Kolejny raz mąż blaga o wybaczenie - czy wybaczyć? - Netkobiety.pl

Na forum uzdrowiona... nikt nie dokona za Ciebie wyboru. Masz trudą sprawę, i najlepiej jeśli sama podejmiesz słuszną decyzję.
W cytowanym fragmencie sama przyznajesz, że to trudne. Wiec wygoda ? Czy święty spokój ?

Jestes dorosła, umiesz już życ i nie potrzebujesz wsparcia w raczkowaniu po świecie. A na związek oparty na miłości jest zawsze czas.
Możesz wybrać życie w pojedynkę, ale po tak długim czasie spędzonym w związku - będzie to bardzo trudne. Mysl ... analizuj ... odezwę sie w "drobniejszych" kwestiach, w sprawach na które bedziesz szukała odpowiedzi. Ale tak poważnej kwestii - nie rozpatrzę.

ja, patrząc na doświadczenia z mojego podwórka... jeśli zdrada zdarzyła się nie raz i nie dwa, cóż, prawdopodobieństwo że Twój mąż, znów się potknie i wpadnie jakiejś miłej pani między nogi jest spore.
moje małżeństwo właśnie przestaje istnieć, choć tak naprawdę to stało się co najmniej dwa lata temu... i wiem jak ciężko jest podjąć jakąkolwiek decyzję po tylu latach wspólnego życia.
tak czy inaczej, to musi by Twoja decyzja, dla Ciebie. jaka by nie była. mimo tylu ludzi, którzy nas otaczają, w takich sprawach jesteśmy zdani wyłącznie na siebie.
dbaj o siebie!

Uzdrowiona, coprawda nie byłam nigdy w takiej sytuacji i jako młoda osoba mam małe doświadczenie, ale jednak pozwolę sobie trzy grosze dopowiedzieć.
Musisz zastanowić się nad tym czy wolisz być dłuższy lub krótszy czas samotna, ale bez perspektywy kolejnych ciosów ze strony męża czy mimo wszystko życie z nim i te "miodowe miesiące" przeplatane zdradami.
Bo to, że Twój mąż znów zrobi to za jakiś czas jest w mojej ocenie niemalże pewne. Nie ma się co łudzić. Wiem, że po wielu latach spędzonych razem cholernie ciężko odejść i zacząć wszystko od nowa, tym bardziej jeśli on błaga, prosi, płacze, przeprasza, obiecuje. No ale już się kilka razy przekonałaś ile to jest warte.
Powrót do niego jest "wygodny". Nie będziesz sama, pojedziesz na wakacje, będziesz miała z kim porozmawiać i pójść na spacer. To dużo. Ale czy to wystarczy? To jest tylko złudzenie normalnego życia. Ile jeszcze razy chcesz w imię tej "wygody" zaznać upokorzenia? Przecież sama wiesz, że to do niczego dobrego nie prowadzi.
Więc życzę Ci dużo siły i wytrwałości, żeby wygrał zdrowy rozsądek.

Jeżeli pragniesz powrotu, to to zrób, ale na TWOICH WARUNKACH.

Myślę, że jako małżeństwo to raczej już razem funkcjonować nie będziecie, ale jako rodzina tak.
Nie musisz od samego początku dzielić z nim sypialni . 
Wyznacz jasne granice, prawa i obowiązki. Dla niego jesteś portem do którego może zawsze wrócić ...
Jeżeli on wyraża ochotę na sfinansowanie wyjazdu -  bardzo proszę, ale powinnaś, moim zdaniem, wybrać się sama lub ze znajomymi.
On teraz nawet na chwilę nie powinien czuć się z Twojej strony bezpiecznie . Nie mówię tu o robieniu na złość.
Jesteś dla niego przewidywalna...
To jak potoczy się Twoje życie zależy wyłącznie od Ciebie, ale teraz zacznij myśleć o sobie i swojej wygodzie.
I mimo ewentualnego powrotu nie gódź się na zawieszenie alimentów.

Kochana o myśli tylko o sobie i swojej wygodzie.

