Walka z depresją... - Netkobiety.pl

Ciao Stokrotko ,
nie zalamuj sie bo jak potrzebujesz sie leczyc to tak musi  byc !
pamietaj ze to musisz dlugo sie leczyc zebys odczula cos lepszego , bo depresja to choroba nie za latwa .
wazne jest to zebys miala dobrego lekarza i poczekala przez kilka miesiecy po tych lekarstwach co je bierzesz  , no a jak bedzie  gorzej  to od razu biegnac i zmieniac wszystko .
do zobaczenia i zycze ci  zebys sie lepiej czula .
moc pozdr.

Hej stokrotka to świat faktycznie oszalał ciężko jest tym co mają jakieś zasady morały a depresja łapie dzisiaj każdego ja nie biorę leków bo boję się uzależnienia a za to mam nerwice i to galopującą także też nie rozumiem tego świata i dlatego jest tak trudno nikt się z nikim nie liczy ale zdrowie jest ważne nie ma się człowiek czego chwycić nadziei na lepsze jutro jednak wiedza boli
ty się nie cofasz tylko świadomość chwili w jakiej żyjemy daje o sobie znać powodzonka!

ciao stokrotka!!!!!!!!!!!
pamietaj nie zalamuj sie , to po tych lekarstwach to trzeba trochu poczekac i zobaszysz ze bedzie lepiej. ja tez nie rozumie tego swiata bo jestesmy sa osoby za delikatne !!!!
dobrze ze piszesz bo to duzo pomaga  nawet jak nik nie odpisuje , no ale to jest zawsze cos co chcesz komus powiedziec i to jest cenne !
trzymam za ciebie kciuki  ciao
napisz cos .
ja tu malo co zagladam no ale jak bedze to ci cos napisze .

Ciao Stokrotko ,
NIE PODDAWAJ SIE !!!!!
Probuj rozne lekarstwa bo ich jest wiele i jak bedzie potrzebne to tez zmien  doktora , ja widzialam osoby ktore po roznych lekarstwach ktore zle wplywaly na ich chorobe byli zniszczeni.
No tak trzeba bardzo uwazac ,bo sa rozne typy chorob nerwowych .
Tez rozni sa lekarze  i wedlug mnie zawsze trzeba dobrze pogadac sobie z nimi  i powiedziec 
jak i co , bo to jest wazne !!!
Tez jest bardzo wazne ,chciec samym sobie wyzdrowiec , nie wolno stale sie wkopywac do dolu.
Ja widze po sobie , to co przeszlam , jezeli bym nie robila tak na sile i dawala sobie duzo odwagi to by mi tez malo co lekarstwa pomogly .
moc pozdr i mam  nadzieje ze bedziesz sie lepiej czula .
Napisz cos jak masz ochote ?

Walczę i nie poddaję się mimo,że czasem ogarnia mnie tak ogromny strach,że nie daję rady...Organizm reaguje mechanizmem obronnym i wywołuje szereg niewyjaśnionych objawów:zawsze wtedy powtarzam sobie:dasz radę,jesteś silna-czasem to pomaga czasem nie i potrzebuję mocniejszego leku na uspokojenie...
Najgorsze są wizyty u lekarza pierwszego kontaktu.Mieszkam w małym miasteczku i odnoszę wrażenie,że gdy mówię o swoich dolegliwościach wspominając,że jestem pod stałą opieką psychiatryczną od razu wiążą je właśnie z depresją.A uwierzcie mi czasem czuję się źle i to wcale nie ma związku z moim stanem psychicznym.
Od miesiąca czuję się osłabiona i trzy razy zemdlałam-nie wiążę tego z lekami gdyż biorę je od pół roku a poza tym pytałam swojego lekarza i stwierdził,ze nie maja wpływu na te zasłabnięcia.
Poradził mi wizytę u kardiolga,gdyż moi rodzice cierpią na choroby serca a jedno z nich zmarło właśnie na skutek nieleczonej choroby...
Nie lubię gdy patrzy się na mnie przez pryzmat hipochondryczki,gdyż naprawdę nie biegam do lekarzy z byle powodu i mam świadomość,że czasem złe samopoczucie powoduje właśnie depresja.
Zderzenie z rzeczywistością i pierwszy wolny termin wizyty u kardiolga-grudzień:/
Jakiś koszmar nawet pilne na skierowaniu nie ma znaczenia-nasza ukochana służba zdrowia.

