Uzależnienie od telefonu komórkowego.. - Netkobiety.pl

Skoro chcą wiedzieć rodzice co się dzieje u dziecka np. Jak jest w szkole to niech dają mu telefon do szkoły a po szkole niech zabierają żeby dziecko się nie przyzwyczajało od najmłodszych lat..

Powiem tak : Nie wyobrażam sobie kupić 6 czy 10 letniemu dziecku komórki, w moim mniemaniu to za wcześnie.
Sama dostałam w wieku 13 lat i uważam, że w wielu przypadkach nie jest to za wcześnie ,lecz wszystko zależy. W sumie od tego jak dziecko się rozwija i czy komórka naprawdę będzie mu taka potrzebna czy będzie tylko "szpanem" przed kolegami.
Uzależnienie od komórki jak każde uzależnienie jest złe, negatywnie wpływa na człowieka i jak każde pewnie może być leczone u psychologa, jeśli ktoś nie daje sobie z tym rady. Pewnie jest popularne, bo przecież to jest doba telefonii komórkowej, wprowadzają do komórek coraz więcej bajerów, ludzie się tym zachwycają , testują, nie tylko dzwonią, ale grają na komórkach, korzystają z Internetu, wysyłają mms-y itp. Ja od komórki uzależniona nie jestem, raczej od komputera, potrafię całe dnie przy nim być z małymi przerwami, ale staram się z tym walczyć , a jak to wyjdzie, zobaczymy .
Ja sama w sumie nigdy nie byłam specjalnie uzależniona od telefonu, no chociaż kiedyś z byłym pisaliśmy bardzo wiele sms-ów, ale szybko mi się to przejadło, bo czułam się "osaczona". Np chwila nieodpisywania i foch, wiadomo, że w końcu zaczęłam to ograniczać, bo przecież moje życie nie może ograniczać się do patrzenia w ekran telefonu .
Teraz używam naprawdę z umiarem i jest z mi tym dobrze.
Nie mam nawet aparatu w telefonie , a czemu ? Nie przepadam za fotografowaniem, a poza tym aparat mam normalny i taki preferuję. Mam starą Nokię, na pewno nie lansuję się telefonem. Piszę około 10 - 20 smsów dziennie, czasem więcej jak z koleżanka też, ale to rzadko, no i wieczorem z 10 minut rozmowy. Myślę, że należy to do normy .
Potrafię oderwać się od telefonu , zająć się jakimiś czynnościami, nie jest źle. A na wyjazdach, to już w ogóle nawet potrafię wyłączyć telefon, a bliscy są o tym poinformowani, w końcu wakacje to czas odpoczynku i czasem można wyłączyć telefon i po prostu odpocząć .

No pewnie, że tak, a jakby wszyscy rodzice mieli takie zdanie co my, to byłoby bajecznie ..
No , ale jakby nie patrzeć jest wielu "leniwych" rodziców, którzy może kupują też komórkę dzieciom, żeby mieć trochę "spokoju", a też , bo może mają mało czasu dla dzieci. Tak samo jak sadzanie najmłodszych dzieci przed bajkami na cały dzień, zamiast poświęcić im więcej czasu.

Dokładnie truskaweczka, ja tak nie postąpię w przyszłości ze swoimi pociechami... Heh... Rodzina najważniejsza, coś o tym wiem:P

dokładnie i bardzo dobrze Trzeba uważać co się robi a będzie dobrze.

Ja tak nie miałam w dzieciństwie, a uczyłam się bardzo dobrze, zawsze była średnia powyżej 5. Rodzice jakoś mnie nie nagradzali;] nie żałuję, bo mogłam się cieszyć z prezentów urodzinowych, świątecznych itd. Dzięki temu nie wyrosłam na życiową porażkę i olej w głowie mam;]

Też znam takich ludzi, co to nie oni... Pff

Metody takie są nieodpowiedzialne i skutkują w przyszłości, a później jest wielki żal do samego siebie (rodzic), że się dziecko na takiego materialistę wychowało... Ale jak kto lubi;]

Dokładnie.

