Ile czasu można cierpieć? - Netkobiety.pl

No właśnie, Marinero. Czy istnieje jakieś wytłumaczenie tego, że zapomniałeś o jej wyjątkowości po za "Nie wiem, jak to się stało."?

P.S. Cierpi się długo. Huśtawkowo. Czasem ma się wrażenie, że TO nie skończy się nigdy. Nawet, kiedy przychodzi taki moment, że myślisz, że odpuściło, z niewiadomych przyczyn wraca ze zdwojoną siłą. Wyrzuty sumienia zapewne to jeszcze potęgują i wydłużają w czasie, ale bez względu na to, po której stronie barykady się stoi - jeśli się kochało - blizna będzie zapewne "rwała" już zawsze. Im więcej schrzaniło się w tym układzie na własne życzenie - tym bardziej.

Czyli.... bedę cierpiał całe życie, wiem o tym. Nigdy ale to nigdy o niej nie zapomnę i nie wyrzucę jej ze swojego serca.
I tak jest wszechobecna w każdym moim działaniu. Myslę o niej praktycznie bez przerwy.
To była idealna,wyśniona i wymarzona miłość.. każdy nam jej zazdrościł. Byliśmy niczym dwa idealnie do siebie pasujące puzzle.
Była wspaniałą, piękną i dobrą kobietą o wielkim sercu. Zawsze mogłem na nią liczyć,zawsze potrafiła sie o mnie zatroszczyć i zadbać.
Zresztą odwzajemniałem jej się tym samym. Byliśmy ze sobą niesamowicie szczęśliwi i zawsze mówiliśmy,że mamy siebie już tak do końca.
Wszystko to zaczął niszczyć 3 lata temu mój hazard...Nagle, zamiast nią moje mysli zaprzątnięte były tylko tą cholerna grą. Chociaz cały czas ja kochałem zaczęlismy sie od siebie oddalać. Pojawiły sie pierwsze od 5-ciu lat kłótnie, sprzeczki... w końcu rozstania i powroty. Byłem wtedy dla niej całym swiatem, bardzo mnie kochała i zawsze dawała mi szanse. I choć potem przestałem już grać, pozostała w naszym związku potężna rysa. Nic juz nie było takie samo jak kiedyś... Coraz trudniej było nam się ze soba porozumieć czy nawet zwyczajnie porozmawiać.
Pól roku temu rozstaliśmy sie ze soba na zawsze, nadal sie kochając...ale nie mogliśmy juz ze soba wytrzymać.
Cały czas bardzo ją kocham i niesamowicie za nią tęsknię choć wiem,że już na zawsze wszystko jest stracone. Prawdopodobnie nigdy więcej już jej nawet nie zobaczę... Z tego co wiem,miesiąc temu wyjechała z kimś na stałe za granicę i jest z nim szczęśliwa.
Zadbał o nią tak,jak właśnie ja to powinienem. Napisała mi zresztą,żebym juz więcej do niej nie pisał ani sie nie odzywał...
Rozumiem,że wszystko przepadło juz na zawsze. Wkrótce nie będzie mnie nawet wspominać...
Obawiam się,że świadomość iż zniszczyłem coś tak pięknego będzie moim moralnym piekłem do końca życia. Nigdy nie przestanę jej kochać i za nią tęsknić. Za jej głosem,zapachem,mimiką czy nawet sposobem poruszania się. Za wszystkim...
Niesamowicie cierpię... Wiem,że do tego uczucia będę przykuty niczym Prometeusz do skały przez całe życie.
Ile czasu można cierpieć by w końcu z czasem o tym zapomnieć? Czy jest to w ogóle możliwe....?!
Czy ktoś z Was czuł kiedyś coś podobnego do mnie...

Czułaś....
Ja niestety nie uwolnię się od niego nigdy... Jest wieczne i wszechobecne.
Nawet gdy sie budzę moją pierwszą myślą jest... co u niej, jak sobie radzi, co teraz robi, gdzie jest...?

A jak się nie chce kogos innego....?
Ile taki stan może trwać? Wiecznośc.......?

