Takie milczenie - Netkobiety.pl

Hej Cudawianki, teraz możesz poczuć to co on gdy Ty nie odpisywałaś na jego emaile, jednak na Twoim miejscu nie załamywałabym się. Napisz do niego emaila, spytaj co u niego słychać, czasami tak bywa, że wiadomości nie dochodzą i może on znowu myśli, że Ty się nie odzywasz. A może w jego życiu też zachodzą pewne zmiany i nie ma czasu na pisanie. Myślę, że raczej nie przestraszył się tego, że mu napisałaś "lubię Cię". Mężczyźni aż tak płochliwi nie są jeśli nie będzie odpisywał na kolejne emaile wtedy odpuść, bo nie ma co się narzucać. Przynajmniej będziesz wiedziała, że spróbowałaś Daj znać czy sie odezwał

Dziękuję Ci za odpowiedź:) mam nadzieje że inni użytkownicy też się podzielą swoim zdaniem.
Mam mieszane uczucia co do ponownego odzywania się, skoro pisałam ostatnio i nie dał mi żadnej odpowiedzi, co jest dla mnie zaskoczeniem bo zawsze odpisywał.
Może tez zrobiłam źle, że nie napisałam po tej dłuższej przerwie dlaczego urwałam kontakt.
Sama nie wiem - z jednej strony chciałabym napisać mu długiego maila taki 'konkret' jak ja to widzę a z drugiej strony myślę sobie że może on odpisywał z grzeczności albo ot tak sobie bo lubi pisać z ludźmi.
Prawda jest taka że polubiłam go, często o nim myślę, co dla mnie jest nową sytuacją bo nie wierzyłam w takie internetowe klimaty damsko-męskie.
Czuje że jestem w takim niepewnym stanie, codziennie przeglądałam wiadomości z myślą że coś napisze a tu nic i tak przez cały miesiąc.
Na początku było mi z tym  źle, nie wiedziałam jak sobie to tłumaczyć a opcji zawsze jest wiele, później czułam złość, na chwile obecną zaczynam powoli obojętnieć na niego i nie chce żeby tak było.
Tobie kaisa-malene też dzieki za odpowiedź, teraz zobaczyłam Twoje posta:)

Witaj, czytam i czytam,normalnie jakbym to ja pisała:P mam bardzo podobną sytuację,tyle że kolesia kojarze od dziecka,czasami sie mijamy na ulicy,usmiech,mowimy sobie czesc,ale nigdy na zywo nie gadalismy,bo zawsze on byl a to z siostra a to ja z kims,albo jechal samochodem i sobie pomachalismy,ja pierwsza do niego napisalam na fb,potem wcisnelam mu swoj nr tel,dogadujemy sie swietnie,tez zawsze odpisuje,tyle ze zaproszenia na jakies spotkanie nie dostalam,mamy sporo wspolnych znajomych z osiedla i byly dwie sytuacje ze bylismy zaproszeni na ta sama impreze,ja pelna nadziei ze wtedy go dorwe i na neutralnym gruncie zagadam,a on nie mogl przyjsc,przed ostatnia impreza nawet jak pisalismy to powiedzialam mu ze ma byc bo wtedy wypijemy jego zdrowie,bo akurat mial urodziny,ale mial bibe rodzinna i nie mogl przyjsc. moja sytuacja jest na tyle skomplikowana ze on do domu przyjezdza tylko na weekendy a ma ciezkie studia bo wojskowe i zazwyczaj pisalismy w piatki i niedziele jak on jechal pociagiem do szkoly,albo o 4 rano bo on tak wstaje a ja tez cierpie na bezsennosc.raz juz bylo bardzo goraco bo flirt niezly,ja sobie narobilam nadziei a tu kupa. ostatnio sie nie odzywal,ja raz napisalam w srodku nocy gdzie juz spal wiec nie odpisal,tydz temu tez napisalam,ale odp ze jest wkurzony,zmeczony i wogole masakra i wyjezdza mi z Paulinką,że jak mi wakacje mijają.zawsze byl taki mily,zartowal,a teraz jak sie nie odzywa pierwszy to mi jakos dziwnie bo sie nie chce narzucac,tlumacze go ze ma ostry zapiernicz w szkole i nie ma czasu ani glowy,chociaz raz nawet jakby napisal cos ze face to face,ja to podciagnelam ze moze mysli o spotkaniu,ale jakos sie rozmylo.a ja proponowac nie chce bo i tak ja pierwsza do niego napisalam,potem mu dalam swoj nr tel,a to on ma byc facetem a nie ja. w kazdy piatek i niedz siedze i wariuje,czekam czy napisze,a potem siedze smutna.czekam az we wtorek mam egzamin na prawko i jak zdam to napisze zeby sie pochwalic bo duzo o tym gadalismy wczesniej i moze jakos w tej ekscytacji mojej nakrece go zeby zaproponowal cos. generalnie powiem Ci ze ja juz dosyc dlugo na niego choruje,upatrzylam go sobie kilka lat temu,a dopiero mam 19 wiec bylam gówniarą i nikogo innego do siebie nie dopuszczam,musialam sie wygadac bo znajomi to kazda mi zapomniec o nim,ze to jakis ciapciak,a nie facet,bo wysyla sprzeczne sygnaly,a ja sie staram ale nie moge:D

