Dlaczego kobiety tak często siebie krytykują? - Netkobiety.pl

Niniejszym protestuję!
Protestuję przeciwko generalizowaniu.
Protestuję przeciwko wsadzaniu wszystkich kobiet do jednego worka.

Nie wszystkie kobiety siebie krytykują. I nie wszystkie kobiety robią to często (zresztą "często" jest pojęciem względnym).

Są kobiety zadowolone z siebie, zadowolone z własnego życia, zadowolone z własnego wyglądu i samopoczucia.
I które, od czasu do czasu, zauważą jakiś szczegół, ale nie nadają temu żadnej nazwy p.t. "Tragedia życiowa".

To jest też sposób na życie.
Niektórzy wolą poszukiwać najmniejszych wad, przejmować się drobiazgami i być ciągle "na nie". Inni zaś czerpią z życia radość i nie przykładają większej wagi do nieistotnych szczegółów.

Wolę być niepoprawną optymistką, niż ułożoną pesymistką. Łatwiej mi żyć i łatwiej innym żyć ze mną lub obok mnie.

To kwestia wyboru, na co nastawiamy nasze oczy. Czy na to, czego jeszcze nie mamy, czy zauważanie tego, ile już mamy. Paradoksalnie, przydatnym jest myślenie, że nic mi się nie należy, a wszystko co mam jest niezwykłym darem.

Bardziej mi chodzi o te myśli, które nam przebiegają po głowie. Nie mówię o jako takim użalaniu się nad sobą, tylko o małych uwagach dotyczących nas samych.
Ja również jestem optymistką, ale zdarza mi się patrząc w lustro pomyśleć sobie, że mam zniszczone włosy, czy trochę za dużo tu i tam. Tyle, że nie przywiązuję do tego zbytniej uwagi i takie stwierdzenie faktów nie powoduje złego samopoczucia na cały dzień.

No i właśnie te malutkie myśli, które kilkakrotnie przewijają się w ciągu dnia, mogą być odebrane jako krytykowanie siebie.

A to fajnie Bardzo się chwali takie podejście
Osobiście mnie nie przechodzą tak intensywnie myśli, ale zdarzają się sytuacje, kiedy krytykuję się. Są to zwłaszcza chwile w których wychodzę na spotkanie.
I właśnie zastanawiam się dlaczego część kobiet ma taką tendencje?

Mika09,
jeśli Twoje dzieciństwo tak bardzo odciska swoje piętno, to może najwyższa pora na podjęcie decyzji o własnej terapii?

Wygląd, owszem, jest dla mnie ważny, nie lubię być obszarpańcem, ale nie jest to coś co spędza mi sen z powiek. Nie spędzam przed lustrem długiego czasu. Są dla mnie rzeczy bardziej istotne (i zawsze były, również wtedy gdy byłam dużo młodsza).
I myślę, że tutaj jest sedno pytania: "czemu tak łatwo niektóre osoby się krytykują?". Chcą być idealne. A z założenia nie jest to możliwe. I rozczarowanie - gotowe.

Wielokropek, kilka lat temu chodzilam do psychologa, teraz mnie na niego nie stać, a większość pewnie prywatnie przyjmuje. U mnie to już nawet nie użalanie się i komplikowanie sobie życia na siłe tylko ja nie uważam, że to są moje wymysły, popadam w depresję. Do tego dochodzi płacz bez wyraźnego powodu, bycie smutną etc. Oczywiście są lepsze i gorsze chwile, i zdarza się, że przez kilka dni nie myślę o tym w ogóle, a potem coś mi się włączy i koniec:/ nikomu o tym nie mowie, nie lubię o tym rozmawiac, tłumię to w sobie, a forum jest jedynym miejcem, gdzie moge się wyżalić, zasięgnąć porady

Chciałabym właśnie wyjść z tego i mieć tak jak Wy, czyli nie przejmować się swoim wyglądem, nie krytykowac siebie, bo niestety, ale na dzień dzisiejszy jestem dla siebie nikim, kompletnym zerem.

Wielokropek, nie założyłam wątku, bo już jest takich kilka. Najgorsze jest to, że ja nie chce tak myśleć, ale to jest silniejsze ode mnie. Próbowałam temu zaradzić, ale to wszystko jest dobre na krótki czas, na dłuższą metę nie wychodzi. Nie lubię rozmawiać z osobami najbliższymi o moim problemie, wstydzę się tego. Zresztą, jak już coś próbowałam powiedzieć, to wszystko kończyło się śmiechem i gadaniem, że przesadzam, wymyślam etc. Chciałabym, że tak bylo, ale  w moich oczach tak niestety nie jest

Mika09,
trzymam kciuki za Ciebie i zmykajmy z tego wątku, bo coraz bardziej oddalamy się od tematu.

