PYTANIE DO ROZWÓDEK - Netkobiety.pl

rozwiedziona od 6lat, w niewoli na własne życzenie 16

Nie żałuję, że podjęłam  taką decyzję, żałuję że zwlekałam tyle lat. Na rozprawie sędzia zapytał mnie dlaczego się wcześniej nie zdecydowałam...no niestety moja głupota.
U mnie było tak, że to ja zapewniałam byt rodzinie. Z małżeństwa wyszłam jak stałam...ale już nie utrzymywałam pasożyta, już mnie nikt nie okradał.....budziłam się rano i wiedziałam ile mam na koncie.

No cóż mój mąż dobrze zarabia...ale ja już nie żyję od kilku lat.

Ale gdzie poszłaś, gdzie zamieszkałaś? nie mogę wrócić do rodziców. Jak wynajmę mieszkanie, to chyba padnę finansowo

Agau a mogłabyś to rozwinąć?

2 lata po rozwodzie, 3 lata od rozstania. Małżeństwo trwało 2 lata - totalny koszmar, równia pochyła od dnia ślubu. Rozwód był najlepszą decyzją w moim życiu, najlepiej przemyślaną. Uciekłam od eks z jedną walizką, do rodziców, którzy długo nie mogli zaakceptować mojej decyzji. Nie odzyskałam pełnej kwoty włożonych w mieszkanie, moich pieniędzy, ale to pikuś w porównaniu do tego, że odżyłam duchowo i psychicznie, byłam wolna i sama mogłam o sobie decydować. Dzieci na szczęście z pasożytem nie miałam. Poradziłam sobie dzięki... sobie i dzięki temu, że jakiś czas po rozstaniu w moim życiu pojawił się mój obecny partner - bardzo mnie wspierał, za co jestem mu niezmiernie wdzięczna.

Niebezpieczeństwo - że eks będzie kłamał podczas rozprawy (ach ta urażona męska duma) i że nie odda całej kasy, którą powinien i że jeszcze coś ukradnie z majątku wyłącznego jeszcze małżonki. Hm... może jeszcze to że będzie nas oczerniał przed swoją rodzinką i wspólnymi "przyjaciółmi" - ja wyszłam na zero, przyjaciele okazali się być po jego stronie, trudno, znalazłam nowych, mam nadzieję teraz już prawdziwych. Pozytywnych stron rozwodu jest jednak zdecydowanie więcej .

Agau ! Nie zmieniasz tematu. Ja właśnie wiem jak ciężko samotnym kobietom. Gdyby u nas było wsparcie państwa , byłoby 100% więcej rozwodów. Teraz kobiety wybierają mniejsze zło.
O siebie się nie martwię tzn. też się martwię ale najbardziej chodzi mi o dzieci. No i do kłopotów z pieniędzmi jeszcze dojdzie pewnie samotność. A jak stracę pracę ? Chyba nie mam lwiego serca.

2 lata po rozwodzie, 2 dzieci, niezależność finansową zagwarantowałam sobie już dawno, jeszcze w czasie trwania małżeństwa, więc nie bałam się skakać na głęboką wodę, zostawiając moje dotychczasowe długoletnie życie za plecami. I mimo, że podział majątku został przeprowadzony na moją niekorzyść, to także machnęłam na to ręką, byle się uwolnić od toksyny-faceta, który zatruwał życie nie tylko mnie, ale całej mojej rodzinie, w tym dzieciom. Po rozwodzie bardzo cierpiałam, płakałam i nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, ale nie żałuję, bo wiem, że zaczęłam nowy etap mojego życia, a przeszłość już nie jest ważna, bo jej nie ma, pozostała tylko w moich wspomnieniach, na szczęście moja pamięć zachowała tylko te najlepsze wspomnienia, całe zło odeszło razem z mężem w niepamięć. A liczy się tylko to, co przed nami. Bo na to tylko czekamy i tego jeszcze nie znamy. Czyż może być coś piękniejszego ? Zaczął się nowy etap mojego życia. To życie będzie takie, jak ja będę sobie życzyła. Nie ma na mnie i moje życie już wpływu ktoś, kto życiem kierował tylko dla swojego cynicznie i egoistycznie wysublimowanego dobra. To też zrozumiałam zbyt późno. Nie miałam wpływu na moje życie, bo bezwzględnie podporządkowałam się ex-tyranowi-mężowi. Nic nie uważam za pochopne w mojej decyzji, pomimo, że zapadła bardzo szybko, a rozwód i podział majątku nastąpił w ciągu 6 miesięcy.

