szczerość- zaleta czy wada? - Netkobiety.pl

Jest takie powiedzenie: "Co kto lubi? Ksiądz - kapustę, organista - mięso".

Zaliczam się do osób, które wybrały szczerość.
Wolę powiedzieć (ale też i usłyszeć) prawdę prosto w oczy niż rozdawać (i dostawać) fałszywe uśmiechy i obrabianie czterech liter za plecami. Moim zdaniem tak jest dużo prościej, choć nie zawsze łatwiej.

Takie zachowanie ma jednak swoje konsekwencje. Wielokrotnie spotkałam się z opinią, że jestem osobą twardą (cokolwiek to znaczy), niezbyt wrażliwą (rozumiem, że wrażliwymi są obłudnicy), że się mnie niektórzy boją, że jestem źle wychowana, niekulturalna. Słyszę też słowa uznania (?), zazdrości (?): "Tobie to dobrze, jesteś taka odważna. Ja tak nie potrafię."
I wszystko dlatego, że mówię prawdę i jej oczekuję od innych.

Mimo tych konsekwencji wybieram szczerość.
Najgorszą wadą jest, dla mnie, obłuda. Z prawdą mogę coś zrobić, podyskutować z czyimś zdaniem, podać swoje argumenty, wyjaśnić, przeprosić i zmienić swoje zachowanie, jeśli kogoś nim uraziłam (podobnie działa to w drugą stronę).

Wobec obłudy jestem bezradna.

Wielokropek, ja słyszałam wersję "ksiądz kapustę, koza rosół" Jak zawsze prawda leży po środku. Nie można ani być ciągle szczerym, ani w ogóle szczerym. Złoty środek.

No niestety.Bezpieczniejsze jest ukrywanie prawdy, wtedy sie na tym lepiej wyjdzie .Czasem lepiej trzymac jezyk za zebami , ale mi jakos trudno

fammefatale mam podobnie jak Ty. Nie lubię tłamsić w sobie pewnych kwestii dlatego w relacjach z ludźmi jestem szczera, oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Są rzeczy które zostawiam dla siebie, ale zwykle nie tłumie nic w sobie. Wiem, że wielu ludzi nie lubi szczerości (cóż jak to mówią ''prawda boli''), ale ja nie lubię żyć w niedomówieniach i nie lubię robić dobrej miny do złej gry. Jeśli coś mi nie pasuję wolę otwarcie o tym powiedzieć. Robię to zawsze w taki sposób, aby nikomu nie sprawić tym przykrości, ja po prostu wyrażam swoją opinię, a to czy ktoś się zgadza z moim zdaniem czy nie ma tak na prawdę drugorzędne znaczenie.

Zdecydowanie szczerość, nie lubię owijania w bawełnę, kręcenia i zazwyczaj mówię prosto z mostu, to co myślę i chcę powiedzieć. Zależy może to tez od tego z kim w obecnej chwili rozmawiac, bo niekiedy jednak trzeba sie opanowac, ugryżć w język
Zgodzę się też z tym, że szczerość bywa okrutna, no ale żyjemy w takich czasach, jakich żyjemy, głownie szczerość się ceni i raczej nikt nie chciałby być oszukiwany. Oczywiście jeśli mam być już szczera, to staram się to mówić w taki sposób, by kogoś nie urazić, dobrać odpowiednio słowa. Nie zawsze mi to wychodzi, no ale pomijam już tutaj fakt, że jesli ktoś jest dla mnie chamski, w jego szczerośći pojawiają się słowa, które pojawić się nie powinny, to odpłacam się tym samym - taka już ma natura. Nie wspomnę już tu o osbach typowych plotkarzach, którzy rozpowiadają rożne niestworzone rzeczy o osobie, którą rzekomo lubią. Jeśli dowiaduje się, ze owe osoby - plotokarze, mówią o mnie to i tamto, to od razu wkraczam to akcji i tutaj moja szczerość jest brutalna, nawet bardzo

Busiu, to co prezentował Twój eks-chłopak ze szczerością nie miało nic wspólnego.
To było czyste żywe chamstwo; dogadywanie, by dopiec i dokopać Tobie.
Szczerość nie polega na tym, by stojącej obok przepoconej osobie rzec znienacka "Pani/Pan śmierdzi".

Z tą szczerością różnie bywa, ale chyba lepiej być jednak szczerym, zwłaszcza jeżeli chodzi o ważne sprawy, a jeśli o związek to już w ogóle....

Jakiś czas temu poznałam faceta który od początku gadał o tym jak ważna jest szczerość. Miałam duże wątpliwości co do tej znajomości  i co do kierunku w jakim ona zmierza i wiedząc o tym jak bardzo on  sobie tę szczerość ceni opowiedziałam mu o tym wszystkim co czuję, czego się boję...zrozumiał a po kilku dniach wszystko się ułożyło...Niestety z jego strony pojawiły się problemy ale za nic nie mogę doprosić się rozmowy, jakikolwiek, nie mówię już nawet o szczerej...I to mnie boli, że człowiek któremu uwierzyłam i dla którego podobno ta szczerość jest na pierwszym miejscu tak postępuje...bo rozmowa, mimo że często trudna potrafi wiele wyjaśnić, zwłaszcza w relacjach damsko-męskich...

No ale trudno, przynajmniej nie mogę sobie nic zarzucić

Szczerość podyktowana dobrymi intencjami jest zaletą. Jednakże większym problemem jest to, że ludzie nie zawsze doceniają nasze dobre chęci.

