Co Wam kochane kobiety, pomogło sie dzwignąc i ruszyc do przodu? - Netkobiety.pl

h3x, w pelni sie z Tobą zgadzam. Własnie takie myslenie, załaczyłam rowno rok temu i dzieki temu, nie tylko wstalam ale odnalazłam nowe cele. Siedze na tym forum juz ponad rok i czytam o życiu innych. Wiele jest tu osób, które wchodzac z problemem, zostały i teraz udzielaja wiele nieocenionych rad. Zastanawiałam sie ostatnio, jak sobie poradziły, co ostatecznie wpłyneło na to, ze teraz sa silne i pewnie stoją na nogach.  Wzbogacone o nowe doswiadczenia, które są jednoczesnie cennymi radami, dla innych kobiet.

h3x a co podpowiesz kobietom, które są w rozsypce emocjonalnej, bez mozliwosci pomocnej dloni, pozostajace w ruinie przeszlosci i o slabszej psychice? Bardzo trudno jest takiej osobie powiedziec, ,,wstan, zyj , idz" kiedy powiedzmy, ozostaja z dziecmi, z dlugami, bez rodziny

W pelni sie z Tobą zgadzam Spotkanie kogos, kto ma podobną sytuację, do naszej, daje poczucie, ze nie jestesmy same, mimo, ze kazda osoba  inywidualnie musi to przejsc a dobre słowo, to szczebelek, ktory pozwala sie wydostawac z dołka, dziekuje:)

ofinderka witaj. Faktycznie, tak to wygląda, jednak piszac tego posta, chciałam poznać co zmotywowało kobiety, co pozwoliło im wyjść z sytuacji dla nich trudnych. Nie sądze, ze napisanie czegos, co wskazuje, ze mamy w sobie wystarczajaco siły, by sie nie poddac, jest czyms niestosownym na tym Forum. Ludzie, ktorzy tu wchodzą, mają sytuacje, gdzie często nie widzą swiatełka w tunelu. Inne osoby, w oparciu o swoje doswiadczenia, daja często bezcenne wskazówki, które pomagaja spojrzeć na sytuacje z innej perspektywy. Ludzie, ktorzy pokonali przeciwnosci losu, są pewnego rodzaju nauczycielami-przewodnikami, pod warunkiem, ze chcą sie swoimi doswiadczeniami podzielić. Ja osobiscie bardzo lubię czyttac historie ludzi, którzy potrafili pokonać bariery, w pierwszym momencie wydajace sie nie do przejscia i nie ukrywam, działa to na mnie motywująco, bo skoro ktos, dal sobie rade z tym czy z tym, oznacza, ze nie jestem sama w podobnej sytuacji i sa sposoby, by odniesć sukces nad slabosciami. Bardzo duzo sie mówi o tym, ze życie jest cieżkie, trudne, uslane kolcami a bardzo malo o tym, ze są ludzie, którzy mimo to idą na przód i potrafią wyłamywac te kolce. Mysle, ze oprócz porad, wspólczucia i ostrzeżen, także powinniśmy motywować. Kazdy tu opisuje historie, które są tragiczne, smutne, nieszczesliwe, jednak mało kto dopisuje później ciąg dalszy tego, bo chyba te zdarzenie nie konczy calego życia skazujac na wegetacje? Mi wlasnie pomogli ludzie, ktorych historie nie konczyły sie na upadku. Wstali i poszli dalej. Jedna z osób z tego Forum, ,,pokazala"mi swój sosób, który jej pomógł i to było punktem zwrotnym. Dzieki temu, mimo ze minal dopiero rok od rozpadu mojego 15 letniego zwiazku żyje i naprawdę staram sie życ calą pełnia życia .

