PIERWSZA MIŁOŚĆ - Netkobiety.pl

"Nie możecie tylko pozwolić by to FACET stał się całym waszym światem" tak sie zastanawiam na tymi slowami ... ale nie moge sobie wyobrazic ze ktos kogo kocham calym sercem nie bedzie moim calym swiatem.Moze dlatego ze nigdy nie doswiadczylam zadnej przykrosci. Gartuluje Ci sily ! ja pewnie dluuugooo nie zaufalabym zadnemu mezczyznie. Dzielna kobieto

Karino77 kochać można kochajcie śmiało całym serduszkiem, ale i z głową. Nie zapominajcie że życie może dokopać nie raz, i lepiej mieć dla siebie coś w zapasie

chodzi mi generalnie o to, by nie rezygnować ze swoich marzeń, ze swoich zainteresowań, hobby.... Bo kiedy coś się złego wydarzy, tylko dzięki swoim hobby i marzeniom będziecie potrafiły bez TEGO JEDYNEGO żyć.... i w miarę szybko wyjść z dołka. Zostawcie w związku trochę SIEBIE co pozwoli wam odpocząć od partnera, ale i w chwili kryzysu odnaleźć odpowiednie wyjście

Dziewczyny, ale rozumiecie? bo mi chodzi o to, że ja jak kocham, to się zatracam, bo to daje mi szczęście, przecież nie mogę robić coś wbrew sobie np. spotykam się z przyjaciółką..i co z tego jak nie sprawia mi to radości, bo tak strasznie tęsknię? Co z tego, że pójdę na aerobik, jak się tam męczę, bo nie jestem z nim? Dobrze jest, gdy faktycznie ta osoba nie pochłania nas tak bez reszty, ale to już zależy od człowieka.

kjersti ma całkowitą racje kobitki kochajcie i szalejcie, ale zachowajmy zdrowy rozsądek

mam podobna historie do twojej... tylko ze moja nadal "trwa".... bylam z chlopakiem mozna powiedziec z 6 lat... od 1 klasy gimnazjum...
rozstalismy sie przed matura poniewaz powiedzial ze nie kocha...cierpialam... depresja.... wrocil do mnie po 4 miesiacach stwierdzajac ze kocha mnie nad zycie ze juz zawsze chce ze mna byc ze jest tego pewny... uwierzylam mu ... wybaczylam wszystko... znow czulam sie szczesliwa...
jednak miesiac temu wszytsko powtorzylo sie... znow powiedzial ze nie kocha... ze sie wypalil... ze nie moze ze mna byc... odszedl... ja blagam zeby zostal wytlumaczyl... ponizam sie...

dzis nie potrafie normalnie zyc... znow mam stany depresyjne.... tylko ze pol roku wczesniej byla przy mnie rodzina... teraz jestem na studiach w obcym miescie... nie mam z kim porozmawiac.... nie potrafie soebie z tym wszyskim poradzic.... czuje ze nie mam sensu zyc... moj caly dzien wyglada podobnie... z reguly albo placze albo spie albo pale albo pije albo probuje skupic sie nad czyms i probowac sie uczyc....

to wszystko tak strasznie boli....

Najlepiej jest zachować równowagę tak jak mówią dziewczyny ale niestety czasem jest to naprawdę trudne... Ja na początku nie wyobrażałam sobie chwilki bez R i teraz też tak mam, ale obserwuję cieszącą mnie tendencję, że już trochę tęsknię za takim babskim spotkaniem. Ale jak już się na takie wyrwę (tzn teraz nie mam nawet z kim) to i tak myślę o nim...

Ale teraz zawsze w razie czego mam was ;*

historia sama w sobie niefajna... ale wnioski, które wyciągnęłaś są właściwe i miło, że się z nimi dzielisz...
pozdrawiam serdecznie

Eh. A ja nie wiem jak sie pozbierac. Bylismy razem 3 lata. Milosc od pierwsszego wejrzenia, para klasowa przez cale liceum, spedzalismy razem caaaaly czas. On zostawil mnie 6 tygodni temu. Nie podal zadnego wyjasnienia dlaczego to robi, przestal sie odzywac, wszedzie mnie pokasowal.  Przez 3 tygodnie wygladalam jak trup nie jak ja. Totalna depresja. Po 3 tygodniach pojawil sie na nowo... juz w nowym miejscu (na nowej uczelni, do ktorej szlismy RAZEM) ze chce wrocic. nie wiedzialam o co chodzi. spotkalismy sie. mowilam ze chce wiedziec ze mu zalezy. Bylam niezdecydowana, nie potrafilam mu wybazyc. Mowil ze mnie zostawil bo nie potrafil mi zaufac, ze sie oddalilismy i wogole. niestety to prawda, teraz wiem ze glownie ja jestem winna temu rozstaniu. Wlascwie chyba bylam zbyt pogubiona na caly ten powrot, bo najpierw mu napisalam smsa ze nie chce, na pewno nie .. dzwonil dzwonil, pisal - zero mojej reakcji. nagle cos mi sie przebudzilo - zadzwonilam do niego , spotkalismy sie, powiedzialam ze mozemy sprobowac... potem znowu - spotkalismy sie, powiedzialam ze potrzebuje czasu, ze chce zobaczyc ze jemu zalezy. to chyba po prostu toczylo sie zbyt szybko... przyszedl do mnie w najwieksza ulewe i wichure, zapewnial ze kocha, zostawil list na 3 strony z samymi wyznaniami ze kocha i wyjasnieniami.. potem zaskoczyl mnie na uczelni z roza.. chcial spedzic wiecej czasu, ale ja pojechalam do domu . napisalam mu wieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelkkiego maila, ze nie potrafie mu zaufac, ze to koniec... ;/  teraz on pisze ze mnie nie kocha, ze ten powrot to byl blad, ze tylko sie ranilismy, ze ja na niego nie zasluguje.. wytyka mi moje bledy i wady, poniza, mowi ze jestem egoistka i wydaje mi ise ze jestem idealna.  to tak cholernie boli. tymmbardziej ze ja chcialabym z nim byc... bardzo... ale jakos nie potrafilam...jestem totalnie zagubiona. ciagle placze. nie wiem czy sie z nim spotkac - sprobowac zawalczyc.. ale zaraz pojawia sie mysl ze on mnie wysmieje, ze tylko sie jeszcze bardziej zblaznie. a poza tym nadal nie jest 100% pewna ze to taki wysmienity pomysl zebysmy do siebie wrocili...  a jak on smie mi mowic takie chamskie rzeczy? no i to chyba definitywny koniec :((((( i tak caigle placze i placze i nie wiem jak sie pozbierac... dajcie jakas rade;/ jestem totalnie zagubiona. ciagle przytlacza mnie mysl ze nikogo juz tak nie pokocham, ze wciaz bede o nim myslala... bo on byl i nadal jest moim idealem. wydaje mi sie byc najpiekniejszy, najmadrzejszy, najprzystojniejszy... ;/// straszzzzne. chce sie obudzic i nie czuc juz tej milosci.

