Samotność gorsza niż bylejakość? - Netkobiety.pl

Dopóki nie krzywdzi i rani to może i lepiej, o ile ktoś lubi bylejakość.
Osobiście po "sparzeniu się" wolę być sama.
Kwestia gustu.
Jeden woli być szczęśliwy sam - drugi będzie wiódł życie "letnie" lub nudne, ale za to z KIMŚ

Ja mam dwa zdania na ten temat. Całkowicie sprzeczne
1. Jestem warta kogoś wspaniałego i wolę być sama niż w byle jakim związku.
2. Wolę nudnego, ale dobrego i czułego mężczyznę od huśtawek emocjonalnych.
Natomiast bylejakość to nie to samo co nudnawość. Na nudę mam własne sposoby, na bylejakość nie. Bylejakość, to dla mnie zgoda na brak rozwoju, na stagnację. Nuda to najczęściej jedynie oznaka różnicy zainteresowań. Nad tym można bez trudu popracować

Ja mimo iż wiodę udane życie, to jednak czasami tak sobie myślę, że (chyba) za nic nie umiałabym być sama w życiu...
Choć wiem też, że człowiek nie zdaje sobie sprawy z własnej siły dopóki nie nadejdą problemy.

Więc może inaczej: nie chciałabym być sama, o nie! A co do bylejakości, hmm myślę, że chyba mogłabym 'nagiąć' moje zasady czy oczekiwania, byleby nie być samotna. Może to wynika za faktu, że poza męzem nie mam nikogo (?!) nie wiem...

Czy poczucie własnej wartości to coś złego? Czy stawianie sobie i innym wysokich poprzeczek to coś złego? Czy brak zgody na byle jakiego partnera to coś złego? Czemu uważasz ze to bzdury? I czemu ktos kto nie mysli jak Ty  jest godzien potępienia? A może to ty powinnaś/powinieneś poczytać? Mogę podać kilka dobrych tytułów . Oczywiście jeśli wolisz bylejakość lub huśtawkę emocjonalną to nie zabraniam. Szczęścia życzę

Może i jestem młodziutka, lecz uważam, że lepiej być samym niż z kimś byle jakim.
Oczywiście, może zdarzyć się, że zakochani , zaślepieni zwiążemy się z kimś byle jakim ( np ja tak miałam z moim byłym) , lecz lepiej wyciągnąć wnioski i robić wszystko, by tego blędu nie popełnić.
Teraz już nie mogłabym być z kimś takim jak były, już zauważam takich facetów i jestem wyczulona, więc rozsądniejsza jestem w tej kwestii - cóż.. doświadczenia uczą.
Nie jestem sama, ale sądzę, że właśnie wolałabym być sama niż z byle kim.
Mam swoją godność i nie dam się nikomu na pewno upodlić czy trwać w związku bez uczucia, gdzie nie ma bliskości, uczucia. O nie. Rozumiem oczywiście różne sytuacje życiowe, lecz na dziś dzień nie wyobrażam siebie w takiej roli.
Oczywiście, nigdy nie miałam zbyt wysokich wymagań, ale też nie za niskie, takie myśle w sam raz.

Domku, przecież u podstaw odpowiedniej samooceny leży właśnie przekonanie o własnej wartości (pewna doza samokrytycyzmu, obiektywizm jak najbardziej jest potrzebny), więc jak najbardziej zaczynajmy od "jestem warta...". Ja bardzo długo uważałam, że nie jestem warta i byłam o wiele za długo z kimś nudnym lecz czułym, do kogo moje uczucie po prostu wygasło. Czasami ciągle myślę, że jeśli jestem coś warta, to tylko takiej właśnie "bylejakości"... Ale na szczęście takie myślenie zdarza się u mnie już rzadziej. W miarę mojego dojrzewania zaczynam też coraz bardziej doceniać słabsze emocje, ale za to stabilną relację. Mimo wszystko jednak nie chcę decydować się na bycie z kimś tylko z lęku przed samotnością. Jeszcze nie...

Co do pytania....to aż wstyd sie przyznać,ale wolałabym byc z kims,niz byc sama.
Jak mialam te 18 lat to tez uwazałam,ze lepiej byc samej niz z byle kim.A jednak tak nie jest. We dwoje zycie zdaje sie lepsze!

Bylejakość to oprócz wspomnianej frustracji też poczucie samotności, pomimo wspólnego łóżka. W moim wypadku tak było.