Co mi pomogło się dźwignąć i ruszyć do przodu? Mnie akurat pomogła złość, energia w niej zawarta. W wieku 22 lat wiedziałam, że moje wczesne małżeństwo się wali, a byłam zupełnie sama, daleko od domu rodzinnego, bez żadnego wsparcia, bo mój mąż odciął mnie od świata z powodu patologicznej zazdrości. Złość długo tłumiłam ze strachu przed nieznanym, ze wstydu z powodu porażki. W końcu tamy puściły i energia zawarta w złości pozwoliła mi na odejście z wielkim hukiem. W ciągu jednego dnia przeorganizowałam swoje życie. Ta energia długo mnie niosła, dawała taki power, że wszystko mi się udawało. Powrót do rodzinnego miasta, rozwód, nowa praca, nowe szanse, nowe życie.  Z tą energią ulatniał się też mój żal i uraza. Z tego nieudanego małżeństwa zostało doświadczenie życiowe, które pozwoliło mi trzeźwo patrzeć na siebie i na facetów i nie popełnić drugi raz tego samego grzechu naiwności i ślepoty na ewidentne sygnały porazki. Drugie małżeństwo było i jest strzałem w dziesiatkę!

...jestem osobą wycofaną, na zewnątrz spokojną i niestety nie mam motywatora w postaci złości (chociaż bardzo byłby potrzebny)...troche pomogła mi taka wewnętrzna potrzeba wolności, w codziennych działaniach,  jak pomyślę sobie, że będę mogła to czy tamto i nikt nie będzie mnie wówczas ograniczał...to u mnie działa
obecność na forum...czasem też pomaga, motywuje do działania...widze ludzi z podobnymi problemami, którzy coś robią, próbują...
bo w życiu realnym, codziennym niechętnie mówi się do otaczających ludzi o porażkach, problemach...z wielu powodów
uważam, że rozmowa czyni cuda...to prawda, ale nie każda, nie z każdym, a takie zainteresowanie i dawanie rad czasem akurat mnie bardzo wycofuje...a na pewno w niczym nie pomaga
rozmowa, gdzie mogę sama się wygadać, sama wyciągnąć wnioski, zebrać myśli i wiedza, że jest takie miejsce, czy osoba, że mogę to bez konsekwencji czy jakichś oczekiwań na działanie z mojej strony zrobić....to bardzo pomaga dźwignąć się z dołu...
ps przepraszam za chaos wypowiedzi

cześć Agat  gdzie mieszkasz????????????

Ja ciągle stoję w miejscu, nie umiem zrobić kroku do przodu. Zamknęłam się w sobie i przerażają mnie mężczyźni, nie umiem im zaufać, nie umiem się otworzyć, nie umiem szybko się angażować, a mam wrażenie, że każdy facet teraz od razu przechodzi do "konkretów", a ja tak nie potrafię, nie potrafię tak szybko się angażować. Obawiam się, że przez to nikt nie będzie na mnie czekał. Ale ja nie umiem tak szybko się otwierać na kogoś:(

Nie wiem czy jestem jakąś dziwna, czy coś ze mną nie tak, że nie umiem się tak szybko angażować. Podziwiam, że inni umieją poznać nowych facetów, że potrafią się łatwiej angażować. Może jestem za mało tolerancyjna, może wyobrażam sobie kogoś kogo nie ma w ogóle. Nie wiem, może ze mną jest coś nie tak. Czuję się jak z epoki kamienia łupanego. Mam wrażenie, że nie pasuję do dzisiejszego świata. Ten dzisiejszy świat, wymagania jakie stawia, mnie przeraża. Może zabrzmi to mało skromnie, ale czuję,że jestem zbyt delikatna dla mężczyzny, boję się ich. Czuję się jak mała, bezradna dziewczynka.

Pare lat temu miałam taki czas w życiu ( nie mogłam poradzić sobie z przeskokiem studia-praca) i stanełam w miejscu. Byłam totalnie i absolutnie bierna na wszystko; prace (stałam sie wycofana, zbyt uległa i wystraszona), mężczyzn ( unikałam zawierania nowych znajomości, tak że przez dłuuuuugi czas nie byłam na żadnej randce), czułam, ze powoli sie rozpadam, zacierają sie moje kontury jako osoby- przestaje istnieć.
I w pewnym momencie poczułam, ze tak dalej być nie moze, że moje życie przecieka mi przez palce, trace lata, które już nigdy nie wrócą. Ta świadomośc doprowadzała mnie do rozpaczy, bardzo dużo wtedy płakałam- ale miałam świadomośc, ze tylko ja moge coś zmienić- nikt tego za mnie nie odwali.
Powoli nabrałam sił by zmienić swoje życie. Nadal jestem w fazie zmian, ale już pare rzeczy zmieniłam na plus ( jestem z tego b. zadowolona) i odzyskałam kontrole nad swoim życiem i poczucie, że moge dużo sama w nim zmienić. Zaczełam od realizacji postanowień (komuś może sie to wydać nieco śmieszne, ale dla mnie to był milowy krok naprzód, bo wcześniej postanowienia rodziły sie i umierały w wyobraźni)
Najlepszy okres mojego życia jeszcze przedemną, ale nie jest tak źle jak było.

