Wyjazd na 3 miesiące - czy to przetrwa? - Netkobiety.pl

ja nigdy nie przezyłam czegoś takiego ale moja kolezanka zdradziła kolesia gdy on wyjechał za granice, nakupowął jej prezentów a ona okazała sie nie powiem czym.... a mieli o wiele dłuzszy staż

i zgodze sie że owszem 3 miesiace to nie jest czas w którym tak naprawde można sie zakochać w sobie na całego ale jeżeli dwójgu ludziom bardzo mocno zależy to czekają na siebie i mi sie wydaje że to bedzie trudne ale pokonalne

Mam dokładnie taką samą sytuację, trwam w niej od 2 miesięcy, muszę przeżyć jeszcze miesiąc rozłąki z chłopakiem (jestem z nim ok. 6miesięcy, wyjechał nagle).
Jedna podstawowa zasada - jeżeli go naprawdę kochasz i czujesz, że to jest to - to wytrzymasz bez jego cielesnej obecności nawet pół roku. Oczywiście czasami czuję pustkę, ale jest to do pokonania. Zawsze kiedy się kładę spać i brak mi jego uścisku i całusa na dobranoc - zamykam oczy i wyobrażam to sobie. Może to śmiesznie brzmi, ale naprawdę działa. Poza tym zaufanie to podstawa każdego związku. Wiem, że ciężko sobie wyobrazić brak ukochanego przez dłuższy okres niż miesiąc, ale naprawdę da się to przeżyć! Ma rację mówiąc Ci, że przekonacie się czy to jest TA PRAWDZIWA miłość. Tęsknota jest bardzo ważna, zobaczycie jak bardzo wam na sobie zależy i sprawdzicie się. Poza tym wyobraź sobie jak niewiarygodnie będziesz szczęśliwa kiedy go wreszcie zobaczysz.
Zainstaluj skypa, zainwestuj w kamerę (nawet najtańszą), a w weekend wyślij go do kafejki internetowej jeśli będzie trzeba!
Wysyłajcie sobie aktualne zdjęcia na pocztę internetową (zrobione komórką), piszcie maile i... ciesz się, bo twój facet ma możliwość dorobić kilka groszy, a nie każdy może ot tak wyjechać.
Namów go na kupienie holenderskiej karty sim, wiem że będzie miał wtedy możliwość dzwonienia do ciebie na domowy (1cent za minutę czy coś takiego) w każdym razie śmieszne pieniądze. Jeśli chciałabyś wiedzieć dokładniej o co chodzi z dzwonieniem na nr. domowy to napisz, wypytam mojego chłopa co on tam wyczynił żeby tak mieć

Nie zdarzyła mi się taka sytuacja w związku, choć też kiedyś długo nie widziałam partnera - chyba miesiąc , z powodu świąt które spędzamy oddzielnie , no i z powodu jakiś obowiązków. Wiadomo, że się tęskni, ale byłam w stanie to wytrzymać, choć też smutno, bo oddzielne święta i nie spędzamy ich razem, ale da się znieść i jeszcze parę lat pewnie będę musiała to znosić.
Co do stażu pół roku to faktycznie mało, ale jestem zdania, że rozłąka między ludźmi nawet taka długa mocny płomien wznieci , a tylko słaby zgasi Może jestem idealistką i za bardzo wierzę w siłę uczucia i w ludzi, że wiedzą czego chcą i nawet wyjazd tego nie zmieni, ale naprawdę tak uważam. Nie sądzę też, żebym odkochała się w facecie, bo wyjechał na parę miesięcy. Wręcz przeciwnie na pewno bardzo bym tęskniła i odliczała tylko dni do spotkania, dotąd jak wróci.
Zgadzam się, że bycie na odległość to nie jest najmilsze , gdyż, gdy kochamy, to chcemy tę osobę mieć non stop obok, patrzeć jej w oczy, trzymać za rękę, ale życie nie raz pewnie jeszcze stawi Was przed trudnymi sytuacjami i jeśli kochacie się, to dacie sobie radę, mimo przeciwności.

