Samotna matka - kłopotliwe pytania dziecka - Netkobiety.pl

prawda...byla by moze dobra, tylko jak dziecko zareaguje jak dowie sie ze tata ma druga rodzine i nie ma ochoty sie z nim spotykac...peknie mu serce.
a moze zapewnij mu kogos innego, wydaje mi sie ze chodzi dla chlopca o towarzystwo mezczyzny, moze popros np brata zeby z nim gdzies wyszedl, kolege czy wujka, aby zobaczyl ze sa inni panowie ktorzy moga go nauczyc wbijania gwozdzi i rozkrecania samochodow
moj maz byl wychowany bez ojca, nie widywali sie i sam mowi ze jemu ojcem byl wujek ktory pokazal mu meskie zachowania i meskie zawody. wydaje mi sie ze to dla chlopcow wazne

Zdecydowanie dziecku należy się prawda. Niestety w wieku 4 lat, należy to zrobić bardzo umiejętnie. Najlepiej, zrobi to rodzic lub psycholog. Dziecko dziecku nie jest równe, a to jaką formę informacji dziecku zaaplikować, zdecydowanie zależy od "dojrzałości" psychiczne dziecka, od fego psychicznej formy, od wczesniejszych reakcji na różnego typu informacje i w końcu od środowiska ....
Radze głęboko przeanalizować decyzję o przekazaniu dziecku tej smutnej informacji, tak - by nie okazało się że będzie już wymagana pomoc psychologa lub nawet neurologa.

Tu na forum można porozmawiać z psychologiem. W rozmowach uczestniczy Pani Justyna. Wprawdzie nie jest specjalistą w tej branży ale napewno wypowie się jako ktoś bardziej kompetentny, lub wskaże kogoś z kim można rozmawiac.

W tej sytuacji okłamywanie dziecka może się kiedys obrócić przeciwko matce, gdy chłopiec jej to wypomni....Dziecko, nawet w tym wieku powinno znac prawdę. Należy mu to tylko delikatnie wyznać.

Moim zdaniem powinna powiedzieć prawdę ale bardzo delikatnie, przecież mały i tak podrośnie i zrozumie o co chodzi, a wtedy mógłby być bardzo wściekły, że mama mu nie powiedziała.

ja też to przerabiałam...i przerabiam w chwilach gdy synek przypomni sobie o "tatusiu"
i mówię mu po prostu jak jest :kochanie ja nie wiem gdzie on jest ,co się z nim dzieje,po prostu nie wiem..
i to nie jest kłastwo bo na prawdę nie wiem...
powinna mu delikatnie wytłumaczyć sytuację w jakiej się znaleźli

karmelita82 napisała,że pękło by mu serce i tak by było:( mały poczuł by się gorszy..
ale można to dziecku wytłumaczyć w sposób delikatny,tak aby nie poczuł się gorszy

Nie zrozumiałeś mnie. Nie pisałam tutaj, żeby nie mówić dziecku co to jest "mężczyzna" tylko "ojciec", a to są dwie różne sprawy. Znam taki przypadek bardzo dobrze samotnej matki, gdzie ojca w ogóle nie było, nie istniał. Synek chował się przez 3-4 lata i nie zadawał pytań "gdzie jest tata", a matka w ogóle nie poruszała tego tematu. I chował się bardzo dobrze. Gdy zaczął się orientować, że coś jest nie tak zapytał dlaczego nie ma taty, a ona właśnie wytłumaczyła mu, że są dzieci, które mają, a są które nie mają, że nie wszystkie dzieci mają tatę, ale on ma mamę i rodzinę, która go kocha. To mu wystarczyło. Tak naprawdę dziecku potrzebny jest dorosły mężczyzna nie koniecznie ojciec. Z wiekiem dziecka dodaje się pewne szczegóły odpowiednie do jego poziomu psychicznego, aż w końcu będzie na tyle duży, żeby powiedzieć mu całą prawdę.

widze ze nie raz bylam cytowana wiec uwazam ze powinnam rozwinac mysl, ktora niektorzy strasznie ja przekzywili, ani razu nie napisalam aby dziecko oklamac Wielokropek wiec nie przekrecaj mojej wypowiedzi.
ja korzystam z pomyslu, dawkowania dziecku informacji, nie oszustwo, uwazam ze kazdy wiek dziecka jest gotowy na inna "intensywnosc" historii zwiazanej z tatem
np dla 4latka mozna powiedziec i skupic na sie na relacji jaka byla miedzy ojcem a matka, jak sie poznali, ze si ekochali i tak powstal syn a niestety miedzy nimi sie nie ulozylo i dla tego nie sa razem. przeciez to prawda.
obawiam sie ryzyk ze dziecko moze poczuc sie jakies gorsze, nie warte milosci ojca skoro tego nie ma, wiec owszem pomalu go wtajemniczac i napewno nic nie ukrywac, tylko tak jak mowia wszyscy.
mnie corka(4,5r) tak przydusila do tematu(Wiedziala skad sie wziela) bo ojciec powiedzial ze bylam jego zona, wiec historia ze wziela sie z milosci byla juz za krotka, muszalam wytlumaczyc dlaczego bylam jego zona, a teraz mieszkam z kims innym i jestem kogos innego zona.
wiem ze jeszcze przede mna wiele problemow, bo on uwaza mnie za winna rozpadu malzenswta a ja jego uwazam i jestem pewna ze on nie odpusci aby nie opowiedziec swojej histori, ma prawo, tylko czy rozgrywki miedzy nami trzeba wciagac dziecko?
a wiec ja uwazam, powiedziec delikatnie i moze od razu od poczatku(jak si epoznaliscie i jak bylo) mysle ze 5min szczerosci zalatwi sprawe i nie bedzie wiecej pytac