Nie każdy potrafi przyjąć nawet najlepiej podaną prawdę. Ludzie wolą żyć w zakłamaniu, obrażają się o byle co i robią  z byle czego aferę. Cenię sobie bardzo takie postawy jakie reprezentujesz i zachowania jakie przedstawia Twoje otoczenie- tylko pozazdrościć

Famme, a wiesz jak ja bym to zrobiła? Zabrałabym delikwenta na osobność i powiedziała "Słuchaj Zenek, weź tak się nie rzucaj na to piwsko, bo wszystkim jest trochę dziwnie, że przychodzisz do nas tylko, żeby wypić a bawisz się z innymi ludźmi... Pewnie nie wiesz jak to z tej strony wygląda, ale fajny z ciebie facet, więc nie chciałabym, żeby ktoś na ciebie krzywo patrzył z tego powodu - więc ci teraz to mówię".

Możliwe też, że nic bym nie powiedziała wychodząc z założenia, że pijany i tak nie pojmie, więc po co język strzępic i niesmak wprowadzać? Na pewno nie zwróciłabym mu uwagi przy wszystkich. Każdy w takiej sytuacji poczułby się źle. Wychodzę z założenia, że ludzie nie mają złych intencji. Może faktycznie chłopak nie pomyślał jak to wygląda?

Żyworódko, a jednak poproszę o komentarz. Bo nijak nie rozumiem co ma piernik do wiatraka.

VINNGA, może najprościej będzie jak wejdziesz w wątek o zakupach w " Biedronce" i przeczytasz reakcję osób po Twojej wypowiedzi, z którymi się w zupełności zgadzam.
Moim zdaniem, nijak się to ma do Twojej deklarowanej dyplomacji, stąd moje odniesienie do Twojej wypowiedzi określające klientów " Biedronki" jako tych "biednych".
No cóż, szczerość za szczerość.
W najbliższym czasie wypowiem się więcej w tematycznym wątku o zakupach w "Biedronce", bo też jestem tam częstym klientem.
Pozdrawiam.

Moze troche kwestia srodowiska , moich znajomych rzadko stac na szczerosc.Wola obgadywac itd.
Co do kwestii dobrania odpowiednich slow , ja np wole uslyszec taka prawde prosto z mostu , bez wzgledu na to jak zostanie powiedziana. Oczywiscie sa ludzie , ktorych latwo urazic , dlatego trzeba uwazac na to , w jakiej formie cos sie powie.
Tylko,ze ja nie naleze do prostych i chamskich ludzi , staram sie mowic normalnie , ale i tak nie kazdy to zrozumie.
Nikt nie lubi,kiedy mu sie wytyka bledy.

Mówiąc ogólnie powinno się być szczerym wobec innych ludzi, jednakże jeżeli tak właśnie jest to ludzie źle to odbierają. Prawda w oczy kole.

Powiem tak, dużo osób odbiera to za wadę, zwłaszcza, jeśli powie im się wprost prawdę, której nie chcą słyszeć.
Natomiast przyjaciele powinni to docenić, przynajmniej ja to bardzo cenię, gdy ktoś potrafi mnie zbesztać, wytknąć wady i powiedzieć czarno na białym, co zrobiłam źle.
Także to chyba zależy od ludzi, a przede wszystkim od zażyłości. Zapewne gdy niemal obcej osobie powiesz szczerze coś niezbyt miłego, to na dzień dobry Cię odtrąci. Dlatego czasem lepiej nie mówić nic (zwłaszcza jeśli chodzi o drobnostki). Nie kłamać w stylu "Ale masz ładne buty" (podczas gdy są ohydne), tylko po prostu nic nie mówić. Na takim banalnym przykładzie to określiłam...

Szczerość jest dobra, ale tylko wypowiedziana w taki sposób, by nie krzywdzić innych...

cenię sobie szczerość, ale nie chamstwo. jeśli ktoś chce kogoś upokorzyć, mówiąc "prawdę" w towarzystwie to dla mnie nie jest szczerość.

rozmowy szczere, nieraz przykre, powinny być prowadzone na osobności - w cztery oczy. wtedy wiemy, że nasz rozmówca chce nam pomóc, otworzyć oczy na niektóre sprawy, a nie naśmiewa sie z nas.

cytrusowa bo z tą szczerością jest tak, że niektórzy po prostu są święcie przekonani, że są szczerzy, a tak naprawdę są tak bardzo zakłamani, że już nawet tej prawdziwej szczerości nie odróżniają. Spotkałam kilka osób, które upierdliwie twierdzą, że są szczere, że one brzydzą się kłamstwem, a za plecami tak obrabiają tyłki, że aż z uszu dym leci... Ale przecież muszą się pokazać, z jak najlepszej strony, przekonywać, że są szczerzy, bo inaczej kto im zaufa, polubi? To przecież logiczne, że nikt.

Staram się być szczera, ale jak przychodzi do mnie koleżanka, z beznadziejną fryzurą, lub nową sukienką, którą się zachwyca, to przecież nie powiem jej, żeby mi to ohydztwo z oczu zabrała, bo strzeli focha na wieki. Jeżeli jej się podoba, to niech tak zostanie. W pracy, wobec pracowników, jestem okrutnie szczera. Może i nie przepadają za mną, ale przynajmniej wiem, że przykładają się do pracy w 100%. Czasem mam ochotę zwrócić komuś uwagę, ale niektórzy mają w sobie tyle zawiści, obłudy, że nawet jakbym im tysiąc razy zwróciła uwagę, to i tak nie zmądrzeją, nie zmienią się, ponieważ taka już ich wstrętna natura.