Zdrada to zdrada - dlatego stanowcze TAK Solidarnosci macic. Kurcze musimy się wspierać Co nie? Każda historia inna ale cierpimy jednakowo, więc jednak buuu

wiecie co, tak sobie teraz myślę, że jednak gdyby został to chyba byśmy się pozabijali, bo im ja bardziej chciałam tym on był bardziej agresywny, tym bardziej nie chciał, a jak w końcu go wyrzuciłam to troche złagodniał. To nic pewnie nie znaczy, bo będąc w domu chciał mnie zniszczyć (sam mi to mówił) i robił wszystko żeby to zrobić. Nie wiem tylko co on teraz myśli, ze co teraz to już będziemy przyjaciółmi, cały czas mi powtarzał, ze dla dobra dziecka, nie możemy pokazywać emocji. Taaaa jemu jest łatwiej ale ja również się staram. Czasami tylko mam ochotę wykrzyczeć mu jak mnie zranił.

Widzisz im więcej i dłużej o tym wszystkim mówisz, tym Twoje nastawienie do sytuacji jest bardziej konstruktywne. Może właśnie nie chodzi wcale o to, że chcesz by wrócił, tylko by wykrzyczeć ten ból, który w Tobie siedzi. Krzycz , krzycz z całych sił. Potem weź głeboki oddech, weź dziecko w ramiona i zobacz jaką jesteś szczęściarą, że je masz. Głowa do góry

Jejuś nie wiem co mam Ci poradzić. Znając mnie to ja bym zablefowała. Ryzyk, fizyk (mi zawsze wychodziło ) i zadzwoniła do niego z informacją, że właśnie byłaś w Sądzie i złożyłaś ten pozew sama, a że byłaś u prawnika i wspólnie napisaliście do tego pozew o alimenty (duuuuuużeeee) to niech się spodziewa pisemka na dniach. Ciekawe jak by zareagował? Hmmm a może jednak nie rób tak, bo jak się okaże, że własnie na to czeka? No ale dalej idąc tym tropem wtedy by się okazało, czy naprawdę tak jak mówisz ona go prowadzi za rękę, czy to Twoja wyobraźnia Ci tak podpowiada by zagłuszyć Twój ból. W takim wypadku nie ma co żałować drania.

to że myśli teraz hu..em to ja wiem. Dla niego sex byl zawsze b. ważny. Ja mu go ostatnio mało dawałam. Więc napewno bzyka do woli, tylko kurcze czy na tym ma sie wszystko opierać. Liczę na to, że kiedyś mu te emocje opadną tylko nie wiem w która stronę wtedy pójdzie. Właśnie dlatego chciałabym go jakoś naprowadzić. Niech teraz bzyka (Boże co ja piszę) a jak już się wyszaleje (matko - głupia jestem) to chcę zeby wiedział, ze może spróbować ze mną. łatwo mu napewno nie będzie, nie pozwolę na to, ale chciałabym dac mu promyczek nadzieji, że może wrócić. W jakiś wyrafinowany, delikatny sposób. Trwać, być, nie dawać zapomnieć i zrobić coś jeszcze, żeby wiedział, że rodzina jest ważna.... a z nią tworzy fikcję i fikcyjną rodzinkę...
Domini, on mi się nigdy nie przyzna, bo wie że mogłabym to ewentualnie w sądzie wykorzystać. On wie ze moge to zrobić.

taaak.. najlepiej, żeby był z Tobą z litości..

