jak zyc na codzien? - Netkobiety.pl

depresja codzienne obowiazki i czekanie na nastepny problem dzien po dniu

Kasia1,
a Ty tak się czujesz? Z dnia na dzień czekając na kolejne problemy? Co tak trudnego dzieje się teraz w Twoim życiu?

dziekuje wam wszystkim

myślę że powinnaś zająć się tym co dla ciebie jest najważniejsze...

ja też często zadaję sobie to pytanie... problematyka twojego pytania jest mi bliska... fakt, mam inne problemy ale jak żyć? cóż jakoś trzeba... dobrym doradcą to ja na pewno nie jestem ale mi pomaga ucieczka; we wewnętrzna ucieczka... ciałem jestem ale w środku wyobrażam sobie jak pakuje walizki i uciekam, jadę pociągiem, stopem, lecę samolotem... wszystko jedno... w tych myślach zastanawiam się do kogo mogłabym uciec ale w końcowych wnioskach zawsze okazuje się, że pomimo kilku możliwości jestem sama... moje wewnętrzne osamotnienie utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że muszę być silna, że muszę dać radę

w pewnym sensie to pomaga przetrwać napływ emocji; problem zostaje ale mi bynajmniej jest lepiej na tyle aby przygotować się do kolejnej, wewnętrznej walki z samą sobą...

szkoda, że nie można uciec przed samym sobą

ja to nazywam radość przez łzy...

powiem ci kasiu szczerze, że ja tez nauczyłam się ukrywać swoje emocje, kiedy zbiera się ich kulminacja pod wpływem jakiś czynników, następuje wybuch a wtedy kompletnie nad nimi nie panuję... mało tego tylko wkurzam biedną osobę na którą pech trafił, że znalazła się w tym momencie obok mnie... ale ogólnie, na co dzień temat moich uczuć to temat tabu... nie lubię i nie umiem o nich rozmawiać

Nigdywiecejfrajerów,

widzisz może to zabrzmi dziwnie ale ja w tym widzę oznakę totalnej słabości i klęski; gabinet  = życiowa porażka?

wiem, już wymieniałam argumenty z ludkami tu na forum, że to oznaka siły i odwagi ale ja postrzegam to zupełnie inaczej... co mam ściemniać, że przyjęłam to do wiadomości, że moje myślenie po kilku postach zmieniło się i jest super a jutro pójdę do terapeuty? 

mogłabym ale nie chcę tego...

z drugiej strony z jakiegoś powodu zalogowałam się na forum i tutaj piszę... ale nie czuje w sobie jakiejś siły, wręcz przeciwnie to jest kolejny moment w moim życiu, kiedy naprawdę nie wiem co ze sobą zrobić...

kolejna sprawa to, boję się zwrócić o pomoc, przeraża mnie "chwila" w której poznam siebie, stronę której wolałabym nie znać? albo  co, kiedy dojdę do wniosków którymi zupełnie nie będę potrafiła żyć?

sorki, wszystko jest tak poplątane, że już sama nie wiem jak to ująć i co napisać

Nigdywiecejfrajerów,
"Nie rozumiem z jednej strony jak możesz mówić o sobie jak o zupełnie obcej osobie.."

dobre pytanie... szczerze, nie postrzegałam nigdy tak tego ale coś w tym chyba jest... szczerze mówiąc, to nie znam siebie a tą jaką pamiętam nienawidzę... wiesz, coś mi uświadomiłaś... kiedyś, jakieś 4 lata temu dużo pisałam wierszy, wers jednego  z nich brzmi "kim jestem, czego pragnę, ku czemu dążę..."

"Powinnaś się sama ze sobą zaprzyjaźnić i próbować poznać.. po to żeby poradzić sobie ze światem.. ;/ ciężkie to wszystko.. ale na prawdę.. odpowiedź gdzieś tam są.. "

żyję ze sobą bo muszę, pogodzić się -nie wiem czy to jest możliwe...

jak byłam dzieckiem czy nastolatką marzyłam o tym aby mieć amnezję, wszystko zapomnieć i zacząć od nowa... dziś wiem, że to tylko marzenie, które czasem powraca

wiesz.. każdy ma jakąś przeszłość i ale one pozwalają nam się uczyć jak w gruncie rzeczy żyć lepiej.. też mam kilka spraw z których nie jestem dumna.. ale nic z tym nie zrobię.. możemy TYLKO wyciągnąć wnioski i starać się czegoś tam nie powtarzać.. i dążyć do równowagi psychicznej..  MUSIMY się z tym pogodzić bo inaczej zwariujemy.. albo przynajmniej o tym po prostu zapomnieć..

