czy korzystacie z terapii? - Netkobiety.pl

Mussuka powiedziałaś że jeszcze nie tak dawno jak człowiek miał problemy to szedł  do bliskich czy to przyjaciół czy do rodziny.
Ale w tych czasach kto ma aż tylu zaufanych bezstronnych prawdziwych przyjaciół? Bywa że ludzie żyjący obok siebie latami zupełnie się nie znają.
Popatrz sama na forum ile wątków, poznam przyjaciółkę, szukam przyjaciela..

Samo to pokazuje że ludzie przestali z sobą rozmawiać, zatracili gdzieś w szalonym pędzie sens życia. Bo moim zdaniem człowiek żyje i pracuje by gromadzić nie pieniądze a dobrych ludzi wokół i wspomnienia szczęśliwych momentów.
Kiedyś dzieci biegały w wakacje, grały w piłkę ,robiły wszystko by powstały długie i szczere przyjaźnie. A teraz? Większość młodych siedzi w domu na gg mimo iż mają do siebie  dwa domy dalej.

Tacy ludzie którzy wyrastają na dorosłych zwyczajnie nie umieją kogoś poznać, zaprzyjaźnić się. Duszą w sobie kłopoty, dzielą się nimi w internecie i wegetują usychając za drugim człowiekiem.
Moga ta sytuacje zmienić, ale nie umieją. Narastające kłopoty powodują coraz większą izolację od ludzi i wtedy  tylko przy pomocy specjalisty są w stanie zrobić coś z sobą.

Zgadzam się z tym że jeśli człowiek sam w sobie nie dojdzie do momentu że chce sobie pomóc, to żadne chodzenie i do 100 psychologów nie pomoże. Trzeba dojść do kresu, kiedy albo pójdziemy na przód albo  koniec.

No i są rzeczy z którymi nie każdy człowiek jest sobie sam w stanie pomóc. Powiem na swoim przykładzie.
Jestem osoba molestowana kilka lat jako dziecko, do tego miałam ojca alkoholika. Ale najgorsza w tym wszystkim była moja matka. Niszczyła mnie psychicznie jak psa a fizycznie jeszcze gorzej. Mimo iż byłam wzorowym dzieckiem, uczennicą i kim tam tylko się da.
Trwało to do 24 roku mojego życia, było w tym dręczenie, wyrywanie włosów,bicie drutem do krwi i wiele wiele innych.

Gdy wyszłam za mąż wszystkie te wspomnienia wróciły,zachowane w mojej głowie cały czas na mnie wpływały,ale jak wreszcie założyłam własny dom to wróciło.
Gdyby nie to że powiedziałam kolejny raz nie dam się i nie poszła wtedy do psychologa dziś na pewno by mnie nie było. Z pewnymi rzeczami nie upora się przyjaciółka, nie pomoże mąż.
Pomóc mogłam sama sobie idąc do specjalisty.

1 terapia trwała1,5 roku. Potem 4lata przerwy i druga 1 rok. Jestem dumna że zawalczyłam o własne szczęście bo mogłam to tylko wtedy gdy sama sobie na to pozwoliłam.

Bardzo dziekuje Wam wszystkim za odpowiedzi, przyznam, ze nie spodziewalam sie zadnej a tu prosze:)

Wszystko co napisalyscie jest wazne ale mnie szczegolnie poruszyl tekst Wielokropka, o tym co bylo, badz nie bylo 20 lat temu i jacy my bylisy badz nie bylismy. To w gruncie rzeczy prawda ale teraz nasuwa sie pytanie: dlaczego tak nasz swiat zmienil sie przez te 20 lat? Przeciez to tylko 20 lat, nie wiek, nie epoka.
I czy w takim wypadku te zmiany, o ktore tak walczylismy my, rodzice i oni - nasi rodzice, stworzly naszym dzieciom lepsza przyszlosc? Po co nam ta cala wolnosc i swoboda, Internet, bardziej komfortowe zycie skoro konczymy je albo na kanapie u terapeuty albo z wrzodami czy inna choroba wywolana stresem i pospiechem?