co do twojej sytuacji to zapytam ile macie lat? wiem,to pytanie pada na tym forum bardzo czesto i czasem mnie irytuje ale chce sie zorientowac. nie wiem czy napisalas czy nie,czy jestescie z tej samej miejscowosci czy dzieli was odleglosc? mysle ze moglabys napisac do niego,nic nie tracisz,pokazesz ze pomimo znaiedbania z twojej strony teraz ci zalezy na kontakcie,najwyzej nie odpisze,przelkniesz to i pojdziesz dalej,a mysle ze odpisze,dzialaj dzialaj,moze trzeba go troche przycisnąć:P pozdrawiam

Witam,
jak ten mój wątek wygląda od strony męskiej, może się wypowiedzieć jakiś facet?

Zaczep go luźną wiadomością, zapytaj się co słychać.

Po tym co odpisze od razu poznasz jaki ma stosunek do Ciebie. Tak czy inaczej działaj, bezczynność jest moim zdaniem bez sensu.

A dlaczego przestał pisać? Przecież powodów może być tysiące, może mu się zwyczajnie odechciało, może kogoś poznał, może w ogóle tej znajomości nie traktował poważnie, a może stało się coś poważnego i głupio mu o tym pisać, cholera wie.

Postanowiłam wznowić mój wątek.
Po wiadomości jaką do niego niedawno wysłałam(pisałam o niej w poście wcześniejszym) odpisał po kilku dniach przepraszając, tłumaczył że było to związane z jego sprawami zawodowymi.
Napisał że nie będzie go kilka dni on-line, też to uzasadnił.
Generalnie wydawać by się mogło że jest ok, tylko czy taka znajomość ma sens?
Mam wrażenie że on  traktuje mnie jak znajoma z która od czasu do czasu pogada przez net lub jakby czekał na moja inicjatywę , kiedy się odezwę odpisuje niemalże od razu, pytając czemu nasz kontakt się urwał.Zastanawia mnie dlaczego  nic nie zrobi sam:(
Cokolwiek zaproponuje np jakiś temat on odpisuje ciekawie i widać że z namysłem, ale sam z niczym nie wyjdzie pierwszy.
To już trwa za długo, chciałabym wiedzieć czy ta relacja ma szanse rozwoju , czy lepiej zakończyć definitywnie tą znajomość.
Nie szukam w nim kolegi do pogadanek, jak delikatnie zahaczyć o ten temat, nie chce pisać konkretnie jak ja to widzę bo nie wiem jak  on zareaguje.
Doradzcie coś, proszę, fajnie gdyby wypowiedzieli się również faceci.