nie masz innego wyjścia Kochana jak się ze sobą zaprzyjaźnić.. Pokochaj siebie.. Tylko na siebie możesz liczyć.. tylko sobie możesz o wszystkim powiedzieć.. Człowiek rodzi się sam i umiera sam.. więc umil sobie to ziemskie życie ;]

Złote słowa, ale należy pamiętać, że popełniane błędy również ukazują jacy naprawdę jesteśmy. Jeśli popełnimy błąd - dobra jesteśmy człowiekiem, ale jak ustosunkujemy się do niego pokaże JAKIM człowiekiem jesteśmy. Czy umiemy wyciągnać wnioski, czy umiemy naprawić błąd...

Całe nasze życie uczy nas samych poznawania siebie. Jak reagujemy na innych ludzi, jaki mamy stosunek do nich i ich problemów, jak odnosimy się do problemów społecznych, do różnych grup. Jak żyjemy z nadaną nam rolą społeczną... W ten sposób możemy poznać bliżej samych siebie.

Zgadzam się. Nie ma to jak samemu szukanie sobie problemu. A co wtedy mamy? Zycie lepsze, samopoczucie? Wątpie, w coraz większy wpadamy dół i po co? Ale nie, przecież czekamy, szukamy i w końcu znajdziemy, bo dzień bez problemu jest dniem straconym...

kurcze.. strasznie chciałabym Ci pomóc.. ale nie wiem jak.. wszyscy jesteśmy popiep**ni..  trudne to..

monia,

ja też maluję w obrazach łatwiej wszystko ukryć... tylko artysta wie co tak naprawdę miał na myśli malując obraz, a każdy może to interpretować na swój sposób i to jest piękne...

nie wiem czy (wtedy) myśli o śmierci, właściwie wyczekiwaniem jej, zagubienie były by powodem do radości najbliższych... nie chciałam aby czytał ktoś o mojej duszy... mimo wszystko, iż ukrywałam swoje emocje pod symbolami to i tak miałam wrażenie, że w nich wszystko "widać"

inność jest piękna, fakt ale ja się przede wszystkim czuję gorsza... wszystko, co robię musi być perfekcyjne, idealne a małe niedociągnięcie powoduje, że nie potrafię się cieszyć z tego co osiągnęłam; wciąż mam wrażenie, że jestem z tyłu, że jestem nic nie warta, że jestem najgorsza...

nie uważam, że wszyscy ludzie są tacy sami, no może w niektórych sprawach; ale generalnie raczej nie wrzucam wszystkich do jednego worka. Staram się tego nie robić.  Jednak mam takie "szczęście" do ludzi, który mnie wciąż oceniają... jak byłam młodsza czy dzieckiem czułam się wciąż atakowana, gnębiona; miałam wrażenie, że ludzie chcą mnie zniszczyć...

co do ciała, to zgadzam się z tobą w 100 % z tym, że był moment w moim życiu, że przez tydzień tylko wodę piłam... mam 52 kg, ale postrzegam siebie jako "grubą", marzy mi się 50, jak miałam 50 kg to schudłam do 48 potem marzyłam o 46 i wciąż widziałam "grubasa"...

co do tematu dzieci, to nie jest taka prosta sprawa. Na początku kiedy ten temat się pojawił w moim życiu myślałam że jeśli nie będzie rozmowy nie będzie problemu; jakieś 5 lat temu... teraz wiem, że byłam w błędzie. Z początku temat mnie paraliżował, napawał jakimś strachem, niepokojem a teraz dostaję totalnej paniki i szału... Niestety, jestem kobietą a ludzie są często na tyle nietaktowni, że zadają mi pytanie "a wy/ty kiedy..." w tym momencie czuję jak mnie ktoś prądem poczęstował... Na zewnątrz uśmiecham się  a w środku wszystko krzyczy... potem tylko emocje się nakładają na siebie, coś jakbym w jakimś transie nienawiści, przerażenia była... obecność kobiety w ciąży, małego dziecka przyprawia mnie o paraliżujący strach, że za zaraz, za moment ktoś do mnie skieruje znienawidzone pytanie albo, że zaraz ktoś będzie oczekiwał tego ode mnie...

ogrom tego jest...