NiobeXXX witaj:) Podchodzisz do życia, podobnie, jak ja. Takze w pewnym momencie, stwierdziłam, ze cos mi ucieka, ze cos marnuje a życie przeciez mam tylko jedno i pochować sie za jego trwania juz w mogiłe i czekac na śmierc, to zadna frajda. Mimo, ze nie było latwo, sróbowalam przełamac wlasne myslenie, stereotypy i zbędne nalecialosci z czasów, w ktorych zakladalam, ze ,,cos musi być tak, nie inaczej", bo kazdy tak mowi. Postanowilam ,,odnależć siebie" i ,,przyjrzec sie sobie blizej", jaka ja jestem naprawdę. Czulam sie wtedy podle, Odszedł mąz a ja uwazalam, ze wiekszosc winy jest moja. Nie bylam go godna, to znaczy, ze jestem nikim. Tępilam te błedy mysleniowe, niekiedy walac lbem w sciane, w bezsilnosći nad sama sobą. Wreszcie sie raz porzadnie zawziełam i  ruszyłam. Przestalam sie bac. postanowilam wreszcie sie rozjerzec wokól siebie, nie , jak do tej pory, dwie klapki na oczach i tylko praca, dom , maz...teraz eks juz :)Zycie obok trwalo a ja powoli odszukiwałam w nim to, co do tej pory przeoczylam. Jeszcze szczytów nie osiagnelam, ale to przezde mna. Stoje teraz prosto na nogach, odnoszę swoje male sukcesy, w zaleznosci od wielkosci kroków, jakie podejmuje w ich kierunku. Staram sie te kroki, robic coraz wieksze i isc w kierunku terenów, ktore do tej pory, odwiedzali inni , ale ja nie mialam odwagi, by tam pójść. Na swojej drodze, odnajduje ciągle cos nowego i cennego. To moje cegielki, z ktorych chce wybudowac przyszłosc. Wierzę, ze to Tobie tez sie uda, bo jestes na najlepszej do tego drodze. Pozdrawiam

k .iness witaj, Wiem, jak to trudno, jednak co innego Ci pozostaje? Stac w miejscu i patrzec, jak koło Ciebie swiat pedzi..Jakos trzeba życ dalej. ,, Nie umie, ,,nie potrafie", to nic, co Ci pomoze. Rady sa po to, by czasem pokazac jakas droge, swiatełko, chcociaz mały płomyk nadzieI. bo to jednak bardzo jest potrzebne. Kazdy z nas w chwilach trudnych, mimo ludzi wokól, jest sam. Cała sila drzemie w Tobie i od Ciebie zależy, czy po nią siegniesz , czy  nie. Konsekwencje tego pamietaj, zawsze zaowocują w przyszłosci.

Aga30, myśle, ze jest to koniec pewnego etapu w zyciu, kiedy uznajemy, ze jestesmy na dnie. Zostaje, albo zostac na tym dnie. albo sie odbić od niego. Jezeli masz od górke, oznacza, ze jednak idziesz ku szczytowi. Zrobilam bilans zysków i strat, Podsumowalam, co zostało, co straciłam i co mogę. Nie wiedzialam, jak zrobic pierwszy krok. Zrobilam go wbrew sobie, na sile. Nie chcialam nigdy ale to nigdy juz tak sie czuc, jak sie czułam, kiedy odszedł ktos, kto stanowił do tej pory całe moje zycie. Uzaleznilam swiat od jednej osoby. Jak odeszła, zabrala ten swiat, zostawila z niczym...tak myslalam wtedy.Swiat jednak istnial dalej a ja czy chciałam, czy nie, musialam w nim egzystowac. Wiec rozpoczęlam walke,ale  nie z nim. Ze sobą. Czy mialam inne wyjscie? Innego nie ma, jezeli cos chcesz ze swoim życiem zrobic.

