brak persepktyw na lepsze życie jak zyć i po co - Netkobiety.pl

czyli moja sytuacja jest tak beznadziejna że nawet nikt nie umie odpisać

ja bym wyprowadziła się do dużego miasta i poszukała taniego pokoju do wynajęcia. na pewno od razu nie dostaniesz super płatnej pracy, ale od czegoś trzeba zacząć. nie zamykaj się w domu i nie myśl jaka jesteś beznadziejna, bo to na pewno Ci nie pomoże. ubierz i umaluj się ładnie, wyjdź na spacer i zacznij myśleć o przyszłości.

ekonomie skończyłam a do warszawy to ja mam ze 8,5 h jazdy od siebie albo więcej więc rozumiecie i nigdy w niej nie byłam a po drugie kredyt za 4 miesiące musze od nowa zacząć spłacać więc za najniższą krajową to nie nawojuje w dużym mieście jak dadzą mi 1000 zł dam za pokój 500 zł kredyt 330 zł i zostanie  170 zł to chyba na opłaty i życie mało gdzie życie drogie a ubrać się ładnie czy iść na zakupy na ciuchy to za co niby skąd bezrobotny ma mieć kase na modne ciuchy

słuchaj, narzekaniem nie zarobisz. w polsce mamy wiele miast, warszawa nie gwarantuje spełnienia marzeń i godnego życia. tam trzeba być silnym, umieć się "sprzedać". jeśli jesteś po ekonomii, masz jakieś tam kursy wiec z pracą nie powinno być źle. ale musisz zmienić środowisko. możesz nawet zaczepić się w jakimś punkcie kredytowym w super markecie i zdobyć jakieś doświadczenie. a pokój można wynająć taniej niż za 500 zł, tylko trzeba szukać.

przeglądam oferty do dużych miast i wszędzie 3- 5 lat doświadczenia a ja tyle nie posiadam wysyłam CV gdzie tylko mogę ale odzywają się z dużych miast tylko na agentów ubezpieczeniowych z wynagrodzeniem prowizyjnym więc sami rozumiecie jak jest na prowizji

Aslulabe, czy jest cis, co mozemy Ci doradzic? Nie masz doswiadczenia i zadna z uzytkowniczek ne wyczaruje Ci go, zadna propozycja Ci sie nie podoba, zawsze masz jakies ale.

Polska to kraj specyficzny i moze nie jest w nim latwo, ale nigdzie nie dostaniesz super zarobkow bez doswiadczenia, a praca na zmywaku w Anglii moze pozwala i sie utrzymax, ale uwstecznia.

Schowaj na razie marzenia o modnych ciuchach, o zyciu na super poziomie I zdobadz nawet za pomoca wielu wyrzeczen mozliwosc posiadania takiego zycia w przyslosci. Bo jesli tego nie zrobisz, to prawdopodobnie nic sie nie poprawi i za 10 lat.

Cuda zdarzaja sie bardzo rzadko.

PS. W zyciu wcale nie mialam lekko, pracuje od 20 roku zycia, w czym sie da, w handlu, w call center, na zlecenie.
Tylko dzieki temu, po 5 latach pracy bez skonczonych studiow Pracodawcy sami sie do mnie zglaszaja. A tez moglam narzekac, ze na pol etatu za 500 zl nie pojde.

nie wiem, ja nigdy nie szukałam poważnej pracy, bo studiuję dziennie i nie mogę tego pogodzić. jednak na wakacjach pracuję. ostatnio w call center. ciężka robota, ale jeśli się zaangażuje, to można zarobić. dla mnie studentki 1200-1500 zł to dużo. a ty skoro masz wykształcenie ekonomiczne, to możesz zaczepić się dosłownie wszędzie. chęci, chęci i jeszcze raz chęci.
a ubrać się fajnie i modnie można za 100 zł.

moim zdaniem powinnaś coś postanowić i zrobić ze swoim życiem. jeśli będziesz dalej użalać się nad sobą, że mieszkasz w małym mieście, ze nie ma pacy, że masz niefajnie koleżanki to przegapisz najważniejsze momenty życia. właśnie teraz powinnaś się rozwijać. każdy z nas będzie zaczynał od "Zera". najpierw mało płatna praca, później szkolenia, awanse, rozwój. a kiedy ty chcesz do tego dojść jak teraz tracisz czas na marudzenie? masz kredyt, który trzeba spłacić. więc na co czekasz? wydaje mi się, że potrzebujesz kubeł zimnej wody, który otrzeźwiłby ci całą sytuację, w której się znajdujesz i zmotywował do działania.

ja bym nawet do sklepu u siebie poszła robić czy telemarketingu tylko do sklepu mnie nie chcą bo jak mówią mam za wysokie wykształcenie i za dużo podań nawet po 300 i więcej a call center czy telemarketingu u mnie nie ma bo chętnie bym i w tym popracowała łatwo się mówi tym co w duzym mieście mieszkają od zawsze u nas 100 zł na ciuchy to jest bardzo dużo nie tak jak ty piszesz że to mało

a dla statystyki zaczepić się jest gdziekolwiek ciężko jest w mojej miejscowości ponad 800 osób z wykształceniem wyższym zarejestrowanych jako bezrobotni ogólnie ponad 9000 bezrobotnych

To wyjedz. A poki siedzisz w domu I z niego nie wychodziSz, a internet masz zajmij sie czyms lepszym niz utyskiwanie. Poszukaj, moze ktos potrzebuje pomocy w nnapisaniu jakiejs pracy z Twojej dziedziny, moze ktos potrzebuje pomocy w opiece nad dzieckieem, lub starsza osoba. Moze wykorzystaj talenty rekodzielncze jezeli masz i sprzedawaj np cos robione na szydelku, recznie robiona bizuterie...