Witam, kilka razy przeczytałam Twój post i rzeczywiście trudno ocenić tę sytuację. Pierwsza refleksja, to nie rób tego sobie, ale ...
Nic nie piszesz o swoim uczuciu do męża, czy go nadal kochasz. Jeśli nie, to sprawa jest prosta. Masz dwa wyjscia - pierwsze to wrócić i korzystać z uroków życia przy boku zaradnego męża. Drugie  - to poznać uroki życia samodzielnej, niezależnej kobiety.  Spróbuj wyobrazic sobie pierwszy scenariusz, Wracasz w stary uklad,  ponownie masz "swój kawałek podlogi", swoje miejsca, za którymi tęsknisz. Jednak są tam takze ludzie i nie łudź się, chociaż będą udawali, że Cie rozumieją, na pewno swoje pomyslą. Ale to mozna przezyć, przecież będziesz miała w zamian wyjścia, wyjazdy, zabezpieczenie materialne. Tylko, ze nie wydajesz mi sie kobietą, która umie przywdziać gruby pancerz i chyba nie o to Ci chodzi. Mozesz uznać za pewnik, że mąż ponownie Cię zdradzi, więc czy jesteś na tyle silna, że nie będzie Cie to raniło? W jego zapewnienia to juz chyba nie wierzysz. Dla pewności zaproponuj mu sterylizację, a najlepiej wykonaj ją sama: wystarczą dwie cegłówki, tylko żeby nie bolało, uważaj na palce:) Poza tym poradź mu, zeby tak często nie płakał (znałam takiego placzącego rycerza), bo mu zbroja zardzewieje. Przepraszam, ze trochę ironizuję, ale czasami  problemy nas przerastają i wtedy śmiech choc trochę pomaga. Teraz serio -napisałaś w innym poście, że Twoja córka jest z Ciebie dumna. Zanim więc podejmiesz decyzje, pomyśl czy nie utracisz tej oceny. Swoim zachowaniem przekażesz jej zly wzorzec na przyszłe zycie. Jeśli tak bardzo chcesz wrócić, wróc na innych warunkach. Każ jemu sie wyprowadzić, znajdź sobie szczere grono znajomych, jakieś zainteresowania, pasje i zyj dla siebie. Jeśli po roku zobaczysz, że mąż zachowuje sie poprawnie, nie wdal sie w żaden romans, możesz pozwolić mu dotknąć mały palec u lewej ręki, po następnym roku może dostąpić zaszczytu wzięcia Cię za rękę. Moim zdaniem to jedyny sposób, abys uratowała swoja godność i tym samycm małżeństwo. Ale to moje zdanie.
Teraz drugi wariant, jednak postanawiasz być sama. Co masz w zamian - otóz to co sama wypracujesz. To moga być smutne szare dni albo odwrotnie - kolorowe, pełne treści. Piszesz, ze uwielbiasz podróżować, a bylaś kiedys na urlopie z ulubiona koleżanką, siostrą? Zapewniam - mozna sie swietnie bawić i poznawać świat. Niech mąż w ramach okazywania milości sfinansuje Ci wyjazd z koleżanką. Brakuje Ci seksu - zapisz sie na jogę. Wymyśl sobie jakies zajęcie, zapisz sie na kurs językowy czy cokolwiek co kiedys chciałaś robić. Niedługo zostaniesz babcią, więc czeka Cie nowa milość, podobno niezwykła. Tylko nie stań się babcią, która realizuje się poprzez wnuki, to nie bedzie dobre dla nikogo. tęsknisz za miejscami, rzeczami. Zobacz jak zapewnie ładnie jest tam, gdzie teraz mieszkasz, a rzeczy można przewieźć. Dobra materialne to tylko materia.
Myślę, że to co napisałam nie jest odkrywcze i pewnie sama tez masz takie przemyślenia, ale czasami dobrze usłyszeć od kogoś to, o czym sami myślimy. Życze powodzenia w podjęciu mądrej decyzji. Chyba, ze go kochasz - to tu juz nie wiem, co Ci poradzić, ale pomyśl, czy to jest milość?