A wnioskuję to stąd,że podczas wizyty u lekarza oczywiście mówię jakie biorę leki i,że jestem pod stałą opieką specjalisty i od razu uzyskuję odpowiedź,ze moje dolegliwości są skutkiem właśnie branych leków.A w końcu przecież wiem lepiej jak się czuję i po lekach które biorę od ponad pół roku nic się nie działo.
Może to małomiasteczkowe myślenie,a może traktowanie pacjenta bardzo przedmiotowo-ja odnoszę takie właśnie wrażenie.

Dzień dobry

To bardzo duży sukces  jesli potrafisz powiedzieć "potrzebuję pomocy". Przed Tobą nauka brania.
Leki , owszem bardzo pomagaja odzyskać równowagę jednak , na depresje nie ma lekarstwa w formie tabletki. Depresją to problemy z emocjami , trzeba się z nimi zmierzyć , aby je zrozumieć , a później radzić sobie z nimi. Leki przytłumiają możliwość spotkania się z emocjami  , co powoduję ,że problem się nie rozwiązuje. Stoisz wtedy w miejscu. Kiedy zaczynasz coś przeżywać bierzesz tabletkę , aby nie przeżywać nie czuć , a tu chodzi o to aby poprzeżywać te emocję , potrafić je nazwać i uporać się z nimi . Nie ma nic lepszego jak terapia w grupie . Polecam

Koleżanka brała leki przez lata , poznałysmy się rok temu, zupełnie przypadkiem , ale to inna historia. Bolało ją Życie. W październiku przyznała się przed sobą ,że potrzebuję pomocy , że chce zmienić swój stan , chce się cieszyć życiem , każdym dniem. W tym samym momencie zawiązłam ją do szpitala psychiatrycznego, spędziła tam trzy tygodnie . Zakwalifikowano ją do grupy na terapię dzienną . Tak jak wcześniej broniła się przed psychologiem i nie wyobrażała sobie życia bez tablet , tak od wyjścia ze szpitala nie mogła doczekać się terapii , to trwało pół roku za nim w końcu dostała telefon , że terapia się zaczyna. Przyszedł w między czasie lęk przed obnażaniem się przed obcymi ludźmi ze swoimi emocjami , życiem... były wątpliwości czy to napewno jest potrzebne...? Dziś jest po terapi, a od czterech miesięcy nie bierze leków , są różne dni lepsze , gorsze , ale już nie takie jak przed październikiem ubiegłego roku.

Powodzenia

Stokrotko...
Wiem coś o depresji, choć sama jej nie mam na szczęście. Wiem, bo ma ją ktoś z mojej rodziny.

Piszesz, że masz wspierającego Cię, kochanego męża. I powtarzaj to sobie codziennie wiele razy.
Pamiętaj, że chorując - obdarzasz tą chorobą otoczenie.
Złe samopoczucie fizyczne wynika z psychiki - nie wieszaj się na lekarzach...wierz im...
Jesteś młoda i na pewno zdrowa.
Osoba, o której mówię, mdlała pod wpływem jednego z leków- właściwie nie były to omdlenia, tylko lek powodował wiotczenie mięśni czy coś takiego...

Chory obdarza swoją chorobą osoby bliskie...Jakby czynił je odpowiedzialne za swój stan...Otacza jak bluszcz...wciąż woła "patrz, patrz, jak mi źle...ty nie rozumiesz, jak mi źle...nic nie robisz...lekarze nic nie robią...nie rozmawiają ze mną tak długo, jak ja chcę..."

Tak, to jest wołanie o pomoc...Ale samemu też trzeba walczyć, tu nie ma innego wyjścia. Musisz sama!

Musisz dokonywać gwałtu na sobie!!!!!

Ustal z mężem sposoby postępowania - twoje codzienne obowiązki i ich godziny. Godziny spacerów...wyjść...kąpieli i makijażu...Wstawaj z fotela, zapraszaj gości i wstrzymuj się od rozmów o swojej chorobie...Wychodź z psami, rób coś dla kochanych istot, miej obowiązki.
Prasuj koszule męża, bo kto to ma zrobic? Odkurzaj...

Oni też sa ważni!!!! Jesteś im potrzebna, bo nie tylko Ty jesteś ważna w tej rodzinie.
Nie wieszaj sie na nich, tylko zatroszcz sie o nich, bo jestes im potrzebna.