Ja ci powiem jak to wygląda z drugiej strony- ja co prawda nie zdradziłam, ani nie odeszłam od męża- ale był czas, że strasznie zafascynowałam się jednym żonatym mężczyzną- z wzajemnością z resztą. Czułam się jak walnięta obuchem w łeb- zakochana jak nastolatka, przypomniały mi się stare czasy, te wszystkie zauroczenia, miłości. Mąż to była ostatnia osoba, o której myślałam, z którą chciałam rozmawiać, przebywać albo współżyć. Mógł dla mnie nie istnieć, drażnił mnie jego głos, dotyk i wszystko co było z nim związane. Ja marzyłam o tamtym!
Więc powiem Ci jedno- teraz jest z twoim mężem jak ze mną- drażnisz go,  nie ważne co mu obiecasz, czym mu zagrozisz, albo na jaką litość będziesz chciała go brać- dla niego mogłabyś  przestać istnieć. Przynajmniej dopóty, do póki on jest w stanie zauroczenia tamtą kobietą. Niestety- to zauroczenie może nie minąć, może przekształcić się w miłość. Ja uważam, że nie można nikogo zmuszać do bycia razem, do kochania itp. Jeżeli on nie chce być z tobą, to przestań się poniżać, weź się w garść i zacznij myśleć o tym jak stanąć na nogi- w pojedynkę. Nawet największy ból kiedyś przejdzie i zrozumiesz, że lepiej być samą niż z kimś, kto bez litości porzucił Ciebie i Twoje dziecko. Miej trochę szacunku do siebie samej.

czytam Was i przecież to są historie powtarzające się tak często, a scenariusze są prawie takie same.
Też walczyłam, dałam drugą szansę, a po kilku latach senariusz powtórzył się.
Zadałam sobie w krzyku rozpaczy i słabości pytanie: co/kto jest najważniejszy? Odpowiedź była prosta: JA. Potem spojrzałam w lustro i w swoich oczach nie zobaczyłam szacunku do samej siebie. I nie lubiłam siebie - osoby z którą spędzałam 24 godziny na dobę.
I znów zaczęłam walczyć, ale tym razem o siebie. Trzeciej szansy już mu nie dałam.
I dałam radę. Osiągnęłam wszystko co chciałam: szczęście, spokój, szacunek i miłość, choć ta ostatnia już i innym, wspaniałym mężczyzną.
Przecież Ty masz kolosalną przewagę: NIE JESTEŚ SAMA (masz dziecko), ZAWSZE DASZ SOBIE RADĘ i TO NIE TWOJA WINA
Jedna osoba sama nie naprawi związku, tego muszą chcieć obie i same sobie nie pomogą...niestety.
Nie naciskaj, nie osaczaj go, pokaż mu, że dajesz sobie radę, a dziecko świetnie się rozwija właśnie przy tobie, a jego opieka nad dzieckiem jest Ci potrzebna tylko gdy chesz odpocząć w miłym towarzystwie. I nie mów nic złego o jego partnerce. Kto wie, może jak zobaczy że wam na nim nie zależy, to właśnie jemu zacznie zależeć na Was

didina napisała 100% prawdy, im więcej ty szalesz ,ponizasz się błagasz  tym bardziej on sie odsuwa,  najchetniej pozbyłby się Ciebie ,jest pochłonięty czymś nowym,nowe ciało,brak kłotni zero codziennosci z Toba ,zero rutyny,tamta jest miła wspiera go ,a Ty krzyczałas wiec jemu jest dobrze. Uwierz mi na siłę nic nie zrobisz. Mój ex mówił mi ,tyle przykrych słow,ze nawet nie chce myslec o tym bo serce mi peka. Wywalił mnie z domu jak psa , w sumie sama sie wyprowadziłam bo nie zniosłabym cisnienia mieszkania tam po tym wszystkim, nawet teraz jak pojechałam ostatnio do tej chaty to wyć mi sie chciało ile tam zaznałam krzywdy..... Nie wiem jak on moze tam mieszkać... A najgorsze jest to jego obwinianie mnie na kazdym kroku i wyciaganie wszystkich złych chwill,próbuje sie oczyścić a to on zdradził, oszukał,ponizył i nie martwił sie co ze mną bedzie ,najchetniej wywalił by mnie na ulicę....... a ja jak ta głupia ponizałam sie i błagałam i po co mi to było.Tylko jeszcze bardziej sie nakręcałam w swoim cierpieniu. tamta kobieta zawładnęła nim na maxa ,a ja jestem stara niepotrzebną rzeczą i taka jest prawda. wiec rozczarowana daj sobie spokój naprawdę radze Ci dopóki mu emocje nie opadną nic nie mozesz zrobic, zupełnie nic.....