I tego właśnie sie obawiałem....
Wszyscy teraz będe rozbijać moje życie na kawałki, udzielając rad,porad itd. A przecież nie o to chodziło mi w tym poście...
Chciałem tylko poznać jak inni radzili sobie w podobnej sytuacji....
Napisze więc jeszcze raz i zacytuje mój pierwszy post:
"Jak długo Wy dochodziliście do siebie po rozstaniu z kimś wyjątkowym w Waszym życiu? Ile czasu cierpieliście i czy w ogóle kiedys sie to skończy? Czy możliwe jest,żeby kochac kogos przez całe życie nawet miłościa niespełnioną? Czy jest wśród Was ktoś taki, kto nadal kogoś bardzo kocha wiele lat po rozstaniu i nie może o nim zapomnieć?"

U mnie równowaga psychiczna, powróciła po około 3 latach od rozwodu.  I co ciekawsze... kiedy emocje opadły i mogłam spojrzeć na swój związek z innej perspektywy,  zaczęłam się zastanawiać, jakim cudem mogłam go kiedyś,  uważać za udany...

Marinero, każdy ból i każda strata potrzebuje czasu, aby ostatecznie móc się z nią oswoić, a potem w pełni pójść do przodu. Człowiek w tym celu musi jednak przejść przez cały okres tzw. żałoby- i nieważne czy mówimy tu o czyimś rzeczywistym odejściu, śmierci, czy też zdradzie, która nam przecież także coś zabiera. Każdy z nas jest inny, każdy potrzebuje więc innego okresu czasu, aby się z tymi emocjami uporać, jednym wystarczy zaledwie kilka tygodni, inni zmagają się z tym bólem całymi latami. Ważne, żeby rozumieć własne emocje, potrafić je nazwać, a w miarę możliwości też i z nimi sobie radzić, ale absolutnie nie winić się, że trwa to tak długo czy tak bardzo boli. 

W okresie żałoby najpierw wchodzimy w fazę zaprzeczenia, szoku i niedowierzania, potem zwykle ogarnia nas ogromna rozpacz, z czasem do głosu dochodzi złość, chwilami wręcz nienawiść, aby następnie wejść w fazę przygnębienia i ostatecznie wyciszyć się, a w końcu pogodzić z rzeczywistością. Aby okres żałoby był pełny i skuteczny, czyli umożliwiający zamknięcie za sobą tego bolesnego rozdziału, koniecznie trzeba przejść przez każdą tę fazę. Fazy mogą trwać różną ilość czasu, mogą pojawiać się w różnej kolejności, zdarza się nam też cofać, wracać do punktu poprzedniego, to wszystko jest nieważne, ważne, aby proces przejść w całości. To jest trudny i wyczerpujący czas, często wyłączający nas z racjonalnego postrzegania zdarzeń, czas szarpania się z emocjami, rozpamiętywania, zadawania mnóstwa pytań, na które często nie potrafimy wówczas znaleźć odpowiedzi.

Czy można pogodzić się z bólem? Tak, czasem trzeba na to co prawda bardzo dużo czasu, ale- nawet jeśli dziś wydaje Ci się to niemożliwe- naprawdę można. Trzeba jednak zdawać sobie też sprawę, że nie zawsze jest to równoznaczne z zapomnieniem o stracie. Natomiast na pewno z każdego doświadczenia możemy czerpać, to od nas wyłącznie zależy co z nim zrobimy, czy wyciągniemy wnioski, naukę na przyszłość, a ostatecznie staniemy się silniejsi, czy też zamkniemy ten etap z rachunkiem minusowym, traktując wyłącznie w kategoriach porażki.

Też tak miałam, nie jesteśmy ze sobą od 4 lat,  a ja ciągle pamiętam i pozwoliłam sobie pomimo ślubu (nie mojej strony) na dziwny układ, który mnie tłumaczy, ale miłość jest ślepa - niestety

Dziś mija 2 tydzień jak sie wyprowadził.
Jego wina(zdrady).
Boli.
Nie można kogoś przestać kochać z dnia na dzień...
Juz mu nie zaufam,nawet gdybym bardzo chciała.