Ależ Stokrotko!
Piszesz tak, jak by wszyscy ludzie bez depresji byli fałszywi i bez zasad!
Rozejrzyj sie wokoło! Zobaczysz tysiące ludzi, którzy mają takie zasady jak TY, ale nie cierpią z tego powodu.
Dobrze, że zmuszasz się do zajęć - tak trzymaj.
Uświadom sobie też, że nie jesteś pępkiem swiata.
Jest tyle ludzi wokół, którzy mają gorzej niż Ty.
Wychodź, zmieniaj zajęcia i srodowisko, szukaj impulsów do zycia...
Wiem, jakie to trudne dla ludzi z depresją, ale nie masz wyjścia.
Ludzie bez rąk piszą nogami...
Mój znajomy, wydawałoby się przykuty do wózka po wypadku, najpierw stanął a teraz próbuje chodzić...Gwałcił swoją niemoc kazdego dnia. W koncu dał radę...

Nigdy nie otrzymałaś żadnej pomocy? To współczuję. Poszukaj takich ludzi których będziesz mogła nazwać swoimi przyjaciółmi. To prawda że większość ludzi Ci nie pomoże w trudnych chwilach  ale naprawdę można znaleźć przyjaciół. Nie poddawaj się.

Oczywiście, że sama...A kto miał to za Ciebie zrobic?? gdy ja miałam problemy z kregosłupem, to też SAMA zwróciłam sie do lekarza. Uważaj Stokrotko...wieszasz się na innych.

Powtarzam jeszcze raz - ja też zawsze mówię prawdę, nie kombinuję i nie chachmęcę. No i nie mam depresji!
Znów twierdzisz to, co zarzuciłam Ci w poście powyżej - w niczym nie jesteś lepsza od innych. Mówienie prawdy i postępowanie wg pewnych zasad nie jest powodem Twojej depresji. To jakaś kombinacja...

Wiesz,zdaje się,że nigdy nie miałaś do czynienia z ludźmi cierpiącymi na depresję i nie wiesz co to znaczy,gdy życie boli...
Jesteś okrutna w swoich wypowiedziach i nie masz pojęcia jak bardzo mnie dotykają.
Skoro nie rozumiesz o czym piszę-nie odpowiadaj na moje posty,z pewnością znajdziesz ciekawsze tematy u innych forumowiczów a mi zaoszczędzisz niepotrzebnych złych emocji.

Napisałam przecież w pierwszym poście, że właśnie wiem - od wielu lat choruje na depresję bliska mi osoba i przeprowadziłam juz wiele rozmów z jej psychiatrami. To głęboka depresja...Wiem też, że chory chce, aby z nim w tej chorobie trwać, aby sie z nim zgadzać, potwierdzać... Jeżeli nie - to się buntuje i złości, tak jak Ty powyżej. Kombinuje właśnie - a nawet kłamie, aby dać mu święty spokój. Może stać sie agresywny...
Ma świadomość konieczności walki, ale jednocześnie robi wszystko, aby dac mu spokój.

Znam to stokrotko , kiedy chorowałam  na depresję od najbiższych słyszłam " nie możesz się nad soba użalać , nie możesz tak leżeć , wstań zrób dzieciom obiad , zjedz coś , masz dzieci musisz wstac i zająć się nimi , przestań ryczeć , nic Ci nie jest , zostaw go i zajmij się dziećmi.
W końcu poszłam do psychiatry przez trzy miesiące byłam na lekach , ale nieczułam się lepiej nadal nie jadłam , nadal nie mogłam podnieść się z łóżka , niewychodziłam z domu przez dwa miesiące, kiedy musiałam wyjśc do lekarza po kolejne zwolnienie trzęsłam się , bałam się wyjść z klatki w głowie kręciło mi się jakbym była pijana , kiedy miałam przejść na druga strone ulicy miałam wizję jak zaraz walnie mnie samochód i co wtedy z dziećmi? to był koszmar. Lekarz proponował  mi szpital, nie mogłam iść do szpitala musiałam być w domu , żeby być z dziećmi . Wtedy cała rodzina odwróciła się odemnie , kiedy powiedziałam ,że muszę iść do szpitala , że lekarz wypisał mi skierowanie , że potrzebuje aby ktoś zaopiekował się moimi dziećmi . Słyszałam , że nie mogę ...
Lekarz wpisał w kartę ,że odmawiam hospitalizaji ... przestarszyłam się jeszcze bardziej .
przez cały wekend siedziałam na kompie szukając rozwiązania , poczułam , że musze coś dla siebie zrobić , bo żel się to skończy.
Znalazłam terapia dzienna od 8 do 14 . zadzwoniłam opowiedział moja sytuacje , umówiłam się na rozmowę  to był poniedziałek od wtorku miałam juz być przyjęta na oddział. zawalczyłam o siebie .
Udało się po trzech miesiącach nie byłam nagle innym człowiekiem jednak narzedzia mam przy sobie do dziś.

rok temu we wrześniu poznałam osobę , która była ów czas w podobnej sytuacji . Dzis jest juz po terapi i jest jedyna osoba w moim otoczeniu , która mnie rozumie.