Swoją drogą , co do tych drogich gadżetów, to chętnie są obecnie wręczane ( z tego co wiem) na Pierwszą Komunię Świętą. To już dla mnie kompletna głupota , Komunia staje się okazją do libacji jak mniemam, a dla dzieci tylko wyczekiwaniem na super prezent. Wiadomo, że wtedy ta Komunia też traci swoją magię i prawdziwą ideę, no ale cóż, tak samo jest ze świętami. Komercha i tyle.
A jak ja miałam Komunię, to mimo że nie było to tak daleko za Murzynami ( ok 10 lat) , to jednak sporo się zmieniło. Wtedy dziecko dostało zegarek czy radio i było zadowolone.
Powiem Wam, że dla mnie to było raczej duchowe przeżycie, a nie wyczekiwanie co dostanę z tej okazji. Z tego co pamiętam, dostałam rower i radio, taki standardowy prezent, ale ja byłam zadowolona, to było coś.
A teraz tez jak ktoś biedniejszy, to nic dziwnego, że czasem rezygnuje z pójścia na wesele, chrzest czy Komunię, skoro ludzie oczekują straszliwie drogich prezentów ( jakby nie liczyła się głównie pamięć i obecność, tylko to, kto kupi lepszy prezent dziecku). A jak dasz coś gorszego, to jesteś be i jak tak można w ogóle.

Znalazłam taką wypowiedź :
Marta, mama Justynki

"To już moje ósme dziecko idzie do komunii. Jestem zdania, że wszystko powinno być w tym dniu skromne. Wesela można wystawne robić, ale nie komunie. Bez alkoholu, obiad w domu dla najbliższej rodziny: rodziców, chrzestnych, dziadków, rodzeństwa i to zupełnie wystarczy. Z prezentami też nie ma co przesadzać. Wszystkie starsze dzieci pamiętają ten dzień i ta też na pewno zapamięta. Myślę, że przeżywa to dobrze. Idzie do komunii w naszej parafii, nie tam gdzie chodzi do szkoły. Ksiądz jest bardzo dobry, znakomicie je przygotowuje. Uczy dzieci tego, co powinny umieć idąc po raz pierwszy do spowiedzi i komunii. Nie robi egzaminów. Dziecko się nie denerwuje niepotrzebnie. Ksiądz nie narzuca nam też stroju, ale zachęca, by ubierać dzieci skromnie. U mojej siostry dziecko idzie do Pierwszej Komunii. Tam prowadzi je siostra, która na trzy dni przed robi egzamin. Dzieci bardzo się denerwują i są już tymi przygotowaniami zniechęcone. A przecież nie o to chodzi..."

ze strony   :   http://pierwszakomuniaswieta.pl/artykul/6-pierwsza-komunia-przezycie-duchowe-czy-komercyjne-wyzwanie

i całkowicie się z tym zgadzam

Lepsza skromna Komunia, która będzie przeżyciem duchowym, jakieś wartości zaszczepi w umyśle dziecięcym, a nie wystawne zabawy w lokalach, które dziecko niczego mądrego nie nauczą.

Racja paula , potem jest płacz i zgrzytanie zębów, a najgorsze jest to, że wielu z tych rodziców uważa, że nie popełnili żadnego błędu, tylko ich dziecko to mały potwór, nie zdają sobie sprawy jak ich wychowanie miało wpływ na rozwój dziecka. Przykre.

No to prawda. Choć wiadomo, czasem i dzieci z uboższych rodzin upominają się o pieniądze, chcą mieć więcej, mimo że mają na najważniejsze potrzeby. A czemu ? No bo często są gorzej traktowani, bo np nie noszą markowych ciuchów, a powiedźmy sobie szczerze, teraz i dzieci zwracają często na to uwagę i przez to wyśmiewają inne . No i stąd jakieś takie kompleksy, bo odrzucone od grupy, no i stąd też przemożna chęć posiadania większej kasy . . no i stąd też biorą się różne inne patologie życiowe. Albo dziecko np już ma tę komórkę, a inne dzieci szpanują jakimiś za tysiaka, wyśmiewają je, tu też dziecko zaczyna się wstydzić i uważać, że jest z tego względu gorsze.
Dlatego wiadomo : rozwój technologii itp - ma swoje plusy i minusy . Jak ktoś umiejętnie z tego korzysta jest OK, gdy przesadza na pewno rodzi się patologia. Internet, jakby nie patrzeć to też dla małych dzieci duże zagrożenie, bo one nie znają życia, dlatego jeżeli nawet mają czasem z tego korzystać, to warto od najmłodszych lat uświadamiać je jak bezpiecznie korzystać z sieci, jakie niebezpieczeństwa na nie czyhają, najlepiej blokować niechciane strony, gdy dziecko nieduże,dla ochrony. No i warto kontrolować ile czasu spędza przed monitorem, bo uzależnienie - wiadomo nic dobrego, a ruch na świeżym powietrzu bardzo wskazany , tym bardziej dla maluchów.
A telefon jak już ma nawet nastolatek, to najlepiej chyba, żeby miało na kartę, wtedy też zawsze uczy się oszczędności, że np na koncie ma tyle i tyle i musi oszczędzać, by mu starczyło, a nie np na abonament, gdzie wydzwoni z 500 zł i rodzice płaccie za to.
Ciekawy temat rzeka
A tymczasem dobranoc .