Ja odeszłam od męża 2,5 roku temu.Nie żałuję.W czerwcu miałam sprawę rozwodową i sąd nie udzielił nam rozwodu ze względu na dobro dziecka.Mamy syna który ma 5 lat i jest bardzo zżyty ze swoim tatą,a on to wykorzystywał przed sądem i niestety chciał odebrać mi to dziecko.Robił to z czystej złośliwości i to w ogóle utrudniło wydanie wyroku sędziemu i sprawa przez to też przeciągała się w czasie (jak dla mnie niemiłosiernie długo). I taki właśnie w moim przypadku był końcowy efekt sprawy,ze nie udzielono nam rozwodu,a według sędziego powinniśmy pójść na terapię i spróbować reaktywować to małżeństwo bo sędzia nie wiedział komu przyznać prawną opiekę nad dzieckiem po rozwodzie.Nie podjęliśmy terapi i ja nie zamierzam wracać do mojego "jeszcze" męża.Planuję znowu złożyć ponownie pozew rozwodowy.Już niedługo,to zrobię,bo jestem pewna tego co robię.I naprawdę trzeba być pewnym swoich decyzji,a wszystko się poukłada.Trzeba uparcie dążyć do celu.I nie bać się o przyszłość.Na dzieci postarać się o alimenty,na siebie o alimenty też można spróbować powalczyć i nie bać się prosić o pomoc życzliwych nam ludzi i wszystko się uda.Głowa do góry:)

Witam Panie:-) Przed południem wysłałam pozew o rozwód.Żal tylko że tak późno. Pozdrawiam serdecznie.

Niekochana na nic w życiu nie jest za późno pamiętaj

zapomnialas jedynie dodac, ze to jest mieszkanie zwykle w obskurnym socjalu, pelnym bezrobotnych, ciemnoskorych, narkomanow itp. a zasilek raczej glodowy. Jak samotna mama chce miec swoje wlasne mieszkanie na kredyt (tak jak Ty) to sama musi na nie zapracowac i ten kredyt splacac. I w Anglii i w kazdym innym kraju UE.

Pisze, bo wiem. 2 lata po rozwodzie, mieszkanie, ktore wspolnie z eksem kupilismy za kredyt w banku, splacam teraz ja..z zarobionych pieniedzy i tez niewiele mi zostaje na mnie i dzieci. I nie jest to w Polsce. Aha..ustawowe alimenty na dziecko to 118? co w przeliczeniu na PLN nie stanow duzo wiekszej sumy niz ty otrzymujesz a w porownaniu do tutejszych cen to suma delikatnie mowiac smieszna.
W zadnym kraju rozwod nie jest wygrana w totka i z tym trzeba sie liczyc.

bo jej praktycznie nie odczulam ani przez chwile. Dzieci, praca, obowiazki domowe, hobby w wolnych chwilach - skutecznie pochlonely prawie wszystkie godziny dnia i wieczoru. A w nocy spalam jak susel po tej calodziennej rumbie:) Wstawalam za to z usmiechem, znowu, po tylu latach bez usmiechu.

Rea, jasne, że miałam takie chwile. Obawiałam się wszystkiego, czy dam sobie radę sama, jak wytrzymam samotność, uporam się ze zdradą, jak poceruję moją zbolałą psychikę. Decyzja o rozwodzie zapadła po tym, jak dowiedziałam się o zdradzie,  chociaż już od dłuższego czasu nie działo się dobrze w moim małżeństwie, a ja temu nie zapobiegłam, więc dzisiaj się już nie dziwię nawet tej zdradzie. W czasie rozwodu i po nim także upewniłam się w przekonaniu, że już z tym związkiem nic więcej nie dało się zrobić, więc jestem dzisiaj przekonana, że to było jedyne wyjście. Wątpliwości towarzyszą tylko myślącemu człowiekowi :-)

To była moja najwspanialsza rzecz, jaką zrobiłam w życiu, jedyna rozsądna decyzja. Zmagam się z problemami dnia codziennego, ale tak na prawdę przez cały czas się borykałam sama, więc szoku w tej kwestii nie przeżyłam. Tak, brak kasy to jedyny mankament, ale jestem szczęśliwa. Próbuję budować życie na nowo, oczyszczona i zadowolona. Mam mniej wiary w miłość do końca życia, nie wiem, czy ułożę sobie życie tak na stałe, ale i tak jest pięknie. Wymarzony rozwód zakończył moją osobistą klęskę.