Powodzenia stokrotko

Ale ja wyciągnęłam takie wnioski właśnie z Twoich postów.

Zresztą to chyba nie miejsce na dyskusje o depresjach - zaraz nas pogonią stąd.

Pewnie zaraz się na mnie obruszysz stokrotko. Ale z tego co widzę, to Ty przyjmujesz tylko takie posty, które Ci współczują, gładzą po główce i mówią jaka to Ty jesteś biedna, bo ten podły świat i Ci ludzie egoiści utrudniają Ci życie. Ale to Ty jesteś współodpowiedzialna za to jak się czujesz czy pozwalasz innym na siebie wpływać. Depresja to okrutna choroba, bo nie pozwala normalnie żyć. Sama na nią chorowałam....stany lękowe nie pozwalały mi wychodzić z domu, żyłam w jakiejś pustce, nieustannym lęku i zmęczeniu. Potem zaczęłam brać leki i trochę się poprawiło....ale też bez pracy nad sobą niczego bym nie osiągnęła, bez psychoterapii i dostrzeżenia, że to ja mam wpływ na to, jak się czuję.......inni owszem też na nas jakoś wpływają, ale skoro stokrotko jesteś taką silną osobowością to masz dużo siły by nie dawać innym wpływać na siebie. By zadbać o swoje uczucia i nie pozwalać innym w nie ingerować.....Pozdrawiam

Nie odbierz tego żle stokrotko.  Piszesz o specjalistach ,że robią co w ich mocy żeby wyprowadzić Ciebie na prostą. Ale czy czujesz się po tych wizytach lepiej? Czy czujesz ,że po każdym spotkaniu , że jest jakaś pozytywna zmiana , że pomaga to Tobie, abyś troszeńke inaczej spojrzała na Twoje troski? Jeśli tak nie jest pomyśl o innej formie pomocy sobie.
A Twoi bliscy , jeśli są z Tobą blisko to możesz sie kamuflować , ale i tak bedę widzieć jak cierpisz i jeśli niedopuścisz ich do swojego świata nie będą mogli Tobie pomóc i nie będę czuć się wtedy lepiej.
Czasem Ci których uważamy za specjalistów zdzierają z nas kupe kasy.

Owszem, w temacie depresji - bo taki założyłaś. Zauważ jednak, ze zrobiłaś to w dziale: POZNAJMY SIĘ, a nie w tym, co należy.

Słońce opowadałam Ci już jak zrobiłam to ja . Jestem tylko przykładem, nie chcę narzucać Tobie sposobu na rozwiazanie Twoich problemów z emocjami , potraktuj to jako podpowiedź i zadecyduj.
rozmowa z najlepszym psychologiem , psychiatrą , przyjaciółką czy koleżanką nie zastąpi Grupy z podobnymi , a czasem identycznymi doswiadczeniami.
Powodzenia

To uważam również forma poznania się, taka jest stokrotka.
O tym czy temat jest tam gdzie trzeba to chyba decyduja moderatorzy? kam5?

stokrotko, każdy w życiu ma problemy - mniejsze lub większe ale musimy sobie z nimi radzić; pomimo problemów, które mnie dotknęły patrzę na moje życie jako na dar, który muszę  wykorzystać jak najlepiej; pamiętaj to tylko chwila i twoje życie przeminie; ale rozejrzyj się do okoła i może jednak stwierdzisz, że są ludzie z większymi problemami - przykuci na całe życie do łóżka, dzieci umierające na nowotwory, matki umierające pozostawiające dzieci. Może czas otworzyć się i zająć czyimiś problemami, postarać się nieść pomoć innym i nie koniecznie oczekiwać wdzięczności.
Pamiętaj, że jutro może przynieść gorszą chorobę albo śmierc - i wtedy żal ci będzie dnia wczorajszego, który mogłaś wykorzystać w zupełnie inny sposób.
Zanim skrytykujesz to co napisałam:-) nie krytykuj tak najbliższego otoczenia; pamiętaj, że inni nie siedzą w Twojej głowie; jeżeli nie pokazujesz, nie mówisz o tym co czujesz oni nie zdają sobie z tego sprawy; oni mają swoje własne problemy - czy Ty próbowałaś im pomóc?
Leki pomogą tylko w pewnym stopniu, najważniejsze jest krok po kroku pracować nad sobą.