Oj, ja dostałam pierwszy tel w wieku ok 15 lat i dla mnie to bylo za wcześnie wtedy były trochę inne czasy, i jesli ktos mial tel w tym wieku, to byl jeden wielki szpan a teraz? 10latkowie i zeby tylko lataja z komorkami:/ kto to widział? przeciez to jeszcze dziecko. Ja swojej pocieszce dałabym pierwszy tel przynajmniej w wieku 13 lat, to takie minimum, bo dla mnie to tez za wcześnie. No ale za te kilkanaście lat będą calkiem inne czasy i juz 5latkowie beda mialy laptopy, telefony, mp3 i nie wiem co jeszcze ja na pewno nie zgodze sie na takie cos w tak młodym wieku. W życiu.

Oj musze sie przyznac, ze troszke uzalezniona od telefonu to jestem. Nie wyobrazam sobie wyjsc gdziekolwiek bez komorki (chyba, że wynieśc smieci, pobliskiego sklepu itp). Nawet, jak z nikim nie pisze, nie gadam przez tel, to sama swiadomosc tego, ze w kieszeni czy w torebce jest moja komoreczka, to jest mi lepiej, czuje sie tak inaczej obecnie nie uzywam tak duzo tel, bo mieszkam z facetem, ale kiedy zylismy w zwiazku na odleglosc, to troche tego było

Dzieci?:D a dorośli , niektórzy to chodzą wpatrzeni w telefon komórkowy jak najeci.!!! Osobiście pracuje w sklepie z odzieza. Dzis mialam przyklad uzaleznionego faceta. Stal przy przymierzalni , zadzwonil do jednego kumpla  do drugiego. Wszyszli ze sklepu i 3 razy przechodzili przed witryna i wciaz gadal przez telefon smiejac sie i drzac. Inna sytuacja jadac autobusem 30 min , obok mnie siedziala dziewczyna ktora pisala smsy "pik pik" juz mnie tak draznilo ze az musialam sobie zalozyc słuchawki na uszy z 30 smsow napewno napisala.... a co jest najlepsze bawi mnie jak ludzie ciesza sie do telefonu dostajac smsa>:D Ja tez jestem uzalezniona:D ja nie ruszam sie z domu bez telefonu. Wciaz sprawdzam czy nie dostalam nic:D Ja to jestem maniaczka:D ale az wstyd sie przyznawac.

Ja już tu wspomniałem że jestem uzależniony od telefonu ale chyba jestem uzależniony od internetu bo esemesów prawie wcale nie pisze dzwonię też rzadko. Ale korzystam z internetu w telefonie bo to jest jedyne źródło bym mógł być w internecie więc raczej się pomyliłem i to jest tylko uzależnienie od internetu. mój błąd.

No właśnie. Bo pisać i dzwonić to rzadko to robię. Więcej czasu poświęcam na internet. I lubię połączenie: słuchanie muzyki i korzystanie z internetu.

Pamiętam jakim szokiem było, gdy dyrektorka mojej podstawówki dała zakaz przynoszenia telefonów do szkoły. Jeśli jakiś nauczyciel dopadł ucznia z takim "gadżetem" to rodzic musiał się osobiście pofatygować do dyrektorki po odbiór:D
Kilka lat temu, gdy mój brat był w pierwszej kl, zapragnął mieć własną komórkę, gdyż "prawie wszyscy w klasie mają". Mama na szczęście się nie zgodziła, stwierdziła, że jeśli gdzieś jedzie (wycieczka, kolonia itp) to zawsze dostanie jej telefon lub taty. Dopiero w 3 klasie podstawówki kupiła mu upragniony telefon, choć moim zdaniem to i tak jest za wcześnie. Jedyny plus jaki widzę w tym jest taki, że jeśli braknie mi funduszy na koncie, a jestem w domu to mogę mu podkraść telefon;)
Sama całe życie myślałam, że nie dałabym rady przeżyć bez telefonu. Ale ostatnio będąc w Bieszczadach nie mogłam nigdzie złapać zasięgu. I całe szczęście! Telefon wrzuciłam do torby i dopiero tydzień póxniej, gdy wróciłam do domu, odgrzebałam go i podładowałam zaczęłam z niego korzystać. Przeżyłam tydzień bez niego i teraz dzięki temu nie panikuję, gdy zapomnę go wziąć ze sobą na zakupy czy gdziekolwiek indziej:)

Oj nie raz sama się tak cieszę do telefonu:D