Uzdrowiona. Mój mąż jest- ze tak powiem- po pierwszym romansie i Pierwszej wpadce. Znaczy się ja się niestety dowiedziałam. On nie nazywa tego romansem bo to nie miało znamion związku. Miało nie miało- kłamał oszukiwał miał mnie gdzieś.
Od dwóch prawie lat. W styczniu bedzie rocznica... Każdego dnia kocha dba przeprasza rzuca róże pod nogi.
Ja się nie boje ze to powtórzy. Bo ja wiem ze jak powtórzy to nie mamy o czym rozmawiać.

Ja z perpektywy kobiety której facet się Kaja rozumie swój błąd jest gotów na wszystko łącznie z noszęniem mnie na rękach mam problem ze sobą.
Bo tak naprawdę nie ma znaczenia jak wielkim boskim zakochanym gościem teraz bedzie.
Chodzi o to co się stało a nie o to co się dzieje. I z tej perpektywy te zdradę muszę wybaczyć sobie. A nie jemu. Wybaczyć to ze zdradzilam swoje zasady normy i wartości. A przecież zawsze mówiłam ze jesliby mnie mąż kiedykolwiek uderzył- to oznacza to koniec naszego małżeństwa...
A co? Może nie uderzył? Nie podniósł na mnie ręki? Podniósł. Zbił mnie i przeciagnal po podłodze bo go chcica chwycila... I co biją fizycznie tez działają emocjonalnie pod naciskiem chwili.
Twój mąż uzdrowiona skatowal cie tak jak ... No nie wiem jak. Chyba nawet nie umiem znaleźć porównania. Zrobił to raz. Zrobił to drugi. Zrobił to trzeci. Typowy syndrom przemocy w rodzinie z systemem kata i ofiary. Bo twój mąż jest dla ciebie katem który cie bije a potem stosuje wobec ciebie tzw. Miesiąc Miodowy. Fachowcy tak to określają.
A to nie zmienia faktu ze następuje co jakis czas eskalacja przemocy.
Mój mąż skatowal mnie raz. Do dzisiaj jestem poraniona i rany bolą... Patrzę na niego niepewnie... Kim on jest? Co myśli? Co czuje? Bo przecież ja go wcale nie rozumiem....
Ale patrzę tez na siebie i myśle: nie bądź ofiara. Nie wchodzz w system związku z przemocą...
I patrzę na siebie i myśle... Czy potrafisz wybrać i żyć zgodnie z własna godnością i poczuciem własnej wartości? A może to ze jestem z nim umniejsza mnie sama bo ja zdradzilam siebie i miłość do siebie samej i moje własne prawo do miłości szacunku uczciwości i prawdy???
Uzdrowiona. Ja nie wiem czy mi się uda. Bo ukladam sobie życie kosztem siebie. Aż nie poczuje czy zaczynam budować nowa kochana siebie.... Czy okaże się ze to destrukcja...

Uzdrowiona. Ty to jesteś ty. Twój mąż to inny człowiek. Nie zrealizujesz się poprzez niego a jedynie przez zgodę z sobą sama.
Ja próbowałam napisać jakis czas temu wyznanie miłosne do mnie samej.
Kocham cie bo... Kocham cie dlatego ze...
I miałam z tym problem. Bo uważam ze zgoda na żal upokorzenia  wypalenie strach ból złość nienawiść kompromisy pamietanie o tamtej i moim mężu spowodowały ze potrwktowalam siebie sama okropnie i okrutnie.
Uzdrowiona. Nie krzywdz siebie. Kochaj siebie. Zaslugujesz na to i o to dbaj.

Uzdrowiona. Ty nie tęsknisz za nim. Tobie brakuje kogoś...poczucia stabilności i bezpieczeństwa. On Ci tego nie da. Już nigdy. Wiem, że nadzieja umiera ostatnia, ale tutaj nawet iskierki już nie widać. Gdyby sie na prawdę bał że Cię straci, nie zrobił by tego drugi raz. A on zdradził Cię razy trzy. A przynajmniej o tylu zdradach wiesz. Nie pozwól, by dobił Cię do końca. to jest Twój czas. Możesz teraz zawalczyć o siebie.