Ilono772-dziękuję,najprostsze słowo ale określa to co chcę przekazać.
Większość poucza mnie jak to mam się wziąć w garść,zacząć dostrzegać problemy innych itp.
Dostrzegam i lubię pomagać tylko czasem nie mam siły-zwyczajnie na nic.Jeśli ktoś pisze:weź się w garść nie wie co to znaczy ciężka depresja,gdyby to było takie proste niepotrzebni byliby specjaliści.
Nie chcę ,żeby cały świat się na mnie skupiał-pragnę jedynie akceptacji,że mam inne poglądy,że nie potrafię funkcjonować bez zasad,że nienawidzę kłamstwa,że jestem"inna".
Jest lepiej i to dzięki lekom,bo gdyby nie one nie poszłabym ponownie do szkoły,nie zaczęła znów czytać książek.
Boli mnie życie,bo jest pozbawione najwyższych wartość-ludzie grają,gonią za piniędzmi-ja się gubię bo tak naprawdę mało kto wie co to znaczy przyjaźń,szczerość,miłość.
To jest moje widzenie świata.A to co przeżyłam-owszem było ale zawsze zostanie w mojej pamięci bo mózg to nie komputer i nie da się zresetować...

Rozumiem Cię.Nie ma nic gorszego jak czuć się jak zbędny balast,jak traci się sens i jak wszystko wokół napawa strachem.Pomału dochodzę do siebie i zaczynam wierzyć w siebie.Gdybyś chciała pogadać poza forum to mój nr gg280542549

Stokrotka dzieki za nr ,ja nie mam jeszcze gadu-gadu ale sprobuje sobie zainstalowac i moze napisze.

Dołączam się do Was.Ciężko mi jest z tego wyjśc.Każdego dnia zmagam się z życiem .Moja przeszłośc mnie dobija,wszystko wróciło i zostało we mnie,jakaś blokada.Codziennie te same mysli,chwilami zastanawiam sie co dalej zrobic,czuję czasem jakbym miała za chwile zwariowac.Nieraz jest tak wielki dół ,że mam dośc,myślę sobie lepiej by było,gdyby mnie już nie było.Mam ochotę wsiąśc w samochód i rozwalic się na pierwszym lepszym drzewie.Nie mogę tego wszystkiego znieśc, przerobic pewnych spraw.Cały czas gdzieś to we mnie krąży, ale nie wiem czy dam rade o tym rozmawiac.Jestem z tym sama ,bo nie wierzę ludziom.
Mam pozytywne myśli tylko takie ,że muszę z tego wyjśc ,muszę życ ,bo mam dla kogo.Z drugiej strony jednak stoję w miejscu,boję się że,nadejdzie dzień w którym położe się i będę patrzec się w sufit godzinami.Już obecnie niektóre codzienne czynnosci są dla mnie dużym problemem.Niewiem co zrobic i jak żeby zacząc iśc do przodu.......

Stokrotko,wlasnie to jest najgorsze,ze nie masz z kim o tym wszystkim pogadac.Ja kiedys,jeszcze bylam nastolatka,zwierzylam sie kolezance,powiedzialam jej ,ze nie wiem po co zyje,nie widze w niczym sensu,ze polknelam jakies tabletki,bo nie chcialam zyc.A ona mi na to- boje sie teraz zostac z toba sama,bo bede sie bala ,ze sobie cos zrobisz.Ale ja to obrocilam w zart i nigdy nie wrocilysmy do tematu i nigdy wiecej z nikim na ten temat nie rozmawialam.Nigdy nie poszlam do lekarza,bo nie moge sie zebrac.Teraz nie pracuje i nie mam sily ani ochoty na nic.Nie chce mi sie nigdzie wychodzic.
Chociaz odkad czytam to forum, to staram sie myslec pozytywniej.

Hej stokrotko co u Ciebie? Jak sobie radzisz?