Podziwiam Cię, że tak szybko się podniosła... Ja po pięciu latach... nie wiem, ale chyba nie dałabym rady...
Jak poznałam mego ukochanego to przestałam utrzymywać bliższe kontakty z koleżankami z gimnazjum i nie żałuje tego i pewnie nie żałowałabym jakbym nie była z Mym. Po prostu chciałam zakończyć z nimi znajomość, która była - fałszywa.
Z drugiej strony zgadzam się, że nie warto zatracać się dla drugiej osoby z którą się jest, bo gdy okaże się, że to nie to... i zostajemy sami bez perspektyw.

Jak doskonale Cię rozumiem...
  Czytając twoją historię pierwszej miłości to tak jak bym czytała o swojej.
Poznałam go gdy miałam niespełna 15 lat,pokazał mi co znaczy kochać,dorastałam u jego boku,był mi przyjacielem,bratnią duszą.Byłam całkowicie pewna że to jemu dam założyć sobie obrączkę i to z nim będę miała dzieci.Jednak musiał po szkole wyjechać do pracy.Nasz związek stał się związkiem na odległość.On zaczął się zmieniać,szpanować.Widziałam że bardzo się pogrążył w świecie swoich nowych kolegów,znajomych.Stopniowo zaczęłam coś podejrzewać,sprawdzać,popadłam w paranoję,jednak od cały cza się wypierał.Aż kiedyś w końcu po kilku miesiącach oszukiwania mnie,okłamywania przyznał się że sypia z kimś.Był ze mną i z nią jakieś pół roku.Co ja przeszłam-rok miałam straszną depresję.Minęło kilka lat ja mam teraz męża,córcię,on ma teraz żonę( tą z którą mnie zdradzał),synka.W tym samym roku wzięliśmy ślub i w tym samym roku urodziły nam się dzieci.Czas zaleczył ranę ale blizna jest,myślę że na całe życie.  . .

To prawda nie można oddać się bezgranicznie,nie można rezygnować z przyjaciół,z hobby bo później jest bardzo ciężko a nigdy nie wiemy co przyniesie nam los. . .

wiem że on już żałuje bo pisze mi smsy "myślisz że kiedy zmądrzeje i zrozumiem kilka spraw to wróciła byś do mnie??" masakra a potem sms "ale chyba nie dał bym rady z moimi głupimi myślami że w tym czasie kiedy byliśmy osobno ktoś BYŁ" jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu że to jest niedojrzały egoista masakra. a to że on by z kimś spał to już nie ważne jest he. napisałam mu tylko "ty nigdy nie zmądrzejesz i nic nie zrozumiesz, szkoda mojego czasu mimo że kocham ale już więcej wracać do ciebie nie będę zabawką na POTEM nie jestem i nigdy nie będę."
KAŻDY DZIEŃ TERAZ JEST INNY NIE WIEM CO ZROBIĆ DALEJ ZE SWOIM ŻYCIEM BO NAJBLIŻSZE CZASY PLANOWALIŚMY RAZEM. MIESZKANIE ZMIANA MIASTA ZAMIESZKANIA, NOWA SZKOŁA. HMM TERAZ NIE WIEM CO DALEJ ROBIĆ. PÓKI CO ZACZNĘ OD PRAWA JAZDY

ahhh jak ja Ci zazdroszcze i gratuluje :*

u mnie jest podobnie (może oprócz zdrady).
i od jakiegoś czasu nachodzą mnie takie czarne dni jak dziś, kiedy rozum góruje nad sercem i zaczynam na nowo rozwazać - zostać z nim czy odejść? cholernie to wszystko skomplikowane. czasami chciałabym się cofnąć 3 lata w przeszłość aby móc odwrócić głowę gdy po raz pierwszy się spotkaliśmy...

Sasza....naprawdę gratuluję! Takich związków od początku do końca jest jak na lekarstwo.....:)

ehh.. moja pierwsza miłość była nieodwzajemniona...nie ma czego wspominać:)