Ranić czy zostać zranionym? - Netkobiety.pl

Wg. mnie dużo łatwiej jest zranić. Moze takie myslenie wynika z mojej niedojrzałości psychicznej, z ktorej zdaje sobie sprawe. Boje sie odrzucenia i tego, ze ktos mogłby mnie zranić. Wrecz naruszyć moja dumę. Ehh. Mam nadzieje ze szybko dojrzeje. Z drugiej strony strasznie jest zyć z taka świadomością, ze sie kogoś skrzywidziło. Tym bardziej, jezeli ta drugą osobe dazyło sie silnym uczuciem.

Ale jeśli jedna strona odchodzi, z jakichś powodów, to też cierpi?

Wolne żarty. Masochistka czy jak ? Gdyby odejście miało wywołać u niej ciepirnie to na pewno by nie odeszła. Odchodząc musiała się kierowac egoizmem wybierajac coś co dla niej najlepsze, majac gdzieś uczicia drugiej osoby. Nic innego nie miało wówczas dla niej znaczenia, więc z jakiego powodu ma cierpieć ? Cierpienie u takiej osoby to obłuda w najczystszej postaci, krokodyle łzy.
Czy słyszeliście by ktoś z powodu porzucenia kogoś popełnił samobójstwo ? Bo ja nie. Natomiast porzuceni targaja sie na własne zycia.

Kiedyś rozmawiałam z koleżankami na temat "lepiej zdradzić czy być zdradzoną". Sama zostałam zdradzona i powiem wam wszystkim że wolałam to przeżyć i wypłakać, niż żyć ze świadomością że zostałam ostatnia kurwa, szmata, i nic nie warta puszczalską. Poza tym kiedy już się swoje wycierpi, człowiek jest duuuuuużo silniejszy i na tyle wartościowy, że wie co dla niego jest dobre w życiu. Można powiedzieć że osiąga wtedy pełne człowieczeństwo bo zasmakował najgorszego ale to tylko moje zdanie

Milósc jest wtedy gdy całkowicie oddajesz sie drugiej osobie i zrobisz dla niej wszystko , czyli nie pozwolisz na to byc dla niej kula u nogi.Całkowicie sie poswiecasz,nie chcesz pozwolic na to, zeby miłosc przerodziła sie w litosc i odchodzisz ....

zrobisz dla niej wszystko..............nawet odejdziesz a wszystko to bo ja/go kochasz

Gigantyczne brednie. Psychiatria jakoś takie zachowanie nazywa zapewne, coś mi się obiło o uszy.
Kulą u nogi drugiej osoby możesz byc zawsze. Możesz sobie wmawiać że z kimś innyym było by jej lepiej, bo ktoś inny byłby bogatszy, piekniejszy itp itd, zapewniłby jej lepsze życie i przyszłość.
Takie myślenie na pewno nie jest normalne. Piszesz: \"zrobisz dla niej wszystko..............nawet odejdziesz a wszystko to bo ja/go kochasz\", a co bedzie jeśłi tamta osoba z miłości i cierpienia, tęsknoty za tobą popełni samobójstwo ? Idąc twoim tokiem rozumowania jeśli jesteś biedna i wychowujesz dzieci to powinnaś je oddac do adopcji komus bogatemu  no bo przecież wówczas zrobisz dla tych dzieci wszystko i zapewnisz im wspaniałą przyszłość i życie w dostatku. Przeciez to jest chore! Odchodzić od kogoś gdy sie go bardzo kocha i gdy ta osoba takze bardzo kocha w imie jakiegoś wyimaginowanego poczucia winy za dalszy wspólny los ?
Myśle że takie zachowania wymagają leczenia.

Czy jak za kogoś wyjdziesz za mąż to myślisz ze miłosć będzie trwała 40 lat ? Taka szalona młodzieńcza miłość się kończy, a między ludźmi wywiązują się inne ważniejsze niż pierwsze miłosne zauroczenie i motylki w brzuchu, więzy. Są ludzie którzy nie potrafią się do nikogo przywiązać i dlatego szukają nowych wrażeń oszukując siebie że z innym będzie im lepiej. I tak w kółko Macieja, ranią kolejne osoby,a ich życie i tak nie będzie szczęśliwe bo jeśli ważne są tylko ich uczucia to odejdą nawet będąc w związku małżeńskim bo i tam uczucie miłości w końcu wygaśnie. Kiedyś być może ktoś o tobie powie że zabrakło ci godnosci,ale aby tego rozhisteryzowania doświadczyć trzeba najpierw naprawde kogoś kochać, a tego wbrew pozorom nie doświadczają wszyscy. Widzisz, jednym umierają rodzice, dzieci a po nich to jakoś spływa i niespecjalnie histeryzują. Inni natomiast na pogrzebach rzucają się na trumny itp. To wszystko zależy od wrażliwości. Jeden jej ma dużo inny mniej a są tacy którzy nie posiadają jej za grosz.

Jasne że złamane serce bardziej boli.To naturalne.Utrata kogos bliskiego w jakimkolwiek sensie jest dla człowieka najbardziej bolesnym uczuciem.Ale z kolei czy uważasz że osoba która jest obok kogos kogo nie kocha nie cierpi??? Samanto co o tym myslisz???

Tak cierpi też i to bardzo, bo nie zna uczucia miłości, nie ma jej wokół siebie i wtedy pojawia się problem zranienia tej osoby, która nas kocha, to też jest uczucie nie do zniesienia, dlatego taki temat, po której stronie byśmy woleli stać? Bo taka sytuacja może się zdarzyć każdemu z nas.