A dziękuję zdaje się jestem na drodze do wyjścia z tej otchłani ciągłej rozpaczy.Może to przez to,że wróciłam do szkoły i weekendy mam zajęte no i mam kontakt z ludźmi.
Nie czuję się jeszcze w pełni silna,żeby samodzielnie wziąć swoje życie w garść,ale małymi kroczkami może mi się uda uwierzyć w siebie...
Wciąż nie mogę się pozbyć myśli,ze jestem tylko kłopotem,niepotrzebnym balastem i beze mnie otaczający mnie ludzie byliby szczęśliwsi...

Stokrotko,duzo osob ma czasami takie mysli,watpliwosci.Codziennie pytam siebie sama,co ja tutaj robie?Po co?Czasami,jak sie dowiem ,ze ktos zmarl,to pierwsza mysl jaka przychodzi mi do glowy to,dlaczego to nie ja?Nie musialabym sie juz meczyc na tym swiecie.Nigdy nikomu o tym nie mowilam,bo jak mozna cos takiego powiedziec ,prawda?Nikt by mnie nie zrozumial.
Ilona,mi sie wydaje,ze ja np. siebie akceptuje taka jaka jestem.Lubie byc sama,wiadomo,ze jakas bratnia dusze trzeba miec do pogadania,ale ja i tak nie potrafie sie przed nikim otworzyc.O pierdolach pogadam z kolezankami,ale nie o tym co tak naprawde czuje w srodku,bo boje sie nieakceptacji innych.
I wlasnie brakuje takiego spontanicznego przytulenia

Stokrotka ze swoimi odmiennymi pogladami nie jestes sama,bo tacy tez síe gdzies tam zdarzaja.
Ja tez mam na wszystko inne myslenie,zasady niz ogol wokol mnie. Śmieja sie ze mnie przez to, wiec unikam ludzi.
W miare mozna pogadac jeszcze ze starszymi pokoleniami,np.dziadkow,rodzicow,ciotek, a nasze pokolenie i mlodsze gonia tylko za kasa,markowymi ciuchami, drogie auta,telefony itp, za seksem.
Poza tym nic innego sie nie liczy,ja nie potrafie tego zrozumiec.
Mysle ze moja odmiennosc bierze sie zlych doswiadczen.
Wpadlam w depresje,ale lekiem jest oswojenie sie z samotnoscia i z lękiem . Wtedy latwiej szukac ludzi normalnych,z ktorymi mozna porozmawiac.
Ludzie lubia myslec ze sa najlepsi,najmadrzejsi. Czasami trzeba pozwolic im na to. Ja ograniczam mowienie co mysle o czyms,wten sposob oszczedzam sobie zbednych klotni z nimi.
Po co im gadac jak oni swoje wiedza,inne teorie ich nie obchodza.
Jak chca to.niech sobie zyja w taki sposob,my myslimy inaczej to tez nasz wybor,nie potrzeba nam na to niczyjej zgody.
Trudno ze innym to nie pasi,wiec szukajmy ludzi ktorzy rowniez maja odmienne od ogolu poglady.

Ja to mam tak,ze czesto tez po prostu daje sobie spokoj i nie mowie to co mysle,tylko przytakne,a swoje mysle,bo nie chce mi sie gadac,z kims kto uwaza,ze wszystko wie najlepiej.Wkurzaja mnie ludzie,ktorzy utrzymuja z kims kontakt tylko dla swoich potrzeb i patrza zeby tylko wykorzystac.Do tego zawsze musza miec cos do powiedzenia,ale tak zeby wbic szpilke,zeby skrytykowac.A ja taka nie jestem,nie potrafie ludziom powiedziec rzeczy,ktore wiem ,ze moga sprawic przykrosc,pisze o niby "przyjaciolkach".Chyba za bardzo jestem empatyczna,ale powoli zaczynam zmieniac to.

Stokrotko, wczoraj na tym forum spotkałem się z nowym wątkiem, w którym autorka zachęca do poznania się - do kawy, rozmów, plotek a w konsekwencji do przyjaźni i spotkań. Poszperaj tam. W Twojej sytuacji może to być właściwe wyjście nie tylko do lepszego samopoczucia, ale także do złagodzenia skutków depresji. Tak sie składa, że rozumiem Cie, i być może wskażę Ci wyjście, które okaże się najbardziej właściwe. Oczywiście, także inne czytelniczki tego wątku, zachęcam do zapoznania sie z postem autorki, w wątku o którym napisałem.