Tak nie ma co patrzeć jak życie toczy się dalej,tylko jak wrócić do tego życia,cieszyć sie z małych sukcesów?Jak odszukać swoją poprzednią osobę?Radosną uśmiechniętą nie mam pojęcia,jak odmienić swoje życie.Kompletne wypalenie.Co robic?

hmmm, to chyba zależy od każdego indywidualnie. Mi jak narazie nic nie pomogło, a przeczytałam i nasłuchałam się wielu rad. Niestety z tym każdy sam się musi uporać. Lecz od mojego rozstania minęły już 2 miesiące,i muszę nieśmiało stwierdzić,że jest odrobinę lepiej. Bywają te gorsze dni, bywa też,że jest ich w tygodniu znacznie więcej niż tych dobrych, ale staram się myśleć pozytywnie, gdy tylko powraca myśl o ex zasypuję się stertą pracy, prasuję, sprzątam, wychodzę z domu, oglądam głośno telewizor, słucham głośno muzyki, w taki sposób zagłuszam myśli

Więc jednak się da Teraz będzie już łatwiej, bo już to przerabiałaś. Taki gwałtowny, nagły ból - ale szybciej minie. Trzymaj się

PO to się podnosić ABY ruszyć do przodu właśnie
Wydaje mi się, że KAŻDY decydując się na małżeństwo liczy na to, że z tą właśnie osobą przeżyje całe swoje życie - na dobre i na złe.
CZASEM się nie udaje. TRZEBA to zaakceptować. Poczytaj to forum - WIELU osobom to się nie udaje.
Zrób coś by odmienić swoją formę przetrwalnikową - coś DUŻEGO kalibru. Zmień miejsce zamieszkania ALBO środowisko (np. idź na jakieś studia) poznaj INNYCH ludzi Właśnie - uruchom swój rozrusznik - rusz z miejsca Wierzę, że się da - trzeba spróbować. Powodzenia

Zauważyłam, że przez jakiś czas miałam nadzieję (a może to leki, które przepisał mi lekarz), rozstanie przytrafiło mi się kiedy wychodziłam z doła tak więc cały rok ciężkiej pracy fiuuuuuuuu. Ale może dlatego nie umarłam, bo miałam jako tako odzyskaną równowagę. Teraz, kiedy minął rok te kilka osób,z którymi utrzymuję jako taki kontakt  (mam takie wrażenie) chciałyby żebym już stanęła na nogi i ruszyła do przodu. A ja nie wiem  po co? Moje jedyne zajęcie to wrócić do domu wleźć pod kołdrę i czekac na następny dzień żeby pójść do pracy wrócić i położyć się znowu. I trzymać fason, żeby nie płakać przez te 9 godzin poza domem. Na studia pójdę bo już miałam to zaplanowane, rozstanie też przeżyłąm w trakcie podyplomowych. Nic to nie daje, nic .... Po co robić cokolwiek, żeby znów  stracić nadzieję? Żyję sobie po cichu, szaro-buro. Może ktos się zapyta czemu zatem piszę na formu? Bo jakaś głupia mała część mnie  chce być kiedyś szczęśliwa. A najbardziej to chciałabym nic nie czuć

Nie potrafię sobie niczego wyobrazić, mam już 40 lat i trochę późno na zakładanie rodziny.
Nie widziałam go od roku, a teraz przez okno w kuchni widzę go jak siedzi z kolegami na jedynym widocznym (pomiędzy drzewami) przez moje okna miejscu. Nawet nie myślę, ze robi to specjalnie, ale czemu mi się to przydarza? Ten świat jest taki wielki...

No właśnie, dlatego z nikim na ten temat nie rozmawiałam, są inni co mają gorzej : zdrada po 35 latach, cięzka choroba dziecka, gwałt, głód, katastrofy naturalne.... Wiem, że zdarzaja się gorsze "sprawy" ale miałam nadzieję, że tutaj mogę się przyznać że jest mi bardzo ciężko i nie moge się pozbierać, czytam inne wątki, współczuję innym, ale jest mi po prostu bardzo źle i uważam że ja nigdy się nie pozbieram. Widocznie "moja zdrada" jest za mało spektakularna.Ironiczne jest to, że jest to pierwsze forum na którym sie zalogowałam, ale widać tutaj też nie pasuję.