Miroir, dzięki za odpowiedź:)
staram się skupiać na swoich sprawach, w ciągu dnia moje myśli krążą gdzie indziej,  jednak gdy wchodzę na neta momentalnie zaczynam o nim myśleć.
Nie potrafię zrozumieć tego uczucia, nie jestem chętna do wchodzenia w związki, lubię swoja wolność jednak on jest taką osoba dla której mogłabym to zmienić.
Gdybym wiedziała jak on patrzy na tą znajomość byłoby mi łatwiej, jeśli by zadeklarował że traktuje mnie jak znajomą to podziękowałabym i tyle.
Ok , postaram się zdystansować, póki co.

droga autorko z góry przepraszam ale nie doczytałam wszystkich postów więc jeśli pominęłam pewien fakt o ktorym tutaj wspomnę to na prawdę sorki. na co ty czekasz ile mozna gadac i gadac przez internet to juz isę staje nudne po czasie czlowiek wychodzi z wirtualnego życia i zyje tym normalnym swoim i dlatego zapomina o znajomych w sieci. dlaczego po prostu nie napiszesz do niego żebyście się spotkali, poznali w realu i pogadali na żywo!!!! to ci wszystko wyjaśni. czlowiek w sieci jest inny, inaczej go widzimy a co innego jest na zywo taka prawda. więc do dzieła nie zastanawiaj się, nie rozmyślaj po prostu napisz krótką, treściwą wiadomość że chcesz go poznać na żywo i tyle umów się!!!! inaczej bedziesz tak rozmyślała, żalowala itp a po co jak mozna sprawę postawić jasno i dokladkładnie wiedzieć czy faktycznie on jest taki super.

pytasz, jak się zakończyła - no, zakończyła się. ja pisałam takie miłe smsy, ciepłe słowa w stylu "a u mnie w pracy dziś świeci słońce, puszczam zajączki na ścianie" (nie powiem, samą mnie to cieszyło ) potem wiedziałam, że coś jest nie tak, bo coś umarło. zwykle rozmawialiśmy szczerze, wiec mówię mu, że coś się zmieniło, że uczucie się wypala i może wyhamujemy (mając nadzieję, że to go jakoś obudzi i się chłopak ruszy). ruszyło. ale w drugą stronę - pisze za jakiś czas, że powinien mi prawda wcześniej powiedzieć, ale zaczął się spotykać z inną. to ja mu szczerze, że nie takiej odpowiedzi się spodziewałam, bo myślałam, że każe mi się znowu w sobie zakochać. ale jemu  - tak myślę - zabrakło odwagi. zresztą powiedział mi zaraz, że ze mną nie idzie jak po maśle. chciał się przyjaźnić, ale ja to uciełam. dzisiaj jeszcze potłukłam butelkę po winie od niego no bo po co mam być z kimś, kto jak tylko pojawia się jakiś problem to ucieka? kto tak robi - tchórz
a ja bym chciała przecież też czasem odpocząć od podtrzymywania znajomości, czsem też potrzebuję silnego, odpowiedzialnego partnera
z tym, ze moja "przygoda" trwała nieporównywalnie krótko do Twojej