Mam wrazenie, ze chcesz tylko potwierdzenia, ze swiat jest zly i be i rzuca klody pod nogi. Bardzo sie bede cIeszyc, jesli jednak udowodnisz mi ze tak nie jest.

tylko jak wyjechałaś do liceum tak oddalonego ktoś wtedy na życie co dawał ja chciałam na dzienne ale nie miał mi by kto pomóc finansowo z trudem po 2 latach od liceum zdobyłam kredyt i odrobiłam staż więc poszłam na zaoczne

nie zawsze masz opłaty wliczone w krakowie np pokoje są nawet od 700 zł bez opłat w rzeszowie dwuosobowy 350 zł od osoby w tym są media ale nie ma gazu światła i mieszka się we dwie w pokoju

o dodam że jestem z podkarpacia a tu najtrudniej o pracę w całej Polsce i chyba jedno z najwyższych w skali kraju bezrobocie

Asiulabe jak juz wcześniej pisałam, dobrzę Cię rozumiem. Nikt nas nie zrozumie jeśli sam tego nie doświadczy. Nie wiem czy wszystkim wydaje się, że bycie na bezrobociu jest super i to wybór osoby która na nim jest. Może jest kilka osób które faktycznie nie szukają pracy, ale zalożycielka watku z pewnoscią nie zależy do nich. Nie chce nikogo obrazić, ale jak osoba po studiach nie chce pracować ? Każdy uczy się po to żeby póżniej mieć lepiej, ale niestety okazuje się inaczej. Asiula zabrała kredyt bo z pewnością nie miała kasy a nie chciała kończyć na szkole średniej. Jak może wyjechać do większego miasta jak nie ma kasy, a za co ma żyć np. w tym pierwszym miesiącu. To nie jest tak, że pojedzie do Warszawy i dostanie pracę, musi tam jakiś czas posiedzieć i poskładać CV. Zgadzam się z tymi co mówią, że na początek trzeba brać cokolwiek, ale z pewnością praca na miejscu, gdzie nie trzeba myśleć o czynszu jest lepsza. A tak na marginesie, Ja również pochodze z małej miejscowości i wysyłam podania wszędzie, również do dużych miast gdzie dojazd do pracy wynosi ok. 1,5 godziny. I co? nic, jeśli ktoś zadzwoni i wyznaczy rozmowę to dla przyszłego pracodawcy to jest niestety problem (wynika to rozmów kwalifikacyjnych). pracodawca woli pracownika który mieszka na miejscu, nie wiem, ale pracodawcy boja się chyba spóżnień, to że nie będziemy dyzpozycyjni, itp. jęśli chodzi o prace w sklepie, to właściciele nie chcą osób po studiach, chcą po zawodówce. Ja osobiscie składam wszędzie, wychodze z założenia, że lepiej pracować np. w sklepie niż siedzieć w domu.

Asiulabe, dziewczyny dobrze Ci radzą. Uwierz mi, że doskonale jestem w stanie odwzorować sobie Twoją sytuację, bo sama pochodzę z małej wsi, w której jest tylko jeden sklep (i nic innego). Pracuję jednak od 14 roku życia na tyle ile sytuacja mi na to pozwalała (chyba, że ktoś uzna, że sezonowe zbieranie owoców do 16 roku życia to nie praca). W trakcie roku szkolnego wracałam z zajęć i szłam pomagac dzieciaczkowi młodszemu ode mnie w lekcjach za grosze, które płacili mi jego rodzice.  Do tej pory w sezonie owocowym po pracy lecę z babcią zbierać jagody, maliny, co tam popadnie i sprzedaję. Potem grzyby. Tak można naprawdę sporo odłożyć, oczywiście o ile wstaje się rano i pracuje do późna. Miałam 18 lat kiedy pracowałam jako recepcjonistka w trzygwiazdkowym hotelu. Nie miałam wykształcenia (a już na pewno nie byłam po hotelarstwie czy turystyce) nie miałam kontaktów. Miejscowość mała, mało tego : znajduje się w niej szkoła hotelarska, więc konkurenjcę miałam. Chwytałam się wszystkiego : hotel, bar, budka z kebabem, spożywczy... Obecnie taki mam plan studiów że nie pracuję, nie mogę. Łapię tylko jakieś korepetycje i od czasu czasu coś okazjonalnego. Pieniądze na utrzymanie dostaję od rodziców.
Nie piszę tego żeby pokazać, jaka to cudowna i zaradna nie jestem. Robię to w dobrej wierze, chce Ci pokazać że można. Jednak uważam, że Ty (tak jak już Ci zasugerowano) najzywczajniej w świecie marudzisz, i trochę, nie obraź się za to, kaprysisz. Rozumiem, że jesteś zniechęcona ale trzeba wziąć się w garść. Odnoszę wrażenie, że z góry jesteś na nie, tak jakby Ci się najzwyczajniej w świecie nie chciało, choć ufam że jednak chce. Próbuj, w końcu coś się uda. Odrzucając każdą propozycję "bo może się nie udać" niczego nie zdziałasz.

Spróbuj sobie znaleźć w jakimś większym mieście pracę choćby za najniższą krajową, niekoniecznie w swojej branży nawet. Do tego korepetycje, ulotki, czy mcdonald lub kfc. już tak przykładowo podaję. Nie ukrywam, że pomęczysz się trochę, ale to zawsze jakiś start. Potem (jak będziesz się starać) będzie już tylko lepiej. Powodzenia!

Asiulabe, zwróciłaś się o pomoc, ale odrzucasz wszystkie pojawiające się propozycje. To typowe