Mamy za sobą kłótnie i dość w sms go wyzywałam.
Teraz jest cisza...
Chociaż on dzwoni po znajomych,jest zdesperowany,walczy...
Przeraża mnie okres żałoby,że taki długi,a uciec przed nim nie ma gdzie.

Autorze wątku-odpowiedz jak możesz-grasz jeszcze?

Pozdrawiam.

Całe życie można cierpieć i kochać. Tylko potem trochę inaczej. Ale ta miłość pozostanie. Nie jest źle. Jest nawet cudownie. Taka mała drzazga tylko w sercu.

I tego sie najbardziej boję....
Myślę o niej bez przerwy i sam zadaję sobie pytanie, czy to sie kiedys skończy...
Ja tego końca nie widzę - tak bardzo ją kocham

....jeśli kogoś się kochało naprawde, ale cos nie wyszło to nigdy się do konca od tego nie uwolnisz, to zawsze zostanie - myslenie o tamtej osobie, której juz nie ma. Natomiast uważam ze jeśli bedzie Tobie dane spotkac kogos, w kim autentycznie się zakochasz,  z podobna siła jak kochales swoją bylą to wtedy jest szansa na wyleczenie z tamtego zwiazku. Jesli nie - to ona moze zostac Twoja jedyna prawdziwa Miloscia. Mozesz sie zaangazowac z kims innym i powiedziec - "nie kocham" tej osoby ale jest wystarczajaco mila by z nia byc, moze pokocham za pare lat.Ja takich rzeczy nie uznaje - szkoda mi czasu na to, wole byc sama. Dla mnie jest to proste-albo czuje chemie juz w 1 dniu jak spotykam dana osobe albo nie poczuje jej nigdy, a zmuszac sie nie wiem po co. Ale ja jestem staromodna i glupia...Takze moim zdaniem uleczyc moze Ciebie tylko nastepna Milosc...

marinero, ja się uwolnilam od tej udreki, do czasu az poznałam faceta, w którym równie mocno się zakochalam (nie zakochuje się  latwo, myslałam, ze bede długo sama, odrzucilam tych, ktorzy chcieli ze mną byc, ale musialam tak zrobic - zwyczajnie ich nie kochalam. Zle robie - nie wiem -nie umiem oszukiwac kogos i siebie, ze kogos pokocham za kilka lat)  Ale ten związek też sie nie udał, z powodow o których wole nie mówić. Był też facet, którego kochałam ze wzajemnościa ale jest bardzo daleko - nie mozemy byc razem. Tak ze mam za soba cala serię. O tych osobach myślę autentycznie codzienie, mniej lub bardziej swiadomie...ale myslę....i nic na to poradzic nie moge.....ale to juz nie jest tak wielka udreka, tylko myslenie/pogodzenie się z sytuacją...

Ogólnie, to mysle, ze nie da się skasować przeszłości, bo się będzie ciągną za nami do końca życia...po prostu się nie da....cokolwiek sie zdarzy jeszcze..

Ale czy nie lepiej jest być...z kimś... niz być samotnym? Nawet gdy sie go nie kocha?
Lepsze to niz ta przerażajaca samotność... Cos sie dzieje, ktos Cie przytuli, wysłucha...
Nie kochasz jej...ale jest.
Piszę juz dosyć długo z jedna kobietą na gg...
Zabrzmi to dziwnie,ale zakochała sie we mnie wirtualnie...Ogląda moje zdjęcia i do nich płacze...
Tez jest samotna.... to taka przyjażń..w poczuciu bezsilności.
Nic do niej nie czuję...ale jest. Jakoś wypełnia ten czas....
Piszę i tak jak robot - bez przerwy myślę o mojej miłości

pól roku to krótki czas
boisz sie samotnosci po prostu
a poczucie samotnosci doprowadza cie do tego ze ciagle o niej myślisz
jak zrozumiesz to przestaniesz sie bać

hę i bardzo głupie to podejscie
"zawsze" to długo, to bardzo niezdrowe i irracjonalne myślenie
to o czym mówisz to tylko wzdychanie do starych dobrych wspomnień, do starych trupów

motylku po co kasować przeszłosć
uśmiechać sie do niej i tyle
i przyjac wszystkie doświadczenia jako naukę i rozwój
w tu i teraz takie wszystko jest piekne i prawdziwe
mozna ułożyć sobie przyszłosć według własnych planów i marzeń tak jak my tego chcemy
przeszłosć zostawic w spokoju, odciać co przeszkadza i patrzeć do przodu.