jak sie sprawy mają? bo u mnie trochę zmian /w tym temacie/

nie popuściłam mu rozmowy. o tej przyjaźni, w której mieliśmy zostać. fakt, odizolowałam się na trochę, zajęłam sobą i dobrze mi z tym było. jednak po tym okresie napisałam co ze mną i że mam nadzieję na lepsze jutro. on na to, że jemu nie było dobrze z tym moim milczeniem, że miał poczucie winy. teraz dopóki mnie w środku coś męczy - piszę do niego, robię porządki w głowie i piszę mu o tym, co mnie męczy, szczerą prawdę o tym, co było między nami, jak ja to widzę i zaznaczam, że chcę posprzątać i nie wracać do tego więcej.
już nie ważne, o czym, ale jeśli (tak myślę), masz do tego swojego jakąś sprawę, chcesz go o coś spytać, czy cos powiedzieć to śmiało napisz. co Ci zależy. najwyżej. a Ty się wygadasz, wiesz jakie to oczyszczające szczera rozmowa więcej da niż takie zawieszenie, tak myślę
mnie robi się coraz lżej
oczywiście piszę bez pretensji, bo nie na tym mi zależy. ale piszę o sobie, o swoich uczuciach i oczekiwaniach. on się zgodzi albo nie, odpisze lbo nie, na to nie masz wpływu, ale zawsze będziesz wiedziała, ze jestes uczciwa

rozumiem że nie chcesz wiedzieć już co u niego i jak on widział te waszą znajomość?
bo masz żal i złościsz się na niego?

to dobrze dla Ciebie =* zazdroszczę

Znam troche tego typu sytuacje.

Poznalem naprawde wyjatkowa kobiete. Zgadzalismy sie z jednym faktem:
Przez neta niemozna sie ani poznac, ani zakochac.

I wyszlo na to (na szczescie), ze nic nie wiemy, co jest mozliwe lub nie.
Po poczatkowych wiadomosciach i pisaniu, zaczely sie rozmowy.
Nieraz do polnocy, nieraz do 3-4tej nad ranem.
A ona? O 10tej wstawala do pracy.
Dwa tygodnie minely, nawet niezauwazylismy. Miesiac.

Wyjsc na jakas zabawe, kogos poznac przez znajomych, itd...
Fajnie. To jest "zwyczajny" sposub sprobowac, co sie juz zna.
To jest calkowicie co innego.

22 lata, cudowny humor, bystra, inteligentna i nie zwykla, zadufana w sobie fankom "Sex & The City", a jakbym powiedzial, ze jest z jedna z najpiekniejszych kobiet
jakie kiedykolwiek widzialem, to byloby to klamstwem: nie ma takiej jak jej. A nawet zero moim typem jest, bo ja za blondynkami nie przepadam.

Jestem prawie o 10 lat starszy, i widzialem swoje, wiec wiem, jacy ludzie sa. Jacy mezczyzni, jakie kobiety sa. Niebylem od lat w Polsce, wiec nic wiecej nie chcialem na poczatku, niz pogadac sobie z kims, poduczyc sie jezyka, itd...

Wogule, to napisalem jej, bo szukalem za granica zyjacej kuzynki..........a ona (no, no, przypadki sa)...........ma tak samo na imie i nazwisko. Jakby z jakiegos filmu.

Niemogla wytrzymac po miesiacu dnia bezemnie. Dla mnie dzien w ktorym z nia niedzwonilem, niepisalem..............moglbym miec fantastyczny dzien, a byloby wtedy tylko 90%. Nie to, ze bylo cos brak. O to chodzi, ze PO CO ma TEGO byc nam brak? Jestesmy dla siebie stworzeni widocznie, no to trzeba to zyc.

Sa rozni ludzi; mi na przyklad jest strasznie wazny glos, bo mam "rentgena" i wyczuwam kto cos mysli, co czuje lub czy prawde mowi. Jej glos niepasowal do niej na poczatku. Kruchy, czuly, pelen niepewnosci. To jest kobieta, ktora razi pieknem, potrafi "palnac" tekstami i zwalic kazdego "pewniaka" z nog jednym zdaniem.

To nie o to chodzi, ze ona mnie uwielbiala. Niechodzi o to, ze plakala jak mi powiedziala ze mnie kocha i niechce zebym ja za to zranil.
Chodzi o to, ze pierwszy raz w zyciu kocham kogos, kto wogule potrafilby mnie tak samo kochac.