Rozyczka pisalas o swoim dziecinstwie - moglabym sie podpisac pod wieloma z Twoich opisow (moze bez rwania wlosow tylko). Tylko, ze ja jestem o jakies nascie lat pewnie starsza od Ciebie i w tamtych zamierzchlych czasach nie bylo terapi dla takich jak my, nie bylo okreslen DDA czy innych syndromow. Zreszta wowczas prawie kazde dziecko dostawalo w tylek na porzadku dziennym, bez wzgledu na patologie rodzinna czy nie, wiec kto by sie tym przejmowal? Te "metody wychowawcze" niestety nie byly inne 20 lat temu, byc moze bylo nawet gorzej, nie bylo do kogo apelowac o pomoc. Wiele moich kolezanek i kolegow mialo ciezkie warunki do zycia a tatusiowie wowczas..zwyczajem robotniczym (przy sobocie po robocie) upijali sie a nastepnie tlukli zone i dzieciarnie. Moze to, ze to bylo powszechne zjawisko jakos nas do siebie zblizalo? Nie, no troche teraz tragizuje, nikomu wielka krzywda sie nie stala i wszyscy pokonczylismy szkoly, studia i jakos nie zeszlismy na manowce.

Powracajac wiec do listy Wielokropka, zgadzam sie, ze dzieki innym wartosciom, priorytetom, modelowi rodziny (maz-zona oraz rodzice-dzieci PLUS rodzina dalsza) i wolniejszemu tempu zycia - nawet dzieci z bardzo patologicznych rodzin byly jakby silniejsze, lepiej rozumiane czy wysluchiwane. Zawsze bylo gdzie i komu opowiedziec, wyzalic sie i odreagowac. Dzisiaj o patologiach trabi sie na prawo i lewo a jednak samotnosc wsrod tych dotknietych jest przeogromna.

Nie jest to pocieszajaca wizja swiata za kolejnych lat 20 i niestety kijem Wisly nie zawrocimy, swiat potoczy sie z nami czy bez ale do przodu. Czesto o tym mysle, szczegolnie jak slysze, ze coraz wiecej coraz mlodszych dzieci cierpi na depresje roznego typu i widze jak mama w jedna strone, tata w druga a dziecko z kluczem na szyi biega po ulicach (albo galeriach handlowych) do wieczora. Za pare lat wyladuje na kozetce u psychologa..albo w areszcie.

Dlatego jedyne co ja moge w tej chwili zrobic to przy tym calym pedzie po wiecej i wiecej, zaoferowac swoim bliskim jakas oaze spokoju. Stworzyc dom, w ktorym kazdy z mieszkancow bedzie czul sie bezpiecznie i swobodnie, bedzie mogl odreagowac stres przyniesiony z innych sfer zycia, odpoczac, rozwijac swoje zainteresowania, wygadac sie do woli i wiedziec, ze nigdy nie jest sam. Nic wielkiego, po prostu chce byc jak najwiecej z nimi w domu, razem jesc, spacerowac, jezdzic na wycieczki, ogladac filmy i jak najwiecej gadac, gadac, gadac..o d...Maryny i o waznych sprawach:)
Czy mi sie to uda ten  to ocenic beda mogly kiedys moje dzieci ale mysle, ze nic nie zastapi czasu im poswieconego, zadne gadzety czy kieszonkowe. Mam nadzieje, ze wyrosna na silnych i pewnych siebie ludzi i ze nawet za lat sto beda chcieli przyjsc i wyplakac sie ze swoich klopotow mnie a nie psychologowi.