Nigdywiecejfrajerów,

mimo wszystko dziękuję

mam prace do napisania a tymczasem nie mogę się skupić ;( nie wiem czy dobrze robię, że o tym piszę eh

słaba kobietka,

chciałabym tyle rzeczy powiedzieć a nie wiem co napisać...

na każde twoje pytanie mam masę odpowiedzi

Witaj i wybacz, że dopiero teraz odpisuje, byłam ostatnich kilka dni zajęta. Widzisz cieszy mnie to, że w malowaniu dostrzegasz pewną radość - możliwość różnego interpretowania danego wydarzenia. Podobnie jest z życiem oraz z ludźmi, każdy z nas inaczej interpretuje swoje osiągnięcia, swoje możliwości, kontakt z ludźmi. Rozumiem co to znaczy żyć w przeświadczeniu bycia dobrą we wszystkim, jednakże z czasem wystrzegłam się tej myśli. Czemu? Miałam do wyboru - życie perfekcyjne, które jest nudne bądź takie, podczas którego potrafię popełnić błędy i się czegoś nauczyć. Wybrałam to drugie i nie żałuje. Wiele razy dostałam w tyłek, wiele razy okazało się, ze coś jest ponad moje siły, wiele razy sama odpuściłam (nie jestem alfą i omegą), ale te doświadczenia pozwoliły mi stworzyć samą siebie, z pewnymi defektami z zachowaniu, w charakterze i jestem z tego dumna. Tak jestem dumna z tego, ze oglądając wzruszający film płaczę wsród ludzi - umiem okazać uczycia, tak jestem dumna z tego że jestem wrażliwą osobą - umiem czuć emapię i smpatię, umiem współczuć i cierpieć z innym, tak jestem dumna z tego że jestem kłótliwa - mam gadane i umiem walczyć o swoje zdanie i je bronić...
Zakładanie maski na dłuższą metę nie jest dobre, gdyż w ten sposób ukazujesz fałszywą siebie i w ten sposób dajesz się poznać ludziom, a jak w pewnym momencie ktoś chciałby Cię poznać bliżej po pewnym czasie może uznać, ze to była tylko gra pozorów z Twojej strony - dopiero byłoby Ci przykro.
Masz moje wymarzone 52 kg i nie akceptujesz siebie - wynikiem może być uraz z młodości... Ja na 165 ważę 57kg i jestem dumna z siebie, zadowolona z mojego ciała... Ważne że teraz jest dobrze i idzie ku dobremu niż gorszemu

Wizyta u specjalisty jest dobrym rozwiązaniem... Nie widzę sensu byś czuła się winna, a sens jest... Twierdzisz, ze chciałabyś zapomnieć, ale jak do tej pory samej Ci się nie udało wymazać przeszłości z Twojego umysłu, więc może z pomocą Ci się uda... Nikt nie karze Ci zmieniać gabinetów, zawsze możesz na Internecie poszukać opinii o danym specjaliście (anonimowo rozeznać się). Wyrzucenie z siebie emocji, bólu i cierpienia jest dobrą terapią... Dzięki temu, ze wyrzucasz je a nie kryjesz się z nimi pozwalasz je zwalczać... Hmm... zaufanie ciężka sprawa, ale musisz pamiętać, ze specjalista jest po to by Ci pomóc a nie zaszkodzić.
Rozumiem Twoje obawy, ja sama kiedyś uważałam, ze nikt nie jest w stanie mi pomóc. Z moimi bólami, cierpieniem itp męczyłam się do 3 roku studiów. Wtedy na jednych z zajęć z psychoterapii nie wytrzymałam i wybuchłam... I to nie tylko przed wykładowczynią (mgr psychologii) ale również przed grupą 25 osób. Wyobraź sobie, cisza spokój, rozmawiamy na pewien temat a ja zaczynam płakać i mówić, że życie nie ma sensu itp. Zaczęłam wyrzucać z siebie ból po tym jak ojciec mnie porzucił i zostawił samą z mamą, jak byłam gorszona w szkole, jak nie miałam koleżanek, jak byłam w ciązy i poroniłam, jak mój chłopak okazał się debilem... Ryczałam, telepałam się... Kobieta wyprosiła wszystkich i zaczęła ze mną rozmawiać... Po wszystkim wyszłam z sali i było mi głupio przed tyloma ludźmi... I wiesz co - oni okazali mi serce. Nikt nie współczuł czy okazywał litości, nikt nie obgadywał, ale widząc jak podchodzą przytulają czy poklepują bądź spojrzą łagodnym wzrokiem wiedzą jak było mi cięzko i nie oceniają mnie. Później okazało się, że nie tylko ja mam głęboko zakorzenione problemy... Zaczęliśmy o tym rozmawiać na forum grupy - było lepiej.
Daję Ci ten przykład abyś wiedziała, że Twoje obawy są bezpodstawne. Zawsze to lepiej otworzyć się przed 1 osobą niż przed tyloma co ja. Myślałąm, że zrobiłam z siebie pośmiewisko, że się ośmieszyłam i że będą uważać za głupią a tu nie... Nie wstydzę się tamtej chwili, ona zaczęła wspaniałą przygodę z moją grupą, wszyscy się otwierali, rozmawialiśmy o naszych problemach - dziś wiem, ze było warto...