Boże.....
Ludzie, pomóżcie mi..
Ile, ile czasu można tak cierpieć???
Juz nie mogę.... po prostu nie mogę....

Ktoś kiedyś na tym forum napisał mi że najlepszym rozwiązaniem jest znaleść sobie nowe zajęcie i tak zorganizować czas żeby nie myśleć o tej drugiej osobie. I ta osoba miała rację.. pomaga pod warunkiem że nie musimy oglądać tej drugiej osoby na co dzień .
Gorzej  jak potrzebujem pomocy drugiej osoby np. bo jesteśmy chorzy i wtedy tak bardzo czujemy się samotni, ale fakt musimy zapomnieć i odkochać się od tej drugiej osoby a dopiero póżniej zacząć coś nowego.... z kimś innym. I tak zawsze będziemy porównywać kogoś do byłego byłej ...
Najważniejsze żeby wybaczyć komuś i sobie przede wszystkim bo bez wybaczenia nic nowego dobrego i wspaniałego nie zbudujemy....

Dlaczego Jest Nam tak Ciężko???????????????????
Nam Forumkowiczą?????????????????????? Bo boimy się samotności i w tym problem. Boimy że nikt inny się nami nie zainteresuje , że nikt nas nie pokocha, za to kim jesteśmy!!!!!!!!!!!!
Smutne ale prawdziwe;-(((

Do Wszystkich Was ;-)))
Będzie dobrze bo musi być dobrze innej mozliwości niema!!!!!!!!!!!

........................Ja na początek mam małego kotka;-)))

Sam wybieram sie na terapie niedługo i polecam ten pomysł...
Uważam że warto skorzystać z każdego pomysłu by poprawić swoją sytuacje.
Ja zostałem "porzucony" dla innego i potraktowany jak śmieć, też bolało , boli i pewnie będzie bolało ale przecież życie toczy się dalej. Sam zerwałem kontakt z nią żeby się nie męczyć, mimo że ona szlachetnie chciała być przyjaciółmi

Ja tez mysle o terapii, zeby wypracowac jakies mechanizmy w sobie na przyszlosc. Bo skoro nie mozna pogodzic sie z odejsciem kogos tak dlugo to moze juz zakrawac na obsesje, a ja jeszcze chcialabym doswiadczyc szczescia w zyciu a nie tylko rozpamietywac przeszłosc ktora w zasadzie juz nie istnieje

Zgadza się.... w moim przypadku to juz obsesja.
Myślę o niej w dziń i w nocy, 24 godziny na dobę...
Czekam na jakiś cud,że sie odezwie, że napisze jakiegoś sms-a lub e-maila, że za mna zatęskni... chociaz z góry wiem,że nic takiego nie nastąpi...
Nie mogę pozbyc się tego uczucia. To jak piła,która dziń w dzień jeździ po moim mózgu....cos strasznego.
Nic mnie nie cieszy, nic mnie nie interesuje, na nic nie mam ochoty.
Nie pozbędę sie tego uczucia do końca życia. Czy juz zawsze będę takim smutnym,przygaszonym człowiekiem?