I mijaly tygodnie. I w jeden dzien, niemogla juz bezemnie wytrzymac ani chwili, a drugi dzien, musialem cos przed nia chowac: mam zone, dzieci, inne kobiety, bawie sie nia, jest dla mnie zabawka.

Nie wiem czy mozesz sobie wyobrazic, jak rani wlasnie takie cos. Ze wiesz, ze kogos kochasz ponad wszystko, uwielbiasz ja taka jaka jest..............a ona, nie chce Tobie wiezyc, bo niejest pewna siebie! Nie jest pewna Twoich uczuc, choc Ty dokladnie wiesz, ze "to jest to".

I mijaja miesiace. W ktorych twierdzi, ze spotyka sie z kims, z kim chce byc na stale, a gdy jej powiedzialem, ze niewierze, jak moze chwile temu mowic, ze juz bezemnie niemoze, a teraz mi z tym wyskakuje..................to mowi, ze mam jej przebaczyc, ale jej nieraz tak "odbija", bo sie boi, ze sie nia zabawie, wiec wymysla.

W momencie, gdy jej mowilem, ze chce sie wkoncu z nia spotkac, ona sie bala.
W momencie, gdy zmienialismy temat, ona przypominala mi, ze jej na mnie zalezy, jak na nikim innym, i ze nie chce bezemnie zyc.

Plus, minus, lewo, prawo.

Stracilem w straszny sposub ojca. Musialem w czasie drugiego zawalu, zanim karetka przyjechala, walczyc o jego zycie, widzac jak mu z oczu zmyka.
I od tego czasu, niemoglem byc obojetny temu, jak widzialem ze ktos umiera.

Mogla to byc siostra znajomych, ktora cpunka byla, mogli to byc sasiedzi-"dziadkowie": ona zdychala z tumorem wielkosci pilki w brzuchu, a u niego po jej smierci pokazal sie tumor w mozgu. I jak tylko moglem, pomagalem im w drobiazgach (zakupy, zalatwic sprzataczke, tu, tam, to). Kumpel z ktorym mieszkalem wtedy w domu, stracil rok wczesniej swoja kobiete na raka, i ostatnie dwa miesiace czuwal przy niej calymi dobami w domu, az odeszla.

Ona niewiezyla mi tych rzeczy, dalej, przez swoja niepewnosc, myslala ze przesadzam, lub ze wymyslam, bo niewiem jak wytlumaczyc, jak mnie pare dni niebylo. "Sciemniasz!", "klamiesz!", "Wymyslasz!". Pewnie, latwiej abym byl egoista, klamca, bez przerwy mial inne i sie nia bawil.

Ona chyba niezrozumiala do dzis, jak bardzo TO mnie ranilo.

Wiec musialem odejsc na dzien, dwa, nieraz tydzien. Aby sobie uswiadomila, co robi. I ze ja ja tak bardzo uwielbiam, ze mnie tym strasznie rani. To ze probuje mi wmawiac, ze ja ja niekocham.

Wiadome, na poczatku sie wkurzala.
Ale to trwalo tylko chwile, i przypominala sobie, kim jestem, i przedewszystkim, kim dla niej jestem. I jak bardzo mnie musi kochac, ze tak sie tym przejmuje, ze woli wymyslac takie bajki o mnie, niz sie sama sobie przyznac, ze jednak mnie "znalazla".

Jakby byla to "byle jaka", wyzwalbym ja od "chorej psychicznie" i ze jest "nienormalna" i ze ma zmywac sie z mojego zycia. Ale byla to ona, i wiedzialem co czuje.

"Moim najwiekszym zyczeniem jest, to ze wkoncu przyjedziesz do mnie. Kocham Ciebie i tesknie za ta, misiu".

A ja, wiedzialem jak bedzie. Ze jak sie zaczniemy spotykac, to ta wiez, ktora dotychczas mamy, to bedzie tylko poczatkiem. I niczym w porownaniu do tego, co bedziemy czuli.
Poniewaz dzieli nas dystans paruset kilometrow, na poczatku bylyby weekenda razem.
Moze tydzien, dwa, tak jakby czas pozwolil.