Proszę zastanów się czy aby nie rozważyć spotkania ze specjalistą... Czasami warto sobie pomóc by bardziej nie pogłębiać się w problemie... A zycie przeszłością nie jest dobre,gdyż w tym momencie zapominasz o teraźniejszości i będziesz gubiła się w przyszłości...

Witaj noon na początku serdecznie Cię pozdrawiam, przepraszam za chaos w moich wypowiedziach. Wiesz może to co dzieje się w Twoim zyciu nie do końca potrafię pojąć, ale staram się zrozumieć i w jakiś sposób pomóc.

Wiesz dziękuje za współczucie, ale ja jego wcale nie potrzebuje. Wiem, że ból jaki odczuwałam, to cierpienie itp zadałam je sobie sama - czemu? Bo nie pomyślałam dobrze, bo się nie zastanowiłam zanim nie zrobiłam czegoś, że mogłam obejrzeć się za siebie i spojrzeć na daną sprawę z drugiej strony. Jednakże wiem, że każda sprawa uczy mnie czegoś i pokazuje jaką osobą jestem...

Czy aby na pewno całe zycie chcesz się chować za maską? Moim zdaniem popełniasz błąd. Nie uważaj, że ludzie się Ciebie boją.  Widzisz sama przyznałaś, że często atakujesz ludzi - po co? Ja wiem, to są Twoje sprawy, Twoje życie i najlepiej Ty sama wiesz co jest dla Ciebie dobre, ale to nie powód aby atakować tych co chcę pomóć - krzywdy Ci nie wyrządzą.
Ponadto ludzie nie boją sie Ciebie, a raczej Twojej sytuacji. No bo nie wiedzą jak Ci pomóc, mogą nie odczuwać empatii, boją się być odpowiedzialnymi za pomoc Tobie, za dane rady... Czyli jednocześnie bezsilność to wynika z tym, że nigdy nie mieli możliwości obcowania z taką sytuacją jak Twoja. Ale strach wynika z nich samych a nie z Twojego powodu... Oni po prostu nie wiedzą co robić i najlepszym wyjściem jest starch.
Ponadto nie musisz od razu mówić o swoich problemach ludziom. Ja np dopiero po roku przyznałam się facetowi, że byłam kiedyś w ciązy, a przedtem nawet i tym nie wiedział. Czemu? Są pewne sprawy o których nie lubie rozgłaszać i trzymam je głęboko w sobie, choć to ciężkie, to wiem, że mało jest osób które zrozumieją, więc lepiej przemilczeć. Może i Ty zaczełabyś tak robić - nie nakłądając maski (w tym wypadku nie jest Ci ona potrzebna)

Zycie w perfekcji... A czego Ci w tym życiu brakuje? Proszę zastanów się naprawdę nad tym pytaniem...
Wybacz, że dziś krótko pisze, ale z racji własnych zmartwień weszłam na forum jednie by sprawdzić czy napisałaś coś czy nie. Pozdrawiam serdecznie

Noon w swoich wypowiedziach zaznaczam tyle razy, bo nie uważam aby ofiara była winna. Zachęciłaś tego człowieka aby zrobił z Tobą to co uczynił? Wątpię... Jednakże obwiniasz się a o jest złe. Ja w tym nie mogę Ci pomóc, ale psycholog na pewno. Jedynie co mi pozostaje to współczucie i rada byś sie trzymała.