Z depresją nie ma żartów.
Biegiem do psychiatry, na wszelki wypadek. W ramach NFZ-u wizyta u psychiatry jest bezpłatna i nie potrzeba żadnego skierowania.

Czasami to mnie wszystkow  sobie denerwuje tzn. włosy, ze sobie je zniszczyłam i czasami nie układaja sie ładnie albo wcale. To, że przytyłam, choć waga wciąż jest ta sama... i tak dalej.. ale to chyba normalne u większości kobiet hihi..

Hmm, skoro jednak kobiety się nie krytykują to skąd badacze mają takie info? Ale w sumie to dobrze. Lepiej być zadowolonym z siebie, niż przeżywać każdego dnia mniej więcej to samo, co zaprezentowałam w pierwszym poście.

Mika kochana. Nie możesz tak myśleć, bo w ten sposób tylko się nakręcasz, może porozmawiaj o tym ze swoim partnerem, a może przyjaciółką? Moze zapytaj się jak oni Ciebie widzą? Wydaję mi się, że Ty masz zaburzony obraz samej siebie.

Oczywiście, że się krytykują, szczególnie Polki właśnie, bo mamy ogólnie jako damska część społeczeństwa niskie mniemanie o sobie, w porównaniu z kobietami z innych krajów, gdzieś czytałam o tym... Ciężko pracujemy, wychowujemy dzieci, jesteśmy dobrymi żonami, jesteśmy atrakcyjne ), a i tak się nie doceniamy, bo mamy wysokie oczekiwania... Może to wynika z męskiego, dyskredytującego spojrzenia na kobiety? Albo z wychowania w naszym purytańskim, katolickim kraju, gdzie dziewczynki uczy się, żeby były grzeczne, ciche, żeby zawsze bardzo mocno się starały i dawały z siebie więcej i więcej itp... No ale to się zmienia dość szybko, wydaje mi się, co widać też po wypowiedziach na forum, że jednak sporo dziewcząt już siebie tak często nie krytykuje... Zaczynamy poznawać naszą wartość i bardzo dobrze!

No właśnie o to chodzi, że to na pewno nie jest DRAMAT...;) Twoja wypowiedź powinna brzmieć tak, że fajna fryzura i dobry styl sprawiają, że średnio wyglądająca skóra twarzy chowa się przy Twoim ogólnie dobrym wyglądzie...;)

apoteoza, tak wiem, że ze mną coś jest nie tak i mam problemy sama ze sobą. Nie potrafię już pozytywnie mysleć o sobie. Próbowałam o tym rozmawiac, ale większość uważa, że przesadzam i wymyślam i na tym kończy się temat, bo oni nie widzą problemu. O partnerze nie wspomnę, bo ten to już w ogóle nie chce słyszeć o tym. Dziwi się dlaczego tak myślę skoro wszystko mam na swoim miejscu, ponoć jestem ładna etc. Tylko, że ja tak właśnie nie uważam! i nie umiem się pogodzić z tym, że jestem jaka jestem i chyba nigdy siebie nie zaakceptuje, wręcz brzydzę się swojego ciała, wyglądu. Coś okropnego.

Większość kobiet ma kompleksy, wystarczy, że spojrzy się na dziewczynę, która wg Nas ładniej wygląda i już coś nam się włącza. Kiedy jest to zdrowe i nie ma tego w nadmiarze, to jest ok. Sytuacja zaczyna się komplikować, kiedy to zaczyna być obsesyjne myślenie, tak jak u mnie. Pewnie nie umiałabym nawet tego wszystkiego opowiedzieć specjaliście, bo mam jakąś blokadę, która nie pozwala mi na mówienie o moich problemach;.

Przyjaciele, znajomi i chłopak nie są dobrymi kandydatami na terapeutów. Nie muszą "widzieć" problemu.

W ramach NFZ-u przyjmują także psycholodzy. Do nich trzeba mieć skierowanie, od lekarza pierwszego kontaktu wystarczy, może być też od psychiatry.

no tak z tym, że twarz naprawdę psuje wszystko:) uwierz mi:)

Zwykle problem tzw. suchej skóry likwidują kremy tłuste, nie nawilżające - tak było u mnie.

ja powiem tak: mam kompleksy na swoim punkcie i nie ukrywam tego, ale ilekroc wspomne zle na temat swojego wygladu moj ukochany wyprowadza mnie z bledu dla niego jestem najpiekniejsza najcudowniejsza etc i staram sie tego trzymac. powiem tez ze na nasze podejscie do wygladu duzy wplyw ma otoczenie.bo jak Ci ktos ciagle wmawia ze jestes piekna to chocbys wygladala jak :Phiona" to i tak bedziesz sie czula jak ksiezniczka. dziekuje Ci za to Sebus :*

