Odkąd pamiętam jestem" samotna" - Netkobiety.pl

Ivanka napisał:

Mimo tego ze moze nie jestem sama to samotna nie wiem jak to zmienic

A co robisz w tym kierunku, aby to zmienic? Jak w ogóle postrzegasz bycie samotnym?

A  ja jestem sama i samotna  i kto ma większy problem ?

Wszyscy mnie lubią gdy jestem w pracy gdy zajmuje sie moja pasją ale gdy zapada cisza po ciężkim dniu Nikogo nie ma. Bo ja imprez nie lubie bo jestem skryta bo moje motto od dziecka brzmi jak sobie sama nie dam rady to kogo poproszę wiec trudno mi złapać kontakt dłuższy.

Czy to oznacza że masz w tej chwili partnera i źle się z nim dogadujesz? Czy on nie spełnia Twoich oczekiwań, czy nie czujesz że Cię kocha, nie rozmawia z tobą? Tak zrozumiałam z pierwszego posta że samotna ale nie sama.

Facetów poznajemy poprzez obcowanie z nimi, tak samo jak oni uczą się nas tak my kobiety uczymy się ich. Każdy człowiek jest induwidualnością i trzeba z nim znaleźć nić porozumienia. Napewno nie uda się to w pięć minut. Niektóre związki buduje się latami.

Z twojej wypowiedzi wynika także że boisz się zaangażowania w związek a przez to traciółaś kolejnych facetów, odchodzili bo czuli chłód i dystans zamiast kochającej ich kobiety. Czy to tak właśnie wygląda?

Ja też mam 29 lat - i chyba od zawsze jestem sama. Sama i nie sama zarazem - dużo znajomych, kilku bliskich przyjaciół, jak mam doła to piję wino z przyjaciólmi, ide do klubu potańczyć. Wydawałoby się, że mam ciekawe życie - ciągle coś się dzije - ale ciągle do domu wracam sama, zasypiam sama budze się sama...i też naprawdę nie wiem o co w tym chodzi - dlaczego zawsze jestem tym piatym kołem, dlaczego nigdy nie byłam w stałym dłuższym związku - normalna blondynka, żadna piękność ale tez na pewno o powierzchwonosci przyjemnej...normalna i nie normalna zarazem - zawsze uśmiechnięta, zawsze w dobrym nastroju ale tez zawsze czuje, ze czegos mi brakuje, ze musze być jakaś felerna trochę - no bo dlaczego każda moja przyjaciólka kogoś ma, dlaczego w kinie zawsze jestem ze znajomymi? Nie wiem...chyba taki już mój los popieporzony. A wczoraj usłyszałam, ze moze powinna pójśc na terapie - bo to nienormalne, ze nigdy nie byłam w stałym związku - że facet zjawia się u mnie na jedną noc a później nic się nie dzieje...Ale co ja bym powiedziała na takim spotkaniu terapetycznym - normalna rodzina, normalne kontakty z ojcem, żadnych  traum - ale wieczna samotność i to nawet nie z wyboru bo facetom chybo zwyczajnie się nie podobam, a jak się już podobam to takim, że bym ich suchym kijem nie tknęła... nie czekam na ksiecia z bajki ale na bylekosć tez się nie godzę...a moze nie godziłam, co myślicie?

Pisze  moje Drogie ze jestescie samotne , samotne od zawsze. Ale w jakim sensie? Bo moze ja tez powinnma sie pod tym podpisac. Czuje sie samotna zwałaszcza w stytuacjach takich jak śluby, sylwestry. Nie mam tej drugiej połówki dzieki której mogłabym razem dzilić smutki i radości. Ale poza tym mam wspanialych przyjaciół, parce, uczlenie, pasje. To mi w jakims sensie wypełnia pustkę ale nie zawsze.

wiec w jakim sensie jestescie zawsze samtone?