Czy mówiłaś o tym wydarzeniu komuś z rodziny? Jak oni zareagowali? A Policja??

Czy uważasz, że ja nie chce Ci pomóc? Widzisz sama nie umiesz zauważyć, pomocy gdyż piszesz "nikt nigdy bezinteresownie nie chciał i nie chce mi pomóc" ja pisze z Tobą i nie dostaje nic w zamian i to jest bezinteresowne. Inni zapewne też tak postępujesz, ale Ty możesz odbierać to w całkiem inny sposób...

Swoje ataki możesz trzymać na wodzy. Ja sama często działam nieświadomie, ale gdy ktoś zwróci mi uwagę zaczynam myśleć nad tym kiedy i w jakich sytuacjach tak się zachowuje i staram się kontrolować to wszystko.

Może powinnaś stawić czoła problemowi. Masz wpływ na to jak ludzie Cię postrzegają, jak widzą. Nie uważaj że ludzie decydują co to Ty jesteś głównym elementem całej akcji. Ty możesz mieć na wszystko wpływ, ale po prostu nie chcesz, bo to oznaczałoby dodatkowy wysiłek, którego Ty nie zamierzasz sobie dodawać.
Owszem to nie jest powód do dumy, ale ludzie gadają i będą gadać - nie mają własnego zycia, zyją cudzym. Ja jednak chciałabym moją historią ostrzec innych

Owszem myślałam co by było gdyby nie przeszłość... I wiesz co mi wyszło? Że nigdy nie znałabym tak dobrze życia. To czym los mnie doświaczył sprawił, że jestem silna na zewnątrz, znam cierpienie i ból, znam poczucie opuszczenia, pogardy, znam uczucie lęku, bezradności, strachu i lęku. Wiem co to łzy i smutek. Znam smak ciepła, miłości, szacunku, przyjaźni, miłości... To wszystko co było kiedyś kształtuje mnie i nie wstydzę się tego. Bo gdyby nie przeszłośc nie byłabym teraz sobą.

Marzysz o miłości, o byciu kochaną taką jaką jesteś... Ale tego nigdy nie otrzymasz zakładając na twarz maskę i udając kogoś kim nie jesteś. Poprzez maskę nie dasz się poznać, a wtedy nie otrzymasz miłości... Bo partner może uznać, że okłamywałaś go... Trzeba być szczerym cały czas... Ale o tym kiedy zdejmiesz maskę zalezy tylko od Ciebie...

Wiesz, dziś przypada 5 rocznica śmierci mojego dziecka. Miałam 19 lat gdy zaszłam w ciążę i poroniłam. Moja mama cieszyła się, bo jest po problemie, mój ówczesny facet również swiętował, tylko ja odczuwałam stratę. Udało mi się przejśc do tego na porządku dziennym, jednakże co roku sobie przypominam... Dziś moje maleństwo miałoby już 4 latka... Przyznam się płakałam, byłam smutna... Ale najwięcej wsparcia dostałam od byłego faceta (uwierzysz w to?!). ten co zostawił mnie, porzucił, zrównał z ziemią wczoraj po 23 zadzwonił i mówił, że niezależnie ile bólu mi zadał w tym dniu jest dla mnie, że mogę na nim polegać... Miłe prawda?! Nie ukrywałam przed nim mojej przeszłości, wspomniałam raz, na początku związku a on mimo to pamietał - to dla mnie wiele znaczy...

Napisałam Ci o tym byś zauwazyła, że czasem drobnostka potrafi cieszyć... Ja choć kryłam się z przeszłością przyznałam się do niej i prosze oto mój EX zadzwonił do mnie i przez godzinę wysłuchiwał moich lamentów itp bez zażalenia, bo był dla mnie. Bo wiedział, że cierpię. Był i to się liczy. Pomimo zerwania dałam mu szanse i wiem że warto było. Daj i Ty ludziom szanse a nie spisuj ich od razu na straty..

