Facet którego kocham oświadczył się a ja nie dałam mu odpowiedzi - Netkobiety.pl

Rozumiem Twoje rozterki. Życie z wojskowym to tak naprawdę ciągła walka o faceta- nieustanne czekanie, samotność, cierpienie poprzetykane chwilami radości. Do tego dochodzą problemy z psychiką faceta, bo wojna wyniszcza jak nic innego. Nie ma nic trudniejszego niż pozbierać się po takich przeżyciach i żyć "normalnie". Ty z kolei (mam nadzieję) nigdy nie dostaniesz okazji by poznać na własnej skórze czym jest wojna, okrucieństwo i widmo śmierci na każdym kroku; nigdy nie zrozumiesz, co tak naprawdę tkwi w środku tak pokiereszowanego człowieka jak żołnierz. No i ten strach, że on kiedyś może nie wrócić... Śmierć ukochanego, być może samotne macierzyństwo- ryzyko ran na całe życie.

Pytanie jednak- czy wcześniej nie wiedziałaś, z kim się umawiasz? Znacie się sporo, ten facet się zaangażował, potraktował Ciebie i Wasz związek poważnie, więc i Ty powinnaś naprawdę przemyśleć, jaka będzie Twoja odpowiedź. Chłopak zasługuje na szczerość w tak ważnej kwestii, to w końcu nie prośba o chodzenie, a pytanie, czy byłabyś gotowa spędzić z nim resztę życia.

Uważam jednak, że życie z mundurowym to jedno wielkie poświęcenie i wyrzeczenie. Podziwiam takie kobiety. Ale nie zazdroszczę.

Rozumiem Twój strach, ale czy przyjęcie oświadczyn by go zmieniły? A co tak w ogóle mu odpowiedziałaś?

I rozumiem też chłopaka, który (nie wiem, na jak długo wyjeżdża) chciałby mieć jakąś pewność, że sobie w tym czasie nie znajdziesz sobie kogoś innego.
Z rozwiązań podanych przez Wielokropka ta druga to jedyna sensowna. Przy czym pewnie najtrudniejsza. Może powinnaś porozmawiać z kimś, kto jest w takiej samej sytuacji - znasz jakieś żony, dziewczyny innych żołnierzy, którzy wyjeżdżają?

Gratuluję i trzymam kciuki.

Myślę że masz rację oprócz tego ogromnego strachu związanego z wykonywaną pracą jeszcze boję sie tych zmian. Chcę z nim być. Nigdy w związku z takim facetem nie jest tak samo zawsze coś się dzieje. Może to głupie ale przy nim pokonałam wiele swoich słabości i odważyłam się na wiele rzeczy. Choćby lęk wysokości zawsze chciałam go pokonać chciałam skoczyć ze spadochronem a on to marzenie spełnił. Zabrał mnie tam gdzie mieli ćwiczenia i wsadził do samolotu i oznajmił że skaczemy i udało się pokonałam lęk. Skoczyłam oczywiście razem z nim.
Mieszkam na tym samym osiedlu co jego rodzice i ludzie zaczynają mnie poznawać i pytać jak tam mój M czy nic mu nie jest itd.
Jestem dobrej myśli i wiem że nam się uda bo widzę jak się stara jak chce wynagrodzić mi czas bez niego.

Mam do was jeszcze jedno pytanie. Czy u was coś zmieniło się po zaręczynach? Jak patrzę na ten pierścionek to jakoś mi tak dziwnie. Wczoraj byliśmy u jego rodziców na kolacji i powiedzieliśmy o zaręczynach. W ogóle byłam też u niego w  jednostce to koledzy gratulowali itd. Nie wiem co sie ze mną dzieje ale zgodziłam sie z nim zamieszkać. Chyba oszalałam al enie mogłam postapic inaczej gdy widzę go takiego uradowanego.