Się przyznałaś. Rozumiemy, że nie możesz się pozbierać, bo większość z nas też tak miała. Ale co da utwierdzanie Cie w tym mylnym twierdzeniu. Dostałaś mnóstwo rad - jak widzę TY WIESZ LEPIEJ. A no kochana - tak daleko nie zajedziemy. Albo chcesz zmian i otwierasz się na nie, albo chcesz siedzieć w kącie i posypywać głowę popiołem. Twój wybór.

Kochana ja mam 40 na karku i zaczynam życie od nowa. Wcale nie tak miało wyglądać moje życie, ale cóż - bywa i tak.
Jeśli brałaś już leki, byłaś na jakiejś terapii - chyba warto znów zwrócić się o pomoc fachowca. Moim zdaniem to mocno przesadzona reakcja po takim długim okresie czasu.
Może zacznij od opisania swojej historii w osobnym wątku. Wylej swoje żale, gniew i co tam jeszcze chowasz pod skorupą.

co ja mam powiedzieć patrząc na swój licznik? ale nie, O NIE!!! MOJE ŻYCIE JESZCZE SIĘ NIE SKOŃCZYŁO!!!

jak dobrze pójdzie to pożyję jeszcze jakieś 20-30 lat, mam je sobie odpuścić?
właśnie zmieniam swoje przekonania i zamiast mówić "jestem za stara", mówię "w kazdym wieku mogą się spotkać dwie odpowiadające sobie pod każdym względem osoby i moga wejść ze sobą w harmonijny związek" - dlatego tak bardzo staram się wyjść z dołka, zmienić siebie i wtedy będę gotowa na ten nowy szczęśliwy związek

zacznij od tego, żeby przestać uważac, że nigdy się nie pozbierasz, powiedz sobie, ze jest to stan przejściowy i z każdym dniem będzie lepiej, z każdym dniem będziesz czuć się lepiej, powtarzaj to sobie, postaraj się tak mysleć sama dla siebie, bo nikt za Ciebie nie zacznie myśleć inaczej i jesli nadal będziesz uważać, że się nie pozbierasz to się nie pozbierasz, a gdy zaczeniesz uważać że się pozbierasz to tak będzie, uwierz, walcz o siebie
życzę powodzenia

Wiele osób uważa, że najlepszy sposób żeby zapomnieć, to spotkania ze znajomymi, imprezy, poznawanie nowych ludzi, itp. Ja jednak myślę, że to by było za proste, a nasze życie bądź co bądź lubi być skomplikowane Takie postępowanie to tylko zatajanie problemu, a nie jego rozwiązywanie. Oczywiście siedzenie w domu i lamentowanie to nic dobrego, ale z mojego małego, ale jednak, doświadczenia wiem, że trzeba się wypłakać, oczyścić, pocierpieć niemiłosiernie, żeby stanąć na nogi. Nie można udawać silnej, żaden normalny, zdrowy człowiek nie udźwignie bez urojenia nawet jednej łzy cięzaru jakim jest rozstanie. Dlatego polecam, naprawdę, dwa góra trzy dni takiego płaczu w łóżku A potem, trzeba się podnieść, znaleźć sobie jakieś zajęcie, najpierw niewielkie, mało ambitne, jak np. umycie samochodu, poukładanie w końcu sukienek w szafie, itp. Potem, już bez lamentu, usunięcie wszelkich śladów po ex : zdjęć, smsów, maili, wszystkiego co tylko się da, żeby nie korcilo, jak juz bedzie dobrze, wracac do wspomnień. Potem poszukanie ciekawszego zajęcia : rower, basen, kino. Tutaj dopiero pojawia się miejsce na znajomych. Imprezy, oglądanie całujących się par na kanapie ? to troche za szybko. No a potem warto zająć się czymś, czego nie robilismy będąc z partnerem z powodu braku czasu : nauka języka obcego, fitness, spa ? Jest milion sposobow zeby zapomniec o facecie. Nie wy pierwsze kobiety, nie ostatnie jestescie porzucone/zdradzone/oszukane. Grunt to sie nie poddac, nigdy. To doswiadczenia, ktore przypisal nam los, aby wzmocnic nasz charakter Pozdrawiam.