Pozdrowienia dla tych uleczonych i tych na dobrej drodze:)

No wlasnie..moze to dziwne, ale ja dziecko socjalizmu, z rozrzewnieniem czasem wspominam "tamte" dni, ciezkie i siermiezne ale jakies godne i normalne. Ale to pewnie nostalgia za dziecinstwem i mlodoscia:)) Nas ustroj wtedy nic nie obchodzil;)

ostatnio przeczytalam "Fikolki na trzepaku" Kalicinskiej, moze malo ambitne ale takie uspokajajace i wesole:)

Jest  terapia i terapia...
Jenda z  tych terapi wynika z ogolnej swiadomosci i odpowiedzalnosci spoleczenstwa za ludzi slabych ( czasem chwilowo) nie majacych duzej siatki socjalnej w formie rodziny czy  przyjaciol (albo nie rozumiejacych tych problemw z ktorymi  czlowiek sie zmaga), ludzi ktorym czasem potrzebny jest czlowiek ktory wie jak i co wytlumaczyc zeby ten ktoremu potrzebna jest   - ta terapia  pozwala wielu ludzia wyciagnac sie za dola , stanac na nogi  i nawet wzbudzic energie i sile by pomagac innym w podobnych sytuacjach. To co dla ciebie jest latwe do przeskoczenia dla innego moze byc gora nie do pokonania- jestesmy bardzo rozni w naszej psychice i musimy to zaakceptowac nawet jak czasem nie  rozumiemy  dokladnie
W kazdy cywilzowanym panstwi powinna byc bezplatna mozliwos pomocy kiedy czlowike jaki tej pomocy szuka i potrzebuje.Jednym to pomaga innym nie - ale wazne jest ze wszyscy powinni miec szanse  na taka pomoc
I jest inna terapia - terapia na styl amerykanski, ten kto ma duzo kasy chodzi do "modnego" w highlife "shrink-ka" ktrory to prostuje im skomplikowane zycie milionera to jest cos o czym  w normalnym zyciu, normalnym ludzia sie nie sni  ba nawet wydaje sie glupie i mnie tez - bo to nie tylko nie potrzebne  ale i skrzywia czesto wlasnie pojecie o terapii
Czesto tez ,czysto komercyjnie,wytwarza sie sztuczna potrzebe terapii po to zeby ktos  mogl zarobic kase  i to mi sie tez nie podoba,  bo nie  ze wszystkim trzeba leciec na terapie -
trzeba nauczyc sie radzic samemu sobie ... poniewaz w wiekszosci mamy taki instynkt przezycia  ktory pozwala nam znalesc wyjscie ze skomplikowanych sytuacji trzeba go najpierw sprobowac  uzyc, zanim sie bedzie szukalo dalszej pomocy

Wspominasz komunistyczne czasy z rozrzewnieniem ? dobre twoje , ja uwazam ze noszalancja i brak poszanowani praw czlowieka  byl ogromny ...z prespektywy czasu, doswiatczenia i nauki uwazam to za katastrofe - i w tej chwili  jeszcze kiedy  widze  ze jeszcze  gdzies zyje "komunistyczne spojrzenie na czlowieka" robi mi sie niedobrze i wku****  mnie niemozebnie... I nie bylo w tym , jak dla mnie , nic godnego i normalnego...
to byla "naturalna selekcja"  silniejszy dawal sobie  rade ( a przynjmniej tak to wygladalo z zewnatrz) a slabszy  szedl na dno ..