Ja przezyłem .... nie wiem ile .... udowodniłem tylko jedną ... Wystarczyło.

No jak się nie wypowiedział? Ja się wypowiedziałam. A co to ma za znaczenie? Jeśli osoby po 1 zdradzie Ci mówią, żebyś nie wracała to czy uważasz, że osoby zdradzane notorycznie napiszą Ci "tak, wróć do niego, dołącz do naszego wianuszka naiwniaczek, będziemy się wzajemnie wspierać i użalać nad swoim marnym losem"?

W tym przypadku nie chodzi o ilość zdrad. Ty raczej chciałabyś, żeby wypowiedziała się osoba, która musiała wybierać między swoją godnością a stabilizacją finansową. Uzdrowiona, to, że facet, który zdradził 3 razy zdradzi po raz kolejny jest bardziej pewne niż lokata w banku szwajcarskim... Pomyśl kobieto i wymyśl chociaż jeden argument, który by przemawiał za tym, że teraz ma być już inaczej. Moim zdaniem jedynym takim argumentem jest w Waszym przypadku amputacja członka. Ma penisa? Ma. No to licz się z tym, że za kilka miesięcy, przy dobrych wiatrach -lat - odkryjesz kolejny romans. Ty musisz tylko wybrać między tym, czy chcesz żyć będąc zdradzaną, ale za to w tym świecie, który znasz, w którym żyłaś dotychczas - a między całkiem nowym, nieznanym, może trudniejszym życiem. To nowe życie też ma plusy - będziesz panią swoich emocji i nastrojów, nie będziesz uzależniona od jego wierności bądź jej braku.

Konkrety na własnym przykładzie: mój ex (liczba zdrad: bliżej nieokreślona, ale duża) za każdym razem przysięgał przemianę w chodzący ideał. I bardzo się starał...lepiej ukrywać. Po ostatecznym zakończeniu naszego związku (przeze mnie) wiele miesięcy chodził i piszczał, żebym mu dała jeszcze jedną szansę. Nie dałam, bo niby dlaczego swojej pierwszej, drugiej, piątej szansy nie wykorzystał, a ta dziesiąta akurat miałaby mieć magiczną moc? Zastanów się, czy masz czas i chęci przekonywać się kolejnych kilka razy, że jego słowa są niewiele warte? Albo czy masz siłę i chęci, aby do końca życia trwać w zakłamaniu tworząc pozory idealnego małżeństwa? A bierzesz pod uwagę, że któraś z kolei może mu tak bardzo zawrócić w głowie, że pójdzie sobie do niej na zawsze a Ty, po kolejnych latach zmarnowanych na udawanie zostaniesz całkowicie sama?

Nie widać tu zadnej tesknoty za nim, bo boje sie analizować swoje uczucia do niego, pewnie bede w koncu musiala, ale cały czas odsuwam to jak moge najdalej.

Droga uzdrowiona... Jestem osobą z zasadą - każdy ma prawo zbłądzić, każdemu należy się szansa. Jednakże Twój mąż dostał już 2 takie szansy - na 3 nie zasługuje. Znowu będzie mydlił Ci oczy jak bardzo on się stara, jak bardzo mu na Tobie zależy, a gdy będzie miał pewność, iż Twoja czujność będzie uśpiona kolejny skok w bok? Nie, nie na tym polega kolejna szansa.

Jesteś kobietą dorosłą, rozsądną i przede wszystkim mądrą. Z tego co napisałaś wnioskuje, że bardzo przeżyłaś zachowanie małżonka i Twoja walka o przebaczenie mu wiele Cię kosztowała. Z tego wynika jedno - nie warto kolejny raz dać się oszukać. Może i rozstania w tym wielu to ból, w końcu tyle lat itp. Ale nie warto kolejnych lat tracić na nerwy z racji kolejnego wyskoku mężusia.

Mówisz - będzie wnuk/wnuczka. Bardzo dobrze - będziesz miała motyw aby zająć czymś swoją głowę i czas a nie myśleć o mężu (córka będzie zadowolona z pomocy babci)! A jeśli oboje z małżonkiem jesteście dorosłymi osobami będziecie umieli jak dorośli zachować się przy córce i innych bliskich z rodziny. Nie warto szarpać sobie nerwów, kłócić się... Rozstańcie się w spokoju i przyjaźń (niemożliwe, ale musicie spróbować) gdyż wiele Was łączy i będzie łączyło. A podczas spotkań u córki możecie zachowywać lekki dystans i szacunek względem siebie - moim zdaniem najlepsze wyjście.

Jestem od Ciebie młodsza, mogę źle wyrażać swoje zdanie i możesz go nie brać pod uwagę... Ale jako kobieta zdradzona mówie - nie warto dawać kolejnych szans, bo one i tak nie zmienią jego sposobu bycia i myślenia.

"Uczucie samotności zmieniło się w wolność.
Ile ludzi tyle zdań ale każda wypowiedz daje nam coś do przemyślenia, coś w nas zmienia. Jakich zmian w Tobie dokonają nasze wypowiedzi i nasze historie .....pewnie dzisiaj sama nie wiesz. Jakiego wyboru dokonasz .....ja ci życzę by to był mądry i  słuszny wybór."

Przez jakiś czas tylko czytałam Wasze wypowiedzi, rozmyslałam, plakałam, bylam z siostra na urlopie - który okazał sie super, a myślałam,że bez niego bedzie okropnie. I dokonałam wyboru - nie wracam, nie chcę juz takiego zycia, co z tego, że przez jakis czas znowu bedzie jak w bajce, potem przyjda szare dni i być może kolejna zdrada, choć on sie zarzeka, że już nigdy, że jest na to za stary, ze zrozumiał itp....A ja zwyczajnie mam juz dosyć. Nie chce tego udawania, wolę spokój, godność. szczerze mówiąc mam satysfakcję, że on tak żebrze, ale nie o to przede wszystkim chodzi. Chce szanować siebie. mam nadzieje, że wytrwam - bardzo mi pomogły Wasze opinie. Zapewne bedzie mi trudno, ale zycie z nim byloby także trudne, codziennie przypominałabym sobie, jak mnie skrzywdzil, a tak mam nadzieję że powoli to minie - co z oczu to z serca. Nie umiałabym też zyc w naszej miejscowości, może się to wydawać śmieszne, ale to też jest problem. Wolę ,żeby myślano, ze jestem dumna, a nie - znowu mu przebaczyła! Jednak najważniejsze jest dla mnie poczucie bezpieczeństwa, a to będe miała tylko wtedy gdy bedę bez niego. Na szczęście mam wsparcie rodziny i poradzę sobie. jeszcze raz dziekuję za madre rady, ciągle tu zagladam i mam nadzieje na wsparcie w trudne dni.

Uzdrowiona pamietasz swój pierwszy post? " Już mnie więcej nie oszuka..." i właśnie tak sie dzieje, nie ma mozliwosci okłamywać Cie i ranić bo mu już na to nie pozwolisz,zbyt uwielbia ten stan zakochania by za jakiś czas nie zakochać sie ponownie, to naprawdę kwestia czasu, bo to recydywista.
Na co tu liczyć aż będzie za stary i za leniwy na amory? Tacy się starzeją chyba,że  w 80 roku życia, wtedy mu opiekunki będzie potrzeba, nie zony.

To bardzo duzy krok, ktory zrobilas.
Podjelas decyzje.Trzymaj sie jej.
Umiec odejsc to chyba najwiekszy sukces .

Smutno, mowisz...
Ale smutek to tez czesc zycia, tez My.
Dasz rade. A ta nowa istotka , ktora sie urodzi, zobaczy NOWA, INNA kobiete