Problemy z zamieszkaniem razem - jak tym pokierować??? - Netkobiety.pl

jeśli on by chciał abyś z nim zamieszkała, by Ci to zaproponował.
ja bym w życiu żadnych aluzji nie robiła, raczej coś, co by mu dało do myślenia.
na obecną chwilę, nie wiem jaka to mogłaby być podpowiedź, ale mam nadzieję, rozumiesz co mam na myśli
co do podziału- musi być chyba sprawiedliwie , ale trzeba uwzględnić, że Ty zarabiasz o wiele wiele mniej niż on.

Wg mnie nie ma nic złego jeśli to dziewczyna zaproponuje wspólne mieszkanie.
Jeżeli jemu na Tobie zależy, to też o tym myśli i się zgodzi jak dacie radę się utrzymać.
Śmiało

Ech
Ja po 5-6 miesiącach już chciałam mieszkać z facetem, ale głównie dlatego, że ciągle u niego nocowałam.

Teraz jesteśmy razem jakieś 9-10 miesięcy i od miesiąca mieszkamy razem. To ja zaproponowałam wspólne mieszkanie. On musiał to w sobie strawić. Mamy tak mało czasu dla siebie, że to wydawało mi się rozsądnym kolejnym krokiem. Czy żałuję, że to ja zaproponowałam? Często niestety tak bo wolałabym być zdobywana niż zdobywać kolejny etap...ale co się stanie to się nie odstanie

Mieszkamy razem jest mi dobrze sprawdzamy się. Ja mam dwa koty - on uwielbia porządek i nienawidzi sierści Same koty rozpieszcza i czasami jestem zazdrosna bo ciągle się do niego łaszą nie do mnie

Ja na Twoim miejscu nie proponowałabym wspólnego zamieszkania jako pierwsza. Zacznij czegoś szukać dla siebie nowego. Jeżeli chcesz zaoszczędzić poszukaj pokoju. Nic na siłę Czasami jest fajnie uciec od ukochanego i pobyć samej - mieszkając osobno masz tą szansę.

Wspólne mieszkanie to poważna próba, ale nie ma jakiegoś ustalonego okresu czasu po jakim powinno ono nastąpić, to sprawa indywidualna. Dlatego mi wcale nie wydaje się aby to było za wcześnie, jeśli chcesz z nim mieszkać z miłości i pragnienia przejścia na kolejny level, a nie tylko z powodu dotychczasowych niewygód:) Ja raczej nie mówiłabym: "Kochanie chce z Tobą zamieszkać", bo lepiej by było żeby on myślał że to jego decyzja i się nie przestraszył... tak jak radziły poprzedniczki zaczęłabym narzekać na obecne mieszkanie, że ciasno, wredni sąsiedzi, dziecko płaczące całą noc za ścianą nie dające Ci spać, ujadający pies...:) coś w tym klimacie.
Po tygodniu powiedziałabym, że nie dam rady już tam mieszkać, i że muszę poszukać czegoś nowego... no i jakby nie był niedomyślny, to w takiej sytuacji raczej mu się nasunie myśl żeby Cię przygarnąć do siebie. No chyba, że jest mu wygodnie tak jak jest, że pół tygodnia mieszkacie razem, a pół tygodnia ma czas dla siebie. To wtedy polecam szczerą rozmowę.

Jak nie załapie to wynajmij po prostu skoro już nie chcesz tam mieszkać. Teraz zresztą jest dobry czas i tanio można coś znaleźć - studenci wracają do domów

Uważam, że aluzje są dobre jeżeli facet ogarnięty Możesz tak trochę pomędzić na swoje mieszkanie i że jesteś zdecydowana zmienić lokum i już zaczęłaś szukać. Jak myśli o mieszkaniu i mu zależy to powinien zaproponować swoje. Możesz też poprosić o pomoc w poszukiwaniu mieszkania. Tylko pod żadnym względem, absolutnie nie zaczynaj tego tematu jak jesteś u niego w weekend. Bo wtedy skojarzy, że chciałabyś się wprowadzić, a tego się przestraszy. Ten pomysł musi wyjść od niego, żeby czuł, że ma kontrolę

Witajcie. Zapropnował mi mieszkanie, w ten weekend. Nie wiem czy się cieszę, ponieważ nie wiem czy to nie było wymuszone...