teraz licze na to  ze jednak pomozemy tym skrzywdzonym w jakis sposob -przez los ,- przez innych ludzi   wlasnie  terapia, zeby ci slabsi tez mogli zyc tym godnym i normalnym zycie  az do smierci  zeby zrozumili i zeby mogli nauczyc sie zyc ze swoimi  czasem ciezkimi przezyciami - i wiadomo  nie pomozemy wszystkim ale kazdy czlowiek  ktoremu terapi pomogla to jest zwyciestwo ...wkoncu czasy sie zmienily nawet  ja w wielu wypadkach na  gorsze moze,  to i na lepsze  w innych przypadkach - terapia i pomaganie ludzia w kryzysach jest wlasnie tym lepszym dla mnie  ... a przede wszystkim mamy wiadomosci i doswiatczenie -wiemy jak ewentualnie zachowa sie  czlowiek  w jakiejs tam kryzysowej sytuacji a za tym wiem jak mozemy mu ewentualnie pomoc....
i gwarantuje ci ze ani teraz, ani w komunistycznej polsce  prawdziewgo kryzysu nie  rozwiazala rozmowa z przyjaciolka , wodka z kolesiem czy wyplakanie sie  w czyjs rekaw

Psycholog nie jest lekarzem duszy. Terapeuta nie leczy, nie daje gotowych rozwiązań, żadnych recept na szczęśliwe życie. Rolą psychoterapeuty jest nakierowanie pacjenta/klienta na inny tor myślowy, ukazanie mu rzeczy, z których nie zdaje sobie sprawy. Większość ludzi, którzy nie mają wiedzy psychologicznej, często nie ma pojęcia, co oznaczają ich zachowania, lęki, emocje. Tymczasem zaskakujące jest, jak wiele wspólnych schematów pojawia się w zachowaniach ludzi. Mądry i dokształcony psycholog wyłapie te schematy, wyłapie przyczynę zachowania, pomoże poradzić sobie z problemem przy pomocy sprawdzonych technik. Ale mnóstwo prawdy jest w powtarzanym banale: pomóc można tylko temu, kto da sobie pomóc i chce tej pomocy. Jeśli ktoś przychodzi do psychologa i oczekuje cudów, nie wkładając żadnej pracy własnej w terapię - poprawy raczej nie doświadczy.

pewnie , ze warto i dobrze, ze sa takie panstwowe osrodki pomocy, rowniez psychologicznej. Nie sa tylko pewnie tak ogolnie "reklamowane" jak te prywatne, stad moze niewiele osob nawet o nich wie.
Dobrze, ze o tym wspomnialas, moze ktos inny tez takiego Centrum skorzysta. Ja nie narzekam, bo mi, tfu tfu, poki co terapia nie byla potrzebna ale wiedze taka nalezy szerzyc.

Podejrzewam tez, ale to spekulacje, ze fachowcy w takich panstwowych osrodkach moga byc bardzo kompetentni i rzetelni nawet jesli gorzej oplacani.

byłam raz z własnej woli...co dało? to że spojrzałam na siebie z trochę innej perspektywy, ale że jestem i byłam nastawiona anty to to był mój pierwszy i ostatni raz...
byłam tam raptem 2 godziny a psycholog wymienił mi jakies dziwne syndromy, he
i sobie pomyślałam ze mi nie będzie jakiś gość gadał głupot no.
Kazał mi list napisać do mojego zmarłego ojca(alkoholika) i sie z nim pogodzić i wyrazić w nim swoje uczucia do niego, pomysł mi sie nawet spodobał ale do dziś nie napisalam tego listu.
Kazał mi pisac o tych dobrych i złych emocjach,
a ja mam tylko te dobre, he pewnie psychologia tez zna na to wytłumaczenie, przeciez ojca alkoholika to sie powinno nienawidzić a jak ktoś kocha to ma sundrom bo to nie normalne kochac i tęsknić za kims "złym" ehh,
Chociaz szczerze mówiac sa osoby i znam takie nawet osobiscie które latami chowaja w sobie uraze, zła pamieć która nie pozwala im funkcjonowac normalnie w życiu obecnym i takim osobom jest potrzebny psycholog czy nawet psychiatra.

Poproszę adres tego dobrego psychologa
chcę pomocy.... tylko jak do tej pory trafiałam na tych złych

Zgadzam się z całą wypowiedzią !

Popieram!!!