A ona niechciala sie wyrwac z wlasnego swiata, niechciala zostawic rodzine i przyjaciol.
Zrozumialem to. Wiec mowilem jej, ze ja tez musze byc pewien, poniewaz jak raz rusze w droge, to juz jej nieodpuszcze. Niepuszcze reki i na koncu ja przeprowadze sie do jej miasta.

Powoli sie rozchodzilo. Nie przez to ze zaczelismy sie klocic. Tylko przez to, ze coraz bardziej sie kochalismy. I latwiej jest wtedy sie schowac, niz stanac przed soba i sie za wlasna glupote i niepewnosc przeprosic.

Nie jestem zadnym romantykiem, a to niemialo byc tragedia romantyczna.

Zrobila sie chlodna, ale nieraz niemogla sie powstrzymac, i wypominala mi, jak bardzo jej rozmow ze mna brakuje, i jak bardzo jej na mnie zalezy, i kiedy wkoncu bede kolo niej.
Niebylo jednego SMS-a jednak z trescia "Kochanie, zadzwon prosze. Brak mi Ciebie" lub chociaz "Gdzie jestes? Zadzwon prosze".

Ja? Bez winy? Nie! Pewnie, moglem wkroczyc w jej zycie, zmienic jej, zmienic swoje, zmienic wszystko. Ale nie jestem az takim egoista, zeby bylo wszystko tak jak ja chce, bo mi sie tak podoba.

Nie czekalem na jej pozwolenie..............czekalem na to, zeby wkoncu ta glupia maske zciagnela, i pokazala mi znowu kobiete, ktora poznalem i pokochalem.

Jestesmy obydwoje uparci. I dumni. I mamy swoj honor.
Niemogla mi znowu powiedziec, ze mnie kocha i chce wkoncu widziec.
A tak jak mowilem, ma taki glos, ze mnie obala. Jakbym RAZ to uslyszal znowu, nawet niemyslalbym sekundy nad konsekwencjami.

Ale jest za dumna. Ulozyla sobie w glowie, ze sie nia bawilem, ze ja olalem, ze niebralem jej uczuc na serio. Sama sobie to uwierzyla, bo widocznie jej tak latwiej.
A niejest w tym ziarnko prawdy. Prawda jest, ze ja kochalem tak bardzo, ze wolalem bez niej byc, niz zamieszac w glowie, rozkochac ja az by niemogla bezemnie oddychac, a jak cos niewyjdzie, poprostu "olac".

Nierozumie do dzis, ze to jest wieksza "usluga" i znakiem milosci, niz kwiaty, pralinki, i poranne SMS-y "Dzien dobry, zabko! Milego dzionka, kocham Cie rarytasie!".

Dwa miesiace temu, poznala kogos przez przypadek na urlopie.
Wiem ze "niesiega mi do piet". Wiem, ze dalej cos do mnie czuje. No ale ona chce kogos przy sobie, i chce byc szczesliwa, a jak dalej "mi da szanse" (ja nigdy jej, tylko Nam szanse dawalem bez przerwy), to znowu niebede sie miesiacami odzywal (sprawdzilem nawet to. najdluzej bez kontaktu tydzien bylismy. Dal niej tydzien byl miesiacem, tak czula!).

I odgryzla sie, ze teraz rozmyslaja o tym, by ona sie do niego, lub on do niej przeprowadzil.
Ze on ja i tak juz tak bardzo "polubial" jak ja. Ze z nami to bylo tylko "chore" i "nienormalne", a ja "psycholem".

Jak chciala mnie zniszczyc tym, to udalo jej sie. Nie, bo przejalem sie jakims gosciem. Nie, bo jestem nagle zazdrosny i sie "obudzilem" i powiedzialem jej, ze ma byc szczera i powiedziec, ze chce znowu, to bede.