Doczekasz się, doczekasz Tyle, że nie ma czego zazdrościć. Skończą się jedne problemy, zaczną inne - po prostu życie zawsze jakieś niesie. To jak ze ślubem, nie możesz się doczekać a potem ten stan powszednieje. Żadne aj waj. Życie

Rozwód 1,5 roku temu, przedtem 8 lat mieszkania oddzielnie. Czemu tak długo? Względy finansowe, przez wiele lat zarabiałam nędzne pieniądze, a były miał tyle przyzwoitości , że dawał kasę. Przyzwoitość skończyła się jednak, kiedy złożyłam pozew o rozwód. Krótko potem do moich pracodawców zaczęły przychodzić anonimy na mój temat (dziwne, bo skończyły się, kiedy dostałam rozwód...), wniosek nasuwał się sam-wywalą babę z pracy, to jej się odechce rozwodu...Wytrzymałam. Potem zaczęło się pogrywanie dziećmi-w przypadku syna skuteczne (TV, komputer, jakieś PSP, komórka), syn zdecydował się na wyprowadzkę do ojca. Zgodziłam się, bo nie mam już sił wojować z 13latkiem, który zieje do mnie nienawiścią. A kilka dni temu dostałam wezwanie do sądu-były oskarża mnie o psychiczne i moralne znęcanie się nad synem i żąda pozbawienia mnie władzy rodzicielskiej (ciekawe, że tylko w stosunku do syna, o córkę jakoś się nie martwi). Z ciekawostek-kiedy wystąpiłam o rozwód, były zwizytował większość mojej rodziny i znajomych-nie wiem, co im naopowiadał, ale stanęli po jego stronie.
A ja? Chwilowo jestem w rozsypce (przez ten pozew), ale nigdy nie żałowałam decyzji o rozwodzie. Mogę tylko współczuć obecnej partnerce tego pana, jeszcze nie wie, co ją czeka.

Przyznam rację Mussace.
Wiecie co mnie denerwuje - te oczekiwania odnośnie odpowiedzialności państwa za własne suwerenne decyzje obywateli. Jeżeli już wybrało się za męża durnego i nieodpowiedzialnego dupka, tudzież zaciągnęło zobowiązania finansowe ponad własne możliwości - to po cholerę wieszać psy na państwie
Nikt nikomu pistoletu do łba nie przystawiał gdy wychodziłyśmy za mąż za tych palantów ani gdy zaciągałyśmy kredyty czy pożyczki.
Fakt, ze to państwo może mniej pomaga - ale jest również mniej bogate od tych innych.
Coś mi się wydaje, że i tam i tu osobiście ponosi się konsekwencje - inaczej w tym zachodnim raju nie byłoby ludzi bezdomnych, zjawiska bezrobocia itp. Nota bene - zawsze można tam wyjechać...

Ja prawie rok po rozwodzie...oczywiście nie żałuję
Finansowo ciężej, ale sama decyduję jak żyć i wreszcie cieszę się, że żyję ...nie ma we mnie już tego niepokoju, chaosu, który mnie przytłaczał, wróciła chęć na tańce przy pichceniu w kuchni, zaczęłam podśpiewywać pod nosem, czego już od lat nie robiłam...a dzięki dzieciom, których teraz bardziej słucham nie jestem samotna
Jeśli z czasem ułożę sobie życie z kimś innym...dobrze, nie, też nie tragedia..;)
To była dobra decyzja

jestem w trakcie rozwodu. Nie mieszkamy razem od 7 miesięcy.
Nie żałuję decyzji.Jak dojdziesz do ściany,to wiesz, że wszystko będzie lepsze,niż trwanie w beznadziejnym związku .
Taka decyzja jest głosem instynktu przetrwania- chcesz żyć a przy nim gaśniesz...