Spotkałam się z koleżankami. Jedna z nich od kilku lat jeździ do klasztoru buddystów na medytacje i .....zaczęła rozmowę o szczęściu. Kolejna majętna ale chora powiedziała : byłabym szczęśliwa gdybym miała zdrowie. Na to inna : a gdyby wasza firma upadła i nie miałabyś co do garnka włożyć to powiedziałabyś   szczęście to pieniądze a gdyby Twoje dziecko zginęło w wypadku to powiedziałabyś, ze szczęście to życie bliskich i to szczęście widzimy w tym czego nie mamy. Na to ta od medytacji dokończyła swoją myśl : szczęście jest w nas i nic nie może nam dać szczęścia jeśli go w sobie nie mamy. Pragniemy np. samochodu i kupujemy go i za chwilę szczęście mija bo kolejny model nam sie podoba. mamy ten model i za chwilę za młodszym rocznikiem sie rozglądamy bo nowsze autko nas uszczęśliwi....tak ale tylko na chwilę.
Pierwszą lekcję medytacji mam za sobą

Napisze cos i ja, zeby nie bylo, ze watek sobie zalozylam a potem polazlam i zostawilam jak sierote samego:)

Zeby wszystko bylo jasne tip top: ja nie neguje wartosci terapi jako takiej, chora dusza to tak jak chory zab, jakos trzeba uleczyc.Jeden sobie sam nitke na zebie uczepi, przytrzyma kaloryfera i wyrwie cholere a drugi musi isc na dziesiec wizyt do stomatologa i na kazdej dostanie znieczulenie zanim mu wreszcie zgnilka usuna.

Jestesmy inni i inaczej reagujemy, innej pomocy potrzebujemy.

Ja jestem pewnie typem tych twardoglowych, co sami sobie radza albo udaja sie po pomoc do przyjaciela. Wiec z psychologow i terapi nie korzystalam.
Ale akurat zeba sama nie wyrwe za diabla..u dentysty najchetniej poprosilabym o pelna narkoze i wybudzenie tydzien po jak bol minie;)

Mnie bardziej interesuje czy rzeczywiscie jest w spoleczenstwie, spoleczenstwach, coraz wieksza potrzeba na tego typu uslugi. Czy sa to uslugi pomocne, rzetelne, czy raczej czesto gesto polecane przez samych terapeutow, bo z czegos musza rachunki zaplacic? Wydaje sie, ze nastala teraz era "terapeutow", zjawisko nieznane, jak wczesniej pisalam, lat 20 wstecz. I dlatego pytalam: czy wysoka podaz takich uslug jest spowodowana rzeczywistym narastajacym popytem czy jest to poniekad chwyt marketingowy, troche na zasadzie "masz klopot ze snem..idz do psychologa", "maz sie obraza, idzcie na terapie" itp.
Wasze odpowiedzi udowodnily , ze rzeczywiscie niektore terapie pomagaja..ale zwykle tam, gdzie ta pomoc byla niezbedna (nie taka wlasnie cutke naciagana by zachecic klienta) i gdzie same sobie chcialyscie pomoc. Do tego trafil sie psycholog, terapeuta z prawdziwym powolaniem do swego zawodu.
No i niestety pokazalyscie tez, ze czesc tych terapi jest nam przepisywanych "z marszu" podobnie jak te, coraz to nowsze ireklamowane na prawo i lewo, leki na katar i bol glowy.  Maja podzialac jak reka odjal a tak naprawde to odejmuja nam ale z innych zasobow:)

Na moj chlopski rozum to z terapia nalezaloby postepowac jak z kazdym lekarstwem, jesli organizm juz sam nie da rady sie wybronic przed infekcja i goraczka nie spada, zazyc ..ale z umiarem i po uprzednim zapoznaniu sie z ulotka i opinia farmaceuty (tu: opinia o danym psychologu)..inaczej wyday kupe kasy a lek okaze sie jakas marna podrobka. Albo wcale niepotrzebnie byl nam przepisany.