Nie.

Chodzi o to, ze ona DALEJ niemoze zrozumiec, ze kochal ja ktos tak bardzo jak ona go kochala.
I ze moze szukac cos by to zapomniec. Moze zaznac na chwile ulge, zmienic zycie na zawsze, i ruszyc w inny kierunek.

A wystarczy dalej jeden SMS, wiadomosc, telefonat.

Dogadac sie trzeba. I mozna zawsze. I niemozna byc ostatecznym i tylko zlo widziec w innych.

A ja?

Ja niebede juz czekal. Czeka, to sie na autobus. Ja za nia tesknie. I bede.

Ciekawe czy kiedys bedzie na chwile choc soba. Nie raz, nie dwa zycie nam testy stawia.
I mozna je niezdac odrazu. A na "poprawke" sie trzeba inaczej przygotowac.

Mowie wam, spojzcie na to tez ze strony mezyczyzny.
Nie takiego, ktory chce za wszelka cene. Ze strony takiego, ktory niechce, zeby za wszelka cene tylko swoje szczescie gonic.

Dalej jej ufam, ze wybierze Nas. Tylko "czekac" na to juz niebede.

Może zapytaj czy ma na oku jakąś dziewczyne że zrobił się tak niedostępny dla Ciebie;) obróć to w żart, z reszta Ty nie odzywałaś się 5 miesiecy to stwierdził że no cóż, ma do tego prawo i macie osobne życia, może po prostu stwierdził że nie ma co się angażować bo Ty nie traktujesz tego tak poważnie jak on.

Dziękuję Wam kochani za odwiedziny mojego wątku.
Miroir ciesze się że zaczynasz patrzeć na swoją historię z dystansem.Pisz kiedy będziesz chciała ja czasem tu zaglądam.
Nie zachęcajcie mnie żebym do niego pisała i tak wystarczająco często muszę walczyć sama ze sobą kiedy wchodzę na neta.Czasami mam jeszcze takie chwile słabości kiedy się łudzę że może on czeka na jakiś mój ruch, łapie się na tym że czasem mi coś go przypomina, jakiś drobiazg, wtedy sobie tłumacze że jest jak jest i trzeba to zaakceptować.
Właściwie to ja nie wiem co do niego czuje tak mieszanka obojętności z jakąś tęsknotą.
Nawet nie wiecie ile razy chciałam mu napisać taki 'mail podsumowujący'- jakkolwiek to nie zabrzmi i napisać jak mi zależało na tej znajomości i jak często zdarzało mi się o nim myśleć i jak bardzo chciałam go poznać osobiście i jak byłam na niego zła.
Jedyne co tutaj pomoże to czas, który dodatkowo staram się wypełniać w dobry dla mnie sposób.

William nie wiem czy przeczytałeś mój cały wątek.
Przeczytaj dokładnie jak to się rozwijało i jak zakończyło, on nie odpisał na moja ostatnia wiadomość.
Wybacz,ale ja nie zamierzam się przed nikim płaszczyć i zabiegać o czyjąś uwagę.Pewnie by odpisał łaskawie na moja wiadomość, tyle że co mi po tym, skoro sam nie potrafi wyjść z żadną inicjatywą, nie potrafi pierwszy zagadać.
Dla niego widocznie to nadal jest zwykła znajomość z netu i to mu odpowiada.
Nagle przez 2 miesiące nie wie jak mnie znaleźć?Wie i to mówi samo za siebie.Gdyby chciał to by się odezwał.
Po co mam sobie fundować mieszankę niepewności, tęsknoty, niedopowiedzenia i znowu się w to wikłać.
Mnie interesują rzeczywisty ogląd sytuacji, czyli brak odzewu z jego strony.Smutne,ale prawdziwe.

Witam...miroir jak tam u Ciebie?:)