Ja także nie mam z tym większego problemu. Nie dołuję się Dzień jest o wiele milszy gdy nie zaczynam od katowania się tym jak źle wygląda. Bo tak nie jest Ostatnio jedynie nie odpowiada mi nowa fryzura. Lepiej wyglądałam przed wizytą u fryzjera Ale co z tego, włosy odrosną. Zresztą w pracy i tak chodzę w kasku więc moja fryzura nie ma większego znaczenia. Chyba, że wracam do biura to wtedy muszę się na nowo uczesać. W pracy są prawie sami faceci i to oni "dbają" o moje dobre samopoczucie, mówiąc komplementy.
Pisemek dla kobiet nie czytam, nie przeglądam, bo nic w nich nie ma. A w tych branżowych nie ma zdjęć kobiet "przerobionych" w photohopie.
Ale znam kobiety, od których można usłyszeć takie słowa na swój temat.

Wtedy hierarchia wartości wraca do naturalnego porządku. I wiadomo, co jest ważnym, co - błahostką (by nie nazwać bardziej adekwatnie i dosadnie).

Ja jak kiedyś pisałam mam wiele wad, które widać na pierwszy rzut oka i kiedyś miałam z tego powodu kompleksy, lecz zrozumiałam, że nie ma co się katować i trzeba uwierzyć w siebie Ale wiadomo też, że nie przeginam w drugą stronę i nie uważam się za Bóg wie kogo i myślę, że nawet jeśli byłabym ładniejsza, to byłoby tak samo. Nie jestem osobą, która by się wywyższała.
Może potrafię też nie przejmować się tym tak, bo wygląd dla mnie nie jest najważniejszy.
Nie maluję się, nie chodzę na obcasach/szpilkach, a i tak potrafię czuć się kobieco.
Oglądam czasem damskie pisemka, ale to nie sprawia, że zaczynam mieć obsesję na punkcie swojego wyglądu i zaczynam zmieniać swój styl. Nie, nadal jestem skromna, naturalna, taka, jaką chcę być. Modelkom z Photoshopa nie zazdroszczę, bo one nie są prawdziwe, a ja tak. Celebrytkom też nie zazdroszczę, bo one mają kupę kasy na fryzjerów itp i z takim orszakiem ja także nie wyglądałabym źle, zamieniliby mnie w niemalże kogoś innego.

No bo ludziom, którzy kompletnie nie wierzą w siebie, widzą u siebie same wady ciężko cokolwiek poradzić. Jeżeli sprawa jest naprawdę poważna, to nie pozostaje nic innego jak poradzić psychologa, bo takie ogromne kompleksy naprawdę mogą wyniszczyć życie. A właśnie wiele tych dziewczyn mających tak ogromne kompleksy to dziewczyny, które są tak ładne, aż sama często im mogę pozazdrościć, lecz ja po prostu nie tracę czasu na analizowanie tego co we mnie niezbyt ładne, bo życie bym na tym straciła . Wolę właśnie szukać pozytywów-np ładne włosy, które bardzo lubię i już, fajna, jasna cera (dość unikalne w czasach "solarki )  . Kiedyś chyba najbardziej przejmowałam się tą ogromną wada zgryzu jaką mam, bo przecież nigdy nie widziałam osoby o tak krzywych zębach i kiedyś byłam u ortodonty, faktycznie przyznał, że dobrze nie jest, że przerwa między jedynkami bardzo duża, no niestety w oczy się rzuca, bo to nie maleńka szpara, tylko duży odstęp. Wtedy obsesyjnie myślałam, żeby mieć aparat, ale potem wyluzowałam, na aparat nie było mnie stać i postanowiłam, że jak będzie mnie już stać, to kupię, czyli w nieokreślonej przyszłości, ale mimo tego teraz wiem, że nawet niezbyt fajne zęby nie muszą być żadną przeszkodą .
I często też mówi się o zazdrości kobiet, lecz ja np nie mam takiego problemu, mam koleżanki, które uważam za ładniejsze ode mnie, lecz nie płonę zawiścią, szkoda czasu na takie coś, wygląd to naprawdę nie wszystko .

Wielokropek...bardzo mnie zaintrygowałs swoja mądrością życiową...sledze Twoje posty aby przeczytac w nich wszystko co masz do powiedzeia ale juz dzisiaj nie dam rady...Jestes niesamowicie pozytywną Kobietą i emanujesz dobrą energią!!!
Potrzebujemy takich ludzi więcej...

Dziekuję Ci że mogę Cię czytać!

Jak wstaję rano idąc do lazienki i spoglądając w lustro czasami widzę zmęczone oczy ale tak piękne i czarne że mówią mi-Kochana dzisiaj masz te woreczki ale nie zawsze one są...uważam sie za piekną kobietę jak i inny ale czasami nie chce patrzec w lustro!
Czasami mrugnę oczko do siebie...skrzywię się...

Dzięki serdeczne

Trzymam za Ciebie kciuki.