No właśnie Karolino... te analizy sa najgorsze.
Ja dosłownie minutę po minucie rozbijam dzień naszego rozstania...
Co mogłem zmienić, co powiedzieć, jak się zachowac inaczej tamtego dnia....
Te myśli wracaja jak bumerang i zabijają...
Zabijają!
Dlaczego? Bo wszystko wtedy jeszcze można było uratować
A teraz.... zdechnę sam jak pies w swoim smutnym i samotnym świecie...

tak szczerze..dooopa a nie zdechniesz, przejdzie, zawsze przechodzi, a na pewno nie będzie bolało..ja w to wierzę...możliwe, że mi jest łatwiej, bo ja na jedną beznadziejną rzecz, którą wobec niego zrobiłam, mogę co najmniej 10 przywołać, które on mi wyrządził i co? i też się obwiniam, że tę jedną jedyną....i to jest dopiero beznadziejne. Powtarzaj sobie, że nie można, sam się nakręcasz, ja Tobie radzę idź do lekarza, to naprawdę pomaga...ja jadę na antydepresantach, różnica w podejściu do życia jest ogromna ( muszę mieć siłę dla Niuni mojej) tylko wynajdź sprawdzonego specjalistę, bo jeśli tak dalej pójdzie, to może być potrzebna hospitalizacja...a to tylko Cię jeszcze bardziej zdołuje.

Depresję mam już od dawna...
Teraz ten stan jeszcze tylko sie pogorszył...
Chodzę dosłownie jak paralityk, do tego doszły jeszcze nerwobóle i nieustanne kołatanie serca. Bez przerwy trzęsą mi sie ręce...
Jak głupek patrzę na mapie,gdzie ona teraz może być...
Świadomość tego,że straciłem ją już na zawsze jest wręcz nie do wytrzymania. Nie interesuja mnie żadne kobiety poza nią.
Nawet na nie nie zerkam

Ja będę miała 3 spotkania z psychologiem,ale mnie się wydaje to śmiesznie mało! Taką mam propozycję lekarza,zobaczymy co będzie dalej.

Choruję na depresję od dawna.Biorę leki i nie wstydzę się mojej choroby.

Tylko tak się czytając tu Was i myśląc o sobie-zastanawiam się na ile my kochamy,a na ile uzależniliśmy się od naszych partnerów psychicznie...a więc myślę tu o współuzależnieniu...Co Wy na to?

Ja byłem 4 czy 5 razy u Pani psycholog po półtorej godziny za kazdym razem. Miałem szczeście i trafiłem do super babeczki która postawiła mnie na nogi. Spotkanie polegało na wspólnej rozmowie, o tym co mnie boli i czemu sie tak czuje. dzieki niej moja samoocena wzrosła i znowu poczułem sie atrakcyjnym facetem, Niestety z powodów finansowych przerwalem terapie ale wiem że jak bede mial wiecej kasy to bede do niej chodził bo jeszcze duzo pracy przede mną.  Ja dodatkowo bralem antydepresanty i one tez mi duzo pomogły. Teraz juz biore tylko cos na noc bo mam problemy ze spaniem ale jest o wiele lepiej niż przed rokiem.
A co do współuzależnienia to zgadzam sie z tym w 100%. Miłość jest jak narkotyk. Wiem ze nie moge byc z nią bo niszczylismy sie psychicznie nawzajem ale mimo to dalej mi jej brakuje.

Witajcie,

netkobiety i netfaceci.

NIE MOŻNA SIĘ PODDAWAĆ!    Życie biegnie dalej - zastanówcie się co chcecie robić przez najbliższe 5, 10 lat?

Potem zapiszcie i realizujcie:)

Sam jestem po rozwodzie z 9-letniego związku.   Jest różnie - ale wiecie co ?  Mam nastawienie że będzie coraz lepiej, że to co się wydarzyło miało swój powód - to lekcja, dzięki której zrozumiałem swoje złe zachowania - nad tym obecnie pracuję i chodzę na terapię, aby już jako uporządkowany i spójny wewnętrznie facet stworzyć związek swojego życia i piękny świat dla pięknej kobiety, którą kiedyś spotkam na mej drodze i dla siebie aby  żyć szczęściem i dzielić je z innymi...:)

Pozdrowienia!

Dokładnie chwytajzycie,
trzeba przeć do przodu, ciężko w to uwierzyć, ale życie nie może kończyć się na jednej osobie.