A zdajesz sobie sprawę że można drugą , obcą z pozoru osobę kochać tak jak własną matkę ? Pewnie nie skoro piszesz to co piszesz. Strata tej osoby może być właśnie dla kogoś najbardziej bolesnym uczuciem mimo że postronne osoby nie potrafią sobie tego nawet wyobrazić i nie zdaja sobie z tego sprawy. Jeśłi chodzi o twoje drugie pytanie, to jeśli się kogoś nie cierpi to nie przebywa się w ogóle w jego towarzystwie więc jak można z kims takim być w związku i go kochać ? Natomiast jeśli się kochało i nagle się nie cerpi to myślę że coś nie tak z emocjami u tej osoby, bo aby kogoś tak nagle znienawidzieć to tamta osoba musiałby zrobić naprawde coś okropnego - zdrada itp. trudno byc z kims kto zdradza,bije itp

By byc z kimkolwiek trzeba najpierw potrafić kochac a są osoby które niestety tego nie potrafią, więc zostaje im ewentualnie bycie z kimś dla pieniędzy.

Ej....hola! To,że moje uczucie sie wypaliło w stosunku do kogoś nie znaczy,że nie potrafię kochać w ogóle.

Pytanie brzmi kto tutaj jest katem a kto ofiarą? Przykład Samanty.W domu normalny,każdy by powiedział porządny mąż.A ona kocha kogos innego i jest nieszczęśliwa.To ona jest ofiarą a nie jej mąż.To jest oki? Że jest przy nim i cierpi?

egoistą nie jest ten kto żebra o miłość osoby która go nie kocha?

Nie znam historii Samanty. Jeśli jej mąż zachowuje sie jak nie mąż, bije ,pije itp to rozumiem że można go było przestac kochac i myśleć o odejściu. Jeśłi chce od niego odejść bo zakochała się w kimś innym a on jest wzorowym mężem i bardzo ją kocha to najzwyczajniej na świecie to on bedzie ofiarą a ona katem i to ona go skrzywdzi No chyba że on także jej nie kocha i spłynie to po nim jak po kaczce.

Też po części jest, bo myśli o sobie i swoich uczuciach, ale chyba każdy z nas walczy o swoje.

Więc jeśli chcesz się puszczać to się puszczaj ale proszę , nie dorabiaj do tego żadnej ideologii, bo każdy posługujący się pewnymi standardami wartosci i tak oceni cie odpowiednio.
Korzystaj sobie z życia ile tylko chcesz ale żeby ewentualne dzieci nie miały taty NN, bo w ten sposób nie przysłużysz się ich szczęściu.

Myśli o swoich uczuciach ale w kontekście tej drugiej osoby. chce z nią być i dać jej szczęście poświęcając się. Na tym polega miłość. Musisz trzy razy dac by raz dostać.
Więc proszę nie mylić pojęć.
:-)

brawo, chyle czoła za dojrzałosć.

pozdrawiam

Ale jeśli jedna strona odchodzi, z jakichś powodów, to też cierpi?

takie pytanie zdałaś samanto na poprzedniej stronie ,odnosząc się do niego odpowiadam że TAK!!!czasami wybiera się lepsze zło,jeśli odejście ma właśnie tym być-to się odchodzi,ale cierpi się okrutne katusze.Lata mijają a człowiek wciąż się później zastanawia czy decyzja którą podjął była słuszna,a samo wspomnienie powoduje bolesne kłucie w sercu.

Ja myślę, że zranienie kogoś jest bardzo bolesne, trudno jest żyć ze świadomością zrobienia komuś krzywdy i budować swoje szczęście na czyichś łzach, aczkolwiek nigdy nie chciałabym być w sytuacji kogoś kto został zraniony, bo wtedy wali się cały świat. W większości sytuacji w swoim życiu, to ja byłam rzucana i doskonale znam to uczucie, dlatego tak bardzo bronię się, żeby nie skrzywdzić tych którzy mnie kochają, na błędach się uczymy i dobrze, kiedy w porę dochodzi głos rozsądku i głos serca.

Ja na szczęście....... moje szczęście ani Nikogo nie zraniłam ani nie zostałam zraniona.Myślę,że oba te uczucia są straszne i trudno żyć z ich świadomością.Jednak jeśli się igra z uczuciami- to tak bywa, że albo się rani albo jest się zranionym.Dlatego na postawione przez Samantę pytanie- co jest lepsze....... odpowiadam ...... ani to ani to.
Gdybym jednak miała wybierać - co było by mi łatwiej znieść- to pewnie to,gdyby to mnie Ktoś zranił.Z czasem dałabym sobie z tym radę.Krzywdy wyrządzonej drugiej osobie .... i to w tak subtelnej materii jak uczucia.... nie umiałabym przełknąć.Dobrze,że tylko teoretyzuję- bo jak głębiej patrzę w temat to wszystko wydaje mi się trudne i skomplikowane.

Tak naprawdę pamiętamy tylko to krzywdy wyrządzone osobie, którą kochamy. Rannimy całe życie i to normalne. To część życia każdego z nas, ale krzywda wyrządzona osobie bliskiej w nas pozostaje na lata. Wiem to napewno. Wszystko inne mija i zapominamy. Skrzywdziłam paru męzczyzn i oni mnie skrzywdzili, ale pamietam tylko jedną podłośc, którą dokonałam.

Pod warunkiem że wyrządzają.

jesteśmy tylko ludzmi z zaletami i z wadami. Nie ma człowieka który nie wyrzadził krzywdy innemu w ten czy inny sposób.Może nie czujesz że kogos skrzywdziłeś,ale naapewno jest ktos kto powie,że go w jakis sposób zawiodłeś.

Pycha przez Ciebie przemawia Święty!