I kiedy patrzę na żenujące manewry jeszcze-męża, żałuję, że nie miałam wcześniej siły i odwagi, żeby zacząć ŻYĆ bez niego !

pięknie to ujełaś ,popieram w 100000%

Ja miałam złożyć pozew w przyszłym tygodniu, ale dziś mam wolny dzień i ...im szybciej tym lepiej. Tęsknię do "własnego" życia, do moich decyzji, jestem przekonana, że nie jestem tak bezsilna bez damskiego boksera u boku i jego "opieki", jak próbował mi to wmówić - niestety przez 28 lat.
Po rozwodzie w moim przypadku może być tylko lepiej, bo będę miała więcej energii do działania, którą do tej pory wysysał ze mnie wampir energetyczny - zawsze najmądrzejszy mój mąż, człowiek hołdujący średniowiecznym zasadom (chyba czuł, że bez nich byłby nikim - kompleksy?)
Pozdrawiam i namawiam wahające się a nieszczęśliwe w związkach dziewczyny do zastanowienia się nad tym, ile z Was samych zabiera Wam toksyczny związek, jak powoli ginie Wasze JA- dzieci w chorych układach nie są wcale szczęśliwe, może lepiej będzie jak tatuś co jakiś czas będzie tylko dla nich(oczywiście może i tym Wam dokuczać), ale nie będzie przy nich lub po cichutku w majestacie prawa  niszczył na wszelkie możliwe sposoby poczucie Waszej godności. Nie płaczcie po kryjomu po kolejnej awanturze i nie wstydźcie się tego, że  źle kiedyś wybrałyście dajcie sobie szansę na spokojne, fajne życie, nie bez problemów ale ich pokonywanie - jak widać w innych wyp.- daje wiele satysfakcji, Cholera! Ja stara baba muszę pamiętać o tym, że mam rach. za tel., internet, ęn,elektr, itd - ale to, że będę miała wszystko w miarę możliwości załatwione bez obecności "Niezastąpionego" - cieszy! A przerażają nawet drobiazgi.Pozdrawiam

witam.Prawie rok czasu zastanawima sie na d rozwodem i niby jestem gotowa ale gdzies w głebi serca do konca mialam nadzieje ze cos sie moze zmieni,jakis cud.....bo mąz ze mna nie mieszka od roku juz prawie.ale przez te 7 lat w tym roku byloby 8,kochalam go bardzo.Maz ma problemy z psychika i zwyczajnie chyba niechce zeby sie to zmieniło aja chce jeszce normalnie pozyc...troche sie boje tego rozwodu,ale powoli dąze do niego,wyciagnełam juz z urzędu akta małzenstwa i dziecka..boje sie ze po rozwodzie bedzie gorzej mimo ze juz dawno sie przyzwyczailam ze meza nie ma,ja pracuje,mieszkam z synkiem w mieszkaniu i radzimy sobie,ale zawsze jest ta niepewnosc....

truskaweczko sama piszesz,że radzisz sobie,to po co ci ten papierek,rozwiedż się i tyle,pewnie powstrzymuje cię myśl ze a może jednak wróci,jakby miał to zrobić to już by tak się stało,pomyśl o sobie a nie o nim,piszesz że już go nie kochasz to niech spada,to nie ma sensu ja po zdradzie,rozwodzie chciałam spróbować z byłym,ale to było wszystko sztuczne,nie to samo i daliśmy sobie spokój,każde z nas ma swoje życie,pozdrawiam

czesc dziewczyn jeste mezatka od 15lat burzliwych lat mam trójke cudnych dzieci kture kocham ponad wszystko jestem zona czlowieka ktorymysli o sobie ze jest najmadrzejszy na swiecie ktorywnaszym domu ma decydujacyglos który mnie zdradzal aja mu wybaczalam ktury nieraz podnosil namnie reke jestem z nim i ne potrafie odejsc jestem psychiczne uzalerzniona dodam ze równierz finansowo lecz to niema znaczenia dala bym sobie rade bez jego pieniedzy ale w glowie mi mowi odejdz badz w koncu szczesliwa ico nadal niepotrafie czy to miłosc czy co niewiem co najgorsze mysle tak nie moge mu tego zrobic bedzie mu zle kiedy odejde ale przecierz on robi mi gorsze zeczy czy ja jeste takglupia ze tyle lat nato pozwalam i bojesie ze zabierze mi dzieci on pracuje w niemczech wiem ze starsze nie pujda zanim bo wiedza jaki jest tata maja 12i 14lat ale mam mala dzis wlasnie konczy 2wa latka i jest szlenczo zakochana w tacie niewidziala taty napitego robiacego awanture to co przeszły starsze dzieci.  w nim zmienil o sie tylko to ze nierobi nocnych awantór ale panem i wladca nadal jest najgorzej boli to ze zawsze do znajomych mówi choc zamienimy sie zonami twojama takie cycy  tak mi przykro w tedy kolezanki pytaja sie jak to wytrzymuje a ja niewiem co mam powiedziec dodam ze sasiedzi go nie lubia jest takim arogantem i przez niego tez tak krzywo namnie patrza

Dziewczyno wina zawsze jest po obu stronach ,ja ze swoim chłopakiem tez się rozstałam i ja czuję sie również winna rozpadowi naszego zwiazku.
A może cos ukrywasz i zwalasz wine na niego ?