Dokładnie tak jak napisałaś... Wyjścia, imprezy są fajne, można się wyszaleć, ale najgorsze są chwile, kiedy dzwonisz, piszesz, proponujesz spotkanie, a się okazuję, że każdy ma czas zajęty przez tę swoją "połówkę". O planowaniu wakacji nie wspomnę, brrr..  Chyba to uzależnienie od innych osób, kiedy chcesz zorganizować fajnie czas, a się okazuje, że inni mają już plany mnie dołuje. Wiele rzeczy z przyjemnością robię sama, pójście na basen z kimś kończy się plotkami przy brzegu, a nie pływaniem, itp... Ale są chwile, kiedy potrzebuję kogoś, żeby był.

Z drugiej strony dziwi mnie, jak bardzo dziewczyny potrafią porzucić wiele planów dla faceta, ile znajomości się dla nich kończy, wiele moich znajomych obraca się głównie w towarzystwie  swojego faceta. Sama pamiętam swoją pierwszą miłość, potrafiłam wtedy zrezygnować z wielu rzeczy dla "niego", choć oni bez mrugnięcia okiem, jak mają ochotę na coś, to to po prostu robią.  Teraz wiem, że to było głupie i drugi raz tak nie będę robić. I tak myślę, że może te rozczarowania i bolesne rozstania (choć nie było ich dużo) nauczyły mnie tyle, że może trochę się boję, albo inaczej, nie godzę się na to by być z kimś kto mi nie odpowiada, tylko dlatego, że tak może byłoby łatwiej... Ale jeszcze gorzej jest, jak facet się pobawi i sam sobie pójdzie, a mnie zaczynało zależeć.

Najgorsze są dni, kiedy dociera do mnie to, że jestem sama... Rodzina, przyjaciele, znajomi - tak, oni są tuż obok. Ale nie ma tej jednej, jedynej osoby... Gdzieś tam kiedyś pojawił się Ktoś, ale chyba nie byłam jeszcze gotowa, może to nie było To. Kilka miesięcy temu stuknęła mi dwudziestka. Jakby na to nie patrzeć, mam jeszcze czas. Przynajmniej tak sobie do pewnego czasu wmawiałam. Ale coś ściska za serducho, kiedy rozmawiam z moimi rówieśniczkami - wspominają o chłopakach, narzeczonych, doradzają sobie... Ja co najwyżej mogę słuchać. Najbardziej zabolało, kiedy jedna z koleżanek, zdziwiona, że nie mam chłopaka, wypaliła: "Niemożliwe, przecież ty jesteś taka ładna". Oczywiście, później ktoś też tak zareagował... Starałam się to olać. Tak, mam świadomość, że kaszalotem nie jestem. Staram się o siebie dbać... Wychodzę do ludzi, uwielbiam kluby, studenckie imprezy. Lubię ludzi, nie unikam ich. Faceci zwracają na mnie uwagę - tylko, że większości z nich zazwyczaj chodziło o to, żeby zaciągnąć mnie do łóżka. Ot, niezobowiązująca, krótka historia. Owszem, pochwała moich rzekomych wdzięków łechta moje ego, ale czasami chciałabym, żeby ktoś dodał interesująca, inteligentntna, zabawna, zwariowana... Chciałabym spotkać w końcu tego Kogoś. I to nie musi być jakiś superprzystojniak, którego będą zazdrościły mi miliony. Ważne, żebym go pokochała, żeby on pokochał mnie i zaakceptował moje wady. Nie  chcę być tylko zabawką. "Bo ty tylko flirtujesz"  - wypaliła któregoś dnia jedna z koleżanek... Może robię to nieświadomie, ale od dawna tak najnormalniej w świecie nie pokochałam. Na dodatek strasznie wkurzają mnie rady "życzliwych" i pytania "wścibskich"... Tak, płakać mi się chce. Zaczynam się zastanawiać, co ze mną jest nie tak.