No i jutro wyjeżdża na cztery miesiące nie wiem jak mam sobie z tym poradzić. Teraz jeszcze pojechał załatwic resztę formalności i jutro wyjeżdża. Prawie cały dzień był w domu więc się od niego nie odklejałam bo musi mi  to wystarczyć na ten czas ale jakoś mi tak dziwnie cały czas myślę jak tam jest on nie mówi o tym otwarcie ale męczy go to. Dziś już nie mogłam powstrzymać łez i tak w kółko a on zapewnia mnie tylko że wróci bo ma do kogo i żebym nie płakała bo będzie dobrze. Jeszcze jak bym tego miała mało to jego rodzina a w szczególności matka wydzwania cały czas do niego rozumiem że to jej jedyny syn ale ja też chcę z nim spędzić czas sam na sam. Jeszcze od tygodnia jakoś dziwnie się czuję cały czas mnie mdli i jakoś tak się to wszystko nagromadziło.

Pamiętasz o takim dziwnym zjawisku, jak bezinteresowna zawiść?
To ludzie mający taką przypadłość wygadują niestworzone rzeczy. Zajmują się plotkowaniem o innych, obrabianiem "czterech liter", bo są chorzy z nienawiści i zawiści. Niestety, sporo takich wokół nas.
Poza tym, co Ciebie obchodzi zdanie OBCYCH ludzi?

Powodzenia

Doszłam do wniosku, że tacy ludzie MUSZĄ to robić: "obrabiać cztery litery", wtykać nosy do nieswojego życia. Dlaczego? Gdyby przestali to robić, musieliby zająć się własnym, a to już straszne. Może zauważyliby, że ich własne jest jałowe, do zmiany. A tak, spokojnie: nie muszą podejmować żadnych decyzji, nie muszą z niczym się konfrontować.
Także, wbrew Twym obawom, ich zachowanie nie ma z Tobą nic wspólnego. Gdyby Ciebie nie było w zasięgu ich wzroku, zajęliby się kimś innym. Kiedyś tacy ludzie bardzo mnie irytowali, teraz im współczuję.

Chciałabym mieć tyle optymizmu, ale jakoś nie potrafię. Jeszcze w ciągu dnia jakoś leci ale najgorzej jest wieczorami i w weekendy. Niby mam tutaj przyjaciółkę siostrę narzeczonego która jest świetną dziewczyną i od razu się polubiłyśmy chce mnie trochę rozerwać, lecz za każdym razem mam wyrzuty że on tam naraża życie a ja się bawię po prostu nie potrafię.
Ujęło mnie bardzo że on dzwoni do niej i pyta jak naprawdę się trzymam.

Nie on niczego takiego nie oczekuje. Fakt że nie pracuje 24 h ale mimo wszystko mam takie dziwne przeświadczenie że coś mu się może stać że będzie dzwonił telefon a ja nie odbiorę. Wychowałam się w takiej rodzinie mundurowej i wiem co może się stać żołnierzowi. Próbuję się trzymać nie mówić mu że jest źle bo jemu samemu jest ciężko. Zresztą już na jednej misji był i wtedy właśnie na imprezie ledwo się opamiętałam przed zrobieniem największej głupoty więc teraz już jestem chyba zbyt ostrożna.

Muszę tu znów napisać tylko proszę nie potępiajcie mnie.
Otóż ostatnio (piątek) wyszłam z koleżanka do klubu i tam spotkałam kolegę mojego faceta też żołnierza. Pierwszy podszedł, zagadał itd. Zaproponował mi że jeśli nie mam nic do roboty w sobotę to może gdzieś wyskoczymy tak jak to znajomi. Zgodziłam się pojechaliśmy za miasta było fajnie pogadaliśmy, pośmialiśmy się trochę zapomniałam o tym jak się boję o swojego faceta. Później gdy mieliśmy wracać on przypadkiem złapał mnie za rękę nie wiem czemu ale nie zaprotestowałam. Potem było mi głupia prawie całą drogę nie rozmawialiśmy podwiózł mnie pod dom  i tam pocałował nie umiałam sie opanować później już samo sie potoczyło. Dziś mam takiego wielkiego moralnego kaca że nie umiem sobie poradzić tym bardziej że mój facet wiedział że gdzieś z tamtym pojechałam ale nie miał nic przeciwko bo i jemu i mnie ufa. Teraz nie wiem co mam zrobić tamten też ma narzeczoną i postanowiliśmy nikomu o tm nie mówić i zapomnieć bo nas tylko poniosło. W ogóle nie wiem co mnie opętało przecież kocham swojego faceta a zrobiłam to z tamtym.