Ja chodzę do super terapeutki, która wbija mi do tej głowiny..TO NIE TWOJA WINA!!!CIESZ SIE ŻE WYSZŁAŚ Z TAKIEGO ZWIĄZKU!!itp
zjazdy emocjonalne są codziennie, czekam aż będą rzadziej i to nastąpi, aż kiedyś z pogardą spojrzę na człowieka, którego błagałam o powrót.......

marinero..kurcze musisz do lekarza, wykończysz się, wiem, że obecnie pewnie gooofno Cie obchodzi, co się z Tobą stanie, ale skoro tu trafiłeś to znaczy, że szukasz pomocy, sam sobie widać nie radzisz, ale chcesz..to jest najwazniejsze.

Witaj Mirzaten;-))0
Rozumiem cię też czasem miałam wrażenie uzależnienia od tej drugiej osoby, ale im czas biegnie tym lepiej , czas zabliżnia rany. Lepiej na poczatku popłakac niż być niszczonym przez kogoś całe życie.;-))) Ja za bardzo nie wierze że mogłabym z kimś jeszcze zwiazać sie na stałe ale do tego trzeba czasu...Po prostu jeszcze za wcześnie?? Na wszystko przychodzi pora i wszystko toczy się własnym torem. Musimy przetrwać żałobę i dopiero odrodzić się na nowo;-)))

Czasem mam cieżkie dni i pewnie też powinnam to przerobić z psychologiem, nie moge spać i mam czasem głupie myśli. Ale przy życiu utrzymuje mnie moje dziecko i przyjaciele którzy mnie wspieraja.

Pozdrawiam

Mineło 10 mies od kąd definitywnie dowiedziałam się wszystkiego na jego i swój temat czyli uważam że od tego momentu to koniec.
Pamiętam jakbym dostała w twarz jak się wszystkiego dowiedziałam.

Szok , ból, cierpienie i tesknota za miłościa która kiedyś była.

Była, była ale się skończyła....
Teraz od nowa próbuje odbudować swoje życie i miejmy nadzieje że bedzie tylko lepiej;-))))

Masz racje ;-) musisz sobie znaleść jakieś zajęcie, wtedy będzie tylko lepiej.Może jak masz jakieś hobbi to zawsze coś;-) Póki nie bedziesz miał więcej pracy a jak nie to szukaj coś jeszcze tak jak ja.

Co do twojego problemu z dziewczynami, rozumiem bo ja też tak mam;-))) Miejmy nadzieje że przejdzie ta blokada. Ale póki co to sie nie spiesze, bo po co. A może to strach przed kimś innym??? Napewno coś w tym jest. Póki co nie jestem jeszcze wstanie nikomu zaufać, boje sie i tyle.

Zauważyłam natomiast pewną rzecz1 ;-))

Jak tylko ludzie dowiadują się że ktoś się z kimś rozszedł i jest sam to na siłe go zachecają do 2 związku, ja nie wiem jakby tak musiało być. Może ktoś chce być na razie sam , tak żeby przypomnieć sobie jak to kiedyś było???!!!

Halo ! niech ludzie o tym pomyślą. I już nie wspomne o natarczywych ''adoratorach'' którzy pojaiają się jak z kosmosu, myśląc że są wybawieniem dl nas'' samotnych i ze złamanym sercem''

Pewien sasiad lat 86 powiedział mi ostatnio;'''dziecko !! Ty musisz znaleść męrzczyznę bo ci się krew popsuje. Kobiety gubieją bez sexu'''

Normalnie myślałam że wybuchne śmiechem...........uuuuuuuuuuu..;-)))

Na wszystko trzeba czasu i My sami musimy tego chciec, prawda??

A...ze mną jest tak:

http://jerzu1995.wrzuta.pl/audio/9jLs8k6tYpg/boys_-_zal

Piękne i śliczne nagranie ale niesamowicie mnie dołuje,bo wiem że to juz nigdy nie wróci....
Wylewam przy nim łzy ale nic to juz nie pomoże.........
Ktoś ją zabrał.. a ja tęsknię jak głupek. Niesamowicie cierpię...wręcz do bólu...
Oddałbym za nią wszystkie pieniądze, dzisiaj bez niej nic nie znaczące,śmieszne papierki
Pocieszam się jeszcze tylko tym,że byc może jest teraz szczęśliwa
Nienawidzę hazardu... zniszczył mi całe życie