życie nie jest parszywe. Życie jest tym jaki je stworzysz

W wątku "co zrobić by nie być samotną" znalazłam bardzo mądry post autorstwa Babci60+ i pozwolę go sobie przytoczyć:

"Dziewczyny:)
Przeczytałam wszystkie posty i jakoś posmutniałam:(
Piszecie,że jesteście młode, ładne i niegłupie, a jednak samotne jak palec.
Gdzie tkwi przyczyna samotności?
Prawie każda z Was napisała, że wszyscy przypominają sobie o Was, kiedy czegoś potrzebują.
Więc nie jest tak źle, jednak jesteście komuś do czegoś potrzebne i ktoś o Was myśli.
To nic, że przypominają sobie o Was w dogodnej dla nich chwili, ale PAMIĘTAJĄ .
Gdy już nikt nie zadzwoni i o nic nie poprosi, to wtedy dopiero zapuka do Was SAMOTNOŚĆ
Jest lato, skwery i skwerki są pełne ludzi.
Można przysiąść na ławce i zagadać do osoby, która siedzi lub usiądzie obok.
Może to ktoś, kto szuka bratniej duszy, ale jest nieśmiały/a/
Jest mnóstwo kawiarenek sezonowych, a w nich ludzie, którzy coś konsumują.
Można nawiązać temat o jedzonych właśnie potrawach.
Jeżeli ktoś będzie tak jak Wy, szukał kontaktu, to pociągnie temat, a jak nie, to zje i podziękuje za rozmowę.
Do kina przychodzi mnóstwo osób samotnych, niektóre tylko po to, aby kogoś poznać, bo film widziały już kilka razy.
Czasy się zmieniły, teraz dziewczyna może wszędzie pójść sama, zagadać pierwsza do chłopaka i wejść do restauracji solo.
W bibliotece też można poznać wartościowego chłopaka lub fajną koleżankę.
Dyskusje o książkach są bardzo interesujące i niekiedy owocują fajną znajomością.
Młodzi ludzie zapoznają się, na pielgrzymkach, wycieczkach, a nawet w super marketach.
Zaczyna się od uśmiechu i zwykłego Dzień Dobry, jeżeli strona przeciwna będzie zainteresowana znajomością , to pogadacie
na wiele tematów, ale trzeba rozmawiać, pytać, podpowiadać itd.....
Może moje rady wsadzicie do szuflady, ale ja też kiedyś byłam młoda.....może nie tak ładna jak Wy, ale nigdy nie milczałam w
obecności kogoś, kto przysiadł się obok na ławeczce lub jechał w jednym przedziale ze mną przez kilka godzin.
Tematów w dzisiejszych czasach nie brakuje....powodzenia:)"

WTEDY trzeba próbować ponownie, i znów i jeszcze raz
Przecież życie może być ciekawe właśnie dlatego, że niesie ze sobą wciąż NOWE i ciekawe zmiany, nowe znajomości.
ALE siedząc na 4 literach i czekając AZ samo się zrobi, można się NICZEGO nie doczekać. BO jak mówią w reklamie:"sama to broda rośnie i bałagan się robi" a zmieniać i urozmaicać sobie życie musimy osobiście i trzeba włożyć w to trochę wysiłku i starań.
Chyba, że się chce pozostać samotnikiem do końca swoich dni - to też opcja. Ale niech ona będzie świadomym wyborem a nie przykrą koniecznością Powodzenia

I am honored
Ale jak się nie wyzwolę z tego forum, to chyba popadnę w jakieś zniechęcenie
Życzę powodzenia w odkrywaniu nowych, ciekawych aspektów życia

Anhedonia

Zostan na tym forum dalej . Piszesz madre i bardzo pouczajace mysli .Pomagasz i tlumaczysz w  prosty i logiczny sposob.
Mysle ze wlasnie o to chodzi .Szkoda ze nie wszyscy to rozumieja .

Nasunęło mi się skojarzenie z pieniędzmi.
Jeden ma forsy jak lodu, sam nie wie, co jeszcze by chciał, a drugi ma grosik, nie ma nic, co można
by kupić za taki pieniążek, ale ma "grosik" i na swój sposób jest "szczęśliwy"

Też tak uważam:)
Jakie życie było by nudne, gdybyśmy wszyscy byli jednakowi, posiadali tyle samo i myśleli identycznie na "zadany temat"
Nikt nie patrzył by na nikogo, nikt nikomu by niczego nie zazdrościł, ciekawe, czy wtedy byli byśmy szczęśliwi?
                                                               :):)

witam, mam 29 lat i jestem strasznie samotna

Dla wszystkich zdesperowanych - nawet jeśli nie gustujecie w takich klimatach muzycznych, wsłuchajcie się w mądry tekst: http://www.youtube.com/watch?v=GA-npIfvyTk
Pozdrawiam i głowy do góry. Sam nie oznacza samotny, to wszystko kwestia własnych wyborów. Można cieszyć się życiem dla samego smaku/piękna życia

ja z wrocławia

Doskonale podsumowanie. Mnie samej trudno jeszcze uwierzyć, chyba nadal dociera to do mnie, ale ponad pół roku temu zakończyłam ponad 5 letni związek i wywróciłam moje życie do góry nogami. Jestem singielką i mimo tego, że coraz częściej czuję się samotnie nie żałuję mojej decyzji. Była to decyzja trudna, bo zawsze był mężczyzna obok mnie. W zasadzie od liceum byłam z kimś na poważnie. Były to kilkuletnie związki. Wreszcie chodzę na randki. Jest tyle wspaniałych możliwości dziewczyny!!!!!!!!!!!!!!!!!