To jedyny właściwy sposób przekazania dziecku przykrych informacji. Dodam jeszcze, że należy to uwzględniać w odniesieniu do środowiska. Jeśli dziecko zaczyna szkołe lub przedszkole, należy uodpornić je na "złośliwość" innych dzieci. Oczywiście nie jest to złośliwość sama w sobie - ale powtarzanie przez dzieci tego - o czym rodzice rozmawiają w domu, w nieświadomym dziecięcym wykonaniu.
Dziecko z pełniej rodziny - chętnie "dotnie" temu dla którego los nie był łaskawy. Takie są realia.

Taki wzorzec, powinien normalnie funkcjonować w rodzinie. To powinien być partner. W tej roli nie sprawdzają sie wujkowie, dziadkowie czy bracia. Gdzieś tu na forum, czytałem już mądry tekst, że ojcem dziecka nie jest ten, który "zrobi" **, ale ten, który wychowa.

**"zrobi" ... nie lubie używać tego słowa, ale pewnie będe lepiej zrozumiany

Może to nie być łatwe tak jak się pisze, ale musi powiedzieć, że tak jest . Tatuś z mamusią się pokłócili i tatuś teraz ma nową rodzinę. Dziecko może i się zamknie w sobie na jakiś czas, ale nie ono pierwsze i ostatnie, lepsza najgorsza prawda od kłamstwa. W końcu i tak przestanie wierzyć w te kłamstewka i żeby nie było gorzej, żeby dziecko nie straciło zaufania do matki.

Dewil masz rację brak jej doświadczenia.
Nie wszyscy muszą przebrnąć przez takie sytuacje i ciężko jest zrozumieć komuś kto nie przechodzi tego na co dzień.

Dzieci lubią zadawać kłopotliwe pytania moja 7 latka robi to codziennie i czasami brak mi racjonalnej odpowiedzi .

Im starsze dzieci tym mniej pytań no myślał by kto że tak .
I błąd im starsze tym dociekliwsze a byle odpowiedź ich nie satysfakcjonuje.
Mniejszemu jest łatwiej wytłumaczyć do puki nie pójdzie do szkoły wtedy boże po miłuj uczynnym nauczycielką lub uczniom.

Nagle zestaw pytań jest nie do przez skoczenia.
Znam to z autopsji
Dlatego najgorsza prawda łagodnie podana jest łatwiejsza do strawienia przez dziecko niż prawdy osób postronnych.

Wiesz czasami szkoda straszyć tymi złymi te młode osóbki.
Mają zero doświadczenia ale dobre chęci.

Życie to nie bajka i nie każda z nas jest kopciuszkiem lub księciem z bajki .
Czasami trafiają się żaby i ropuchy

Nie o to mi chodziło że wytykam jej brak doświadczenia .
Na forach każdy się może wypowiedzieć .
Nie ma przedziału bardziej mniej doświadczony.
Niektóre osoby wypowiadają się intuicyjnie lub z własnego doświadczenia .
Każdy ma za sobą jakiś okres życia i w tym życiu ciągnie jakiś bagaż doświadczeń.
Dla niektórych mało istotny a dla innych zbyt ciężki.
Mój syn ma 20 lat i jak na jego barki ma zbyt ciężki bagaż.

Nie wiem od kiedy jesteś ojcem ale mój syn był nie tylko podpora ale i ojcował swoim młodszym siostrą.
Starał się być dla nich wzorem gdy ja zarabiałam na utrzymanie całej trójki.
mimo młodego wieku swoim doświadczeniem mógł by konkurować z niejednym dojrzałym mężczyzną.

Powiem tylko tyle moja najmłodsza miała najlepsze nianie pod słońcem a jest trudnym dzieckiem.
Starszego brata i siostrę.

Wiem ile kosztuje niania moja średnia miała nianię.
A babcia mieszkała na dole . Smutne ale prawdziwe.

Wiem jedno poradzą sobie w życiu
Nauczyłam ich samodzielności i prawa wyboru.

Syn ukończył Techniku wiec zostało mi wykształcić jeszcze 2 córki.
No i sama startuje do szkoły .