Pozdrawiam

Droga noon, jeśli odpowiada Ci forma mailowa proszę bardzo - napisz do mnie

Wiesz ludzie często działają w schemacie - ja Ci pomagam, kiedyś poproszę o to samo. W Twojej ocenie może tak to wyglądać, ale bywają w życiu ludzie (nawet i w Twoim otoczeniu) którzy potrafią pomagać bo chcą a nie że liczą na coś potem - mogę się założyć o to

Gdyby ludzie wytykali mnie palcami i mówili "To Ta" stanęłabym i powiedziała "owszem to ja, nie wstydzę się tego, choć to przykre wydarzenie, ale u każdego bywają lepsze i gorsze momenty w zyciu, a wy zamiast zainteresować się własnym życiem szukacie sensacji w moim". W ten sposób pokazałabyś, że sobie nie życzysz rozmowy na Twój temat i mogłabyś zamknąć usta innym. Ja np bym tak powiedziała i zrobiła, ale Ty wątpie... Problem polega w Twojej osobowości i tu leży problem, z którym nie wiem czy Ci pomoge...

A może zamiast próbować przestać atakować zacznij coś robić w tym kierunku?? Spisz sobie na kartce momenty w których właśnie tak się zachowujesz i zacznij inaczej podchodzić do sprawy, spójrz z drugiej strony i zastanów się czy możliwa jest inna Twoja reakcja...

Ta osoba ma prawo Cię nie rozumieć, bo zakrywasz się za maską... Postaraj się przed nią otworzyć szerzej, pokazać co naprawdę czujesz i porozmawiaj z daną osobą od serca... Wiem, że umiesz

Nie spisując na straty miałam na myśli to byś pozwoliła się poznać z drugiej strony, bez maski... Z góry nie możesz zakładać że wszyscy potraktują Cię tak samo? A nóż widelec będzie jedna czy 2 osoby o innym spojrzeniu na daną sprawę...

Wiesz zawsze można panować nad sytuacją, ale wydaje mi się, że w tamtym momencie powinnaś mieć wsparcie ze strony rodziny i pomoc Policji...

Proszę nie patrz na siebie krytycznie, bo to w niczym nie buduje własnej samooceny, którą Ty niestety masz niską... Powinnaś zacząć lubić siebie, starać się zaprzyjaźnić z samą sobą... Wiem, że to trudne (ja sama staram się) ale wiem, ze chce spróbowac... Jak chcesz możemy razem iść w tym kierunku

więc w tym momencie powinnaś powiedzieć "sorry ale na ten moment nie jestem w stanie tak bardzo Ci pomóc jak tego oczekujesz, nie mam do tego możliwości/czasu i bedę wdzieczna za zrozumienie"

Mam to samo, jak się wkurze to Panie dopomóż. Nerwy, krzyk, płacz, złość... Wszystko razem skumulowane we mnie a mnie telepie. Czasem nie udaje mi się przystopować i przechodzę magiczną granice we własnej osobie, ale czasem biorę Persen (uspokaja mnie) bądź biore się za robotę aby o tym nie myśleć. Płakać wole we własnym towarzystwie... Staram się czasem wyłapywać moment kiedy to mogę wybuchnąć, wtedy głęboko oddycham, odliczam do 20 i powoli wszystko opada. Natomiast jak byłam mała darłam kartke papieru na milion kawałeczków

A nie pomyślałaś aby bliskiej osobie wylać z siebie swoje emocje i uczucia w liście, mailu? Skoro łatwiej jest Ci pisać? Nie powinnaś bać się mówić o swoich uczuciach. W niedzielną mszę ksiądz na kazaniu powiedział "szczerość przede wszystkim, wobec Boga, bliźnich i samych siebie".  I nie zakładaj z góry, że mało kogoś obchodzi! Bo obchodzi! Mnie chociażby!

Prosze przestań być taką pesymistką, to nic dobrego nie przyniesie a jedynie sprawi Ci większy dół, przygnębienie - nie warto...Wiem, ze jest ciężko... Wiem, że trudno jest znaleźć pozytywy w codziennym życiu, które i tak jest do du** ale czasami warto zrobić coś w kierunku ulepszenia choćby namiastki tego zycia. Nikt prócz Ciebie tego nie zrobi, a jeśli nadal będziesz tak negatywnie podchodzić do tego wszystkiego coraz bardziej będziesz więdła w swoim zyciu...

Oczekuje na maila i jestem z Ciebie dumna z racji zdobycia umiejętności cytowania - jakiś plus w życiu jest, ba i to dobry (znajdź w tym pozytyw i radość->nowa wiedza przyjęta) pozdrawiam gorąco

Witajcie!Macie moze przepis na to jak życ na codzień gdy brak satysfakcjonujacego zajęcia i miłości?