Nawet nie wiedziałam, że aż tyle nas jest.... to znaczy ja dla odmiany jestem przeciętną z wyglądu brunetką,nie blondynką, ale cóż to zmienia...
tak normalnie człowiek zyje z dnia na dzien, robi cos fajnego,ale gdzies w srodku wieczorem w tygodniu, lub w weekend gdy impreza nie wypali cos sciska, ze o sylwestrach i slubach juz nie wspomne, ostatnio ktos w ramach oszczednosci przyslal mi nawet zaproszenie z mamusia!! mimo, ze mieszkamy oddzielnie bo ona(czyli ja) i tak nikogo nie ma i miec nie bedzie... wszyscy mnie spisali na straty, choc rownoczesnie dziwia sie czemu nikogo nie mam...bo niby nic mi nie brakuje, a jednak cos musi byc nie tak, skoro juz prawie nikt, ze gdzies zyje ktos z kim bede mogla dzielic kazdy dzien... i codzienny i swiateczny, z cala reszta wypowiedzi Trawy, soleil, peyton - zgadzam sie w 100% i doskonale rozumiem - tez tak sie czuje, jakbyscie wyjely mi te kilka zdan z ust...

Hej pierwszy raz trafiłam na to forum i poczytałam Wasze wypowiedzi. Strasznie to przykre, że tyle osób, bo nie sądze, że są to tylko kobiety, czują się samotne. Ja niestety mam podobne odczucia. Mam 36 lat i jestem sama w zasadzie od zawsze. Przeżyłam 2 krótkie mało udane związki i było to już tak dawno, że nie pamiętam. Od 7 lat nie spotykam się z nikim i mam wrażenie, że życie ma coraz mniejszy sens. Nie chodzi o to, że tylko w drugiej osobie widze cel, ale o to, że jak człowiek tyle lat jest sam to potrzebuje coraz bardziej chociażby czyjegos dotyku, oddechu na karku, przytulenia.
Nie jestem osobą , która się zamyka, wręcz odwrotnie, ciągle coś robię, mam różne pasje, które w zasadzie utrzymują mnie przy zdrowych zmysłach. Mam tez dużo znajomych i jestem raczej atrakcyjną kobietą. I też czasem słysze komentarze, że nie zrozumiałe jest, że jestem sama. Przez kilka lat chodziłam do psychologa i analizowałam swoje życie do bólu. Nic to nie dało. Rejestrowałam się na stronach randkowych, choć jest to wbrew mojej naturze, ale to też był niewypał.
Przeraża mnie starość w samotności, przeraża mnie upływ czasu, bo wiem, że z każdym rokiem moje szanse maleją. Kiedyś chciałam miec bardzo dzieci, myślę, że już ich mieć nie będę. Żałuję moich najlepszych lat, które straciłam.
Nie umiem sobie z tym poradzić i od pewnego czasu chciałabym poprostu móc umrzeć. Gdyby był jakiś sposób, żeby o tym nie myśleć, to bym go zastostosowała, ale nie ma dnia, żebym o tym nie myślała. Samotnośc jest obrzydliwa.

Ja też jestem samotna i mogłabym słowo w słowo napisać to co Emilia. Tylko że Ja mam już 43 lata i straciłam już nadzieję tym bardziej że nie mam szczęścia do facetów. Nie mam ochoty żyć ale wstaje codziennie rano, zaciskam zęby i staram się coś robić bo nie mogę zostawić mojego syna samego na tym świecie. Tak bardzo chciałabym zasnąć i nigdy już się nie obudzić.

...oszukana...nie jesteś głupia...i nigdy tak nie myśl...nie możesz siebie za wszystko winić...Ja też tak robiłam...pokochałam faceta, powiedziałam mu o tym i to był koniec...wcześniej to on chodził za mną a ja bałam się tego uczucia bo wiedziałam że jest ode mnie młodszy. Ale w końcu poddałam się...i wtedy powiedział, że nic z tego nie będzie...za wszystko obwiniałam siebie...za to że jestem głupia, naiwna i że to moja wina że on nie chce ze mną być...ale z czasem zrozumiałam, że ja tu akurat jestem najmniej winna...na moim miejscu każda inna by zrobiła to samo...nie powiem, że jest mi łatwiej bo ciagle go kocham, mimo wszystko...ale przestałam siebie za wszystko obwiniać i jest mi lżej...Pomyśl o tym, że urodzisz wspaniałe dziecko i już nigdy nie będziesz sama...będziesz miała dla kogo żyć i ciesz się z tego...