co robic?czy wyprowadzka to najlepsze wyjscie? - Netkobiety.pl

Twoja rodzinka to niezłe pasożyty.
Najlepiej wyjdedź za granicę lub tu w  Polsce wynajmij jakiś pokój.
Pracuj, żyj skromnie to i na szkołę Ci starczy, a z 'rodziną' kontakt urwij.

tak macie racje na ta chwile rzeczywiscie moge sie wyprowadzic ale jesli praca sie skonczy to automatycznie scisnie mi sie budzet do minimum.kolezanka mi proponuje abym u niej zamieszkala ale ona zyje z mezem z tym ze obecnie przebywa on za granica lecz on tez niema nic przeciwko zebym u nich zamieszkala.rozwazam jeszcze ta opcje ale przyznam szczerze ze mam ogromny strach w sobie zeby sie wyprowadzic.niewiem dlaczego ale brakuje mi odwagi zeby tak po prostu sie spakowac i powiedziec ze wyprowadzam sie.dzis mialam w domu znowu nieprzyjemna sytuacje.mama chciala zebym szla do sklepu a ja akurat mialam mokra glowe i powiedzialam jej ze mogla mi to powiedziec zanim umylam glowe a ona sie wsciekla i stwierdzila ze jesli ja nie chce isc do sklepu czego nie powiedzialam ze nie pojde to niemam uzywac jej rzeczy typu szampon do wlosow wkladki czy podpaski.zrobilo mi sie okropnie przykro

Moim zdanie, takie wykorzystywanie - niestety Twoje relacje z rodzicami można nazwać zwyczajnie wykorzystywaniem - są niezgodne z prawem. Nie jestem tego pewna, ale taką sprawę można zgłosić do sądu. Może skorzystałabyś z bezpłatnych porad prawnych. Orientuje się, że moi znajomi, kiedyś z tego korzystali i byli bardzo zadowoleni. W Twojej sytuacji będzie to najlepsze rozwiązanie. Wynajęcie prawnika kosztuje, a Ty jak widać musisz większość pieniędzy oddawać rodzicom..

Też miałam problemy w domu rodzinnym i też najbardziej mama dawała mi "popalić". Co prawda nie było aż tak drastycznie jeżeli chodzi o sprawy finansowe - umówiłam się z rodzicami, że będę dorzucała konkretną kwotę do budżetu rodzinnego i tego się trzymaliśmy. Ale u mnie moja mama strasznie chciała kontrolować moje życie i moje decyzje zwłaszcza co do facetów z którymi się spotykałam, a byłam już po studiach! A że nie dałam sobą sterować to ciągle były awantury, które mnie wyczerpały psychicznie. Stwierdziłam, ze jak tak dalej pójdzie to siądzie mi psycha więc się wyprowadziłam. Też się bałam więc wiem co czujesz. Nie miałam pojęcia czy sobie poradzę, ale podjęłam to ryzyko. Pierw wynajęłam pokój potem kawalerkę. I aż dziw ale stosunki z mamą uległy zmianie o 180 stopni. Teraz słucha co do niej mówię, niczego mi już nie narzuca, traktuje mnie jak dorosłą osobę. Co prawda mnie udało się dorwać dobrą pracę, która pozwoliła mi z wynajmowanego pokoiku z dwiema innymi osobami wynająć kawalerkę tylko dla mnie No i też bardzo ważna sprawa: był przy mnie facet, który mnie kocha i wspierał we wszystkim i dodawał odwagi.
Życzę ci odwagi i lepszego, spokojniejszego życia, bo każdy ma do tego prawo
Pozdrawiam!