Moja koleżanka wyjechała na pół roku i  bardzo ciężko było jej się rozstać z chłopakiem. Z tym że oni są już długo ze sobą, odpadło więc martwienie się o to, czy związek przetrwa. Niemniej stres był, bo oni są strasznie ze sobą zżyci. Wiadomo, że rozmowy telefoniczne i smsy to dość drogi interes dla studentów, przez skypa też nie zawsze było to możliwe, bo były współlokatorki (a to nie to samo, jak w pokoju ktoś jest, brak prywatności). Co więc zrobiła Lidka? Założyła bloga, w którym opisywała całe swoje życie codzienne, drobne sprawy, wszelkie wycieczki, wyjazdy, dosłownie wszystko Blog miał zastrzeżoną część, adres podała również najbliższym przyjaciołom i rodzinie, ale Ty mogłabyś nawet podać tylko swojemu chłopakowi
Poza tym pomyslem podpisuję się oczywiście pod pomysłami poprzedniczek.
Dacie radę Ja najdłużej wytrzymałam przez jeden miesiąc, narazie dłużej nie musiałam, ale za rok ja również jak koleżanka wyjeżdżam na pięć miesięcy, po czym wracam i.....dwa tygodnie później mój chłopak wyjeżdża na cztery miesiące. Uwierz, trzymam kciuku za naukowców prowadzących badania nad teleportacją, może zdążą ;p

Tak jak koleżanki wyżej pisały, to taki mały test dla związku, ale da się go przejść. Jest ciężko jak cholera ale dla zakochanych nie ma rzeczy niemożliwych.

Ja jestem pół roku już bez mojego ukochanego w czerwcu w końcu go zobacze:)...na poczatku było trudno jak cholera nie było chwili żebym nie myslala co on robi:) ale piszemy codziennie rozmawiamy na skype i jakos leci:) jest ciezko ale ufam mu i on mi tez:) i pomysl co bedzie jak po takiej rozlace sie spotkacie:) jezeli sie kochacie to napewno przetrwa wasz zwiazek ta rozlake glowa do gory:)

i problem z głowy.
dziś zerwał ze mną...

powiedział, że się odkochał.
fakt, psuło się ostatnio, ale nie uważałam tego za coś poważnego. ot, takie tam sprzeczki zawsze zakończone zgodą.
oddalał się ode mnie.. aż się oddalił do końca. mówi, że to nie moja wina, on już tak ma, że jak coś zaczyna się psuć, to on się odsuwa. także nic dziwnego, że się rozwaliło, bo ja roboty za dwie osoby nie zrobię. on nie robił nic... przez ostatni tydzień olewał mnie tak, że nie wiedziałam co robić, ciągle tylko było mi smutno i popłakiwałam sobie. wyczułam, że coś jest nie tak.
zastanawia mnie tylko jedno.
żaden związek nie jest idealny, każdy czasem przechodzi jakieś kryzysy, ale ludzie je zwalczają. a dla niego kryzys = koniec. czyli co, z nikim nie będzie nigdy szczęśliwy.
szkoda, że nie dał nam szansy... ja go nadal kocham.

ależ nie, rozmawialiśmy. dla mnie sprawa jest jasna. doszłam do wniosku, że nie kochał mnie, był zakochany, ale nie kochał. kiedy minęła faza zakochania u mnie przerodziła się w miłość, u niego nie. tak mi się zdaje.
ale jeśli zawsze tak ma, że przestaje mu zależeć, jak tylko zaczyna się psuć, to mu współczuje, bo nie zbuduje trwałego związku nigdy. przede mną też był w związkach tylko po kilka miesięcy i szczęka mu opadła, gdy się dowiedział, że ja byłam z kimś prawie dwa lata.

jasne, ja się pozbieram to było silne uczucie, ale nie wydaje mi się, by było stałe. to znaczy - mogło się takie stać, ale on nie dał temu szansy. cóż, jego strata także teraz sobie trochę pocierpię, ale mam nadzieję, że szybko mi przejdzie.

żal mi tylko trochę tego uczucia. bo zanim nastąpił ten kryzys (dla mnie jak już mówiłam, nie było to nic poważnego, na pewno nie na tyle, by zrywać), było naprawdę cudownie. był moim ideałem, a ja jego. także szkoda...

Moim zdaniem jeśli się kogoś naprawde kocha to przetrwa się nawet pół roku. Niestety czasami trzeba wyjechać na dluzej za granice. Wazne jest zeby byc wiernym i dzwonic jak czesto tylko sie da