Nasz dialog:

- muszę znaleźć nowy dom kotu, bo w sierpniu mi się umowa kończy,
- no a czemu, pomieszkaj z kotem jeszcze z rok, (czyt. nie u niego, bo On ma uczulenie)
- ja, nie mogę, bo chcę się wyprowadzić, niecierpię tego mieszkania, mówiłąm Ci już kilka razy.

Mija 2-3 godziny.

- a może zamieszkałąbyś u mnie?
- a czemu tak nagle mi to proponujesz?
- myślałęm o tym wcześniej, ale jakoś nie wiedziałem czy brata nie będę musiał niańczyć u siebie kolejny rok
- a teraz już wiesz, że nie będziesz musiał?
- nie wiem, ale pomyślałem, że skoro zaczęłaś już szukać mieszkania, to później może być za późno jak coś już znajdziesz
- i chciałbyś ze mną mieszkać?
- nie meiszkałem z nikim przez 6 lat, ale chciałbym spróbować

Następnie doszło do rozmów - gdzie moje rzeczy, czy się zmieszczę w szafę, który chcę pokoik na swoje szpargały, co zrobimy z moimi meblami, które są nowe i szkoda je wwalać do piwnicy itd.

Ale jakoś nie jestem usatysfakcjonowana, nie wiem sama czemu. :-) Zeby mi nie przyszło tylko do głowy sugerowanie zaręczyn - bo też nie będę usatysfakcjonowana. ;-)

Dzięki, jakoś trochę mi lepiej, le mimo to czuję, że wywarłam za dużą presję, bo od 2 miesięcu Mu już narzekam na to mieszkanie - ale fakt faktem, na serio go niecierpię. Gdyby nie zaproponował zamieszkałabym gdzie indziej tak, czy inaczej, ale bardzo cieszę się na myśl, że będziemy mieć siebie częściej (do tej pory widywaliśmy się tylko weekendami). Mam nadzieję, że pozbędę się tego odczucia, że na nim to wymusiłam. Bo głupi nie jest i na pewno zobaczył, że bardzo mnie zasmuciło jego zdanie "to pomieszkaj z kotem kolejny rok". Bezbłędnie potrafi odczytywać moje emocje, tak na pewno było i tym razem, mimo, że starałam się to ukryć...

Nie martw się, jesteście razem dopiero ponad rok, ja i mój partner na razie mamy tylko w planach mieszkanie razem, a nastapi pewnie za 3 lata co najmniej, a razem już ponad 2 lata, więc ciesz się tym co masz, na pewno nie zaproponował z litości kobieto

Myślę że dobrze poszło, jakby nie chciał z Tobą spróbować zamieszkać to by tego po prostu nie proponował ,tylko wymigał się choćby tym niańczeniem brata. Przetrawił to i zaproponował więc myślę  że nie masz się czym przejmować, to nie było na siłe

Dziękuję, od razu po pracy tu zajrzałam. Macie racje, to nie jest coś, co robi się pod wpływem smutnych oczu partnera. Ja na pewno posmutniałam, ale jakby nie chciał razem mieszkać, to inaczej poprawiłby mi humor. jednak wyszedł z propozycją. Ja później mówiłam Mu jeszcze o 2 mieszkaniach, które wcześniej sprawdziłam - więc nie zrozumnie mnie źle, nie chcę z Nim zamieszkać, bo źle mi tu gdzie mieszkam obecnie (poradziłabym sobie i znalazłą inne lokum), chcę z Nim zamieszkać aby zrobić krok naprzód i móc mieć Go na co dzień.

Z początkiem sierpnia, gdy zacznę urdlop.

Tak, on nie używa słów "nigdy, zawsze". Nie zdażylo się aby obiecał coś, czego nie może dotrzymać. :-) Jest bardzo rzeczywo, a co najważniejsze...kochany. :-)

Czyli nie ma się co martwić, że podjął decyzję pod wpływem chwili .
Powodzenia we wspólnym życiu