Ale bzdura!
Rozwody są często z orzekaniem o winie i sąd stwierdza wtedy winę jednego z małżonków. Dojrzejesz, przeżyjesz w życiu nie jedną klęskę, porażkę, nieudany związek, to przestaniesz wydawać takie głupie osądy.

Edit: rozstałaś się z chłopakiem, a nie z mężem, a to kolosalna różnica. Poza tym mów za siebie. W twoim przypadku może tak było, że wina była po obu stronach, ale nie zawsze tak jest. Po co się wypowiadasz w wątku, który ciebie w żaden sposób nie dotyczy?

Tak dla zainteresowanych tematem to jestem tą nową ex warszawianki.
Czytam te twoje wypociny i smiać mi się chce.
najlepszym wytłumaczeniem jest że wykozystywał finansowo.
Dawał pieniadze, dawał , tylko dlaczego miał utrzymywać twoich rodziców.
Nawet przed rozwodem zachęcał do zamieszkania osobno tylko ty ,pracując ciagle stawiałas pytania (za co bedziemy zyć) tak jakbys była osoba bezrobotną.
Tak sobie rozmawiałam z Krisem i powiedział że nie chciałaś prowadzić wspólnego gospodarstwa a tymbardziej mieć wspólnych pieniędzy. Reasumując w zwiazku nie dawałaś nic z siebie , patrzyłaś tylko na drugą stronę.
lepiej nie opisuj swojego zycia bo ośmieszysz sie tylko w gronie innych osób, jest tobie cięzko ale to tylko twoja wina. Facet nie wyprowadza sie od zony bez powodu

Agatka997 prywatne sprawy proszę załatwiać poza forum. Twoje posty są obraźliwe a tego nie życzymy sobie na forum. Bardzo proszę o zapoznanie się z regulaminem.

Jestem rozwódką od 20 lat, a ostatnie 15 lat miałam przyjaciela - tak miałam to właściwe określenie.
Byłam z nim w ciężkich chwilach jego choroby nowotworowej, mieszkał u mnie gotowałam, sprzątałam, prałam prasowałam i jeszcze pracowałam na rachunki. Należy jednak przyznać że on fundował wakacje i dokładał się do zakupów domowych. Nigdy jednak się nie rozwiódł, tytko pozostał w separacji. W zasadzie opisanie tej całej sytuacji, tych 15 lat jest bardzo skomplikowane.  Był bardzo zazdrosny robił mi awantury o służbowe rozmowy z mężczyznami, przeglądał moje rozmowy w telefonie i sms-y. Od 2 lat zdradzał mnie ze swoją sekretarką choć jest od niej o 40 lat starszy. To i tak nie jest takie najgorsze, ale jak się ostatnio okazało ta jego sekretarka wykorzystując przyjaźń z moją pracownicą zmyślała na mój temat niestworzone historie. To doprowadzało do kłótni i jego wyprowadzki 2 miesiące temu. Ostatnio  oskarżył mnie że piszę jakieś ananimy na jego sekretarkę do jej rodziny. To jakieś absurdalne bzdety. Myślę że sekretarka sama te anonimy pisze by zrobić z siebie ofiarę. Leczę się z tej chorej miłości i ta sekretarka na dobrą sprawę robi mi przysługę.
Piszę to wszystko dla tych dziewczyn które nie mogą się pogodzić ze swoimi młodszymi lub ładniejszymi rywalkami. Po prostu je olejcie, podnieście głowę do góry, idźcie do fryzjera, ubierzcie ładne ciuchy i idźcie na spacer, uśmiechnijcie się a gwarantuje wam że ........
. ktoś powie przechodząc obok was - jaka atrakcyjna kobieta...   trzymam za was kciuki i za siebie też.

To nie było tak jak piszesz. Nie chcę wypowiadać się w tym temacie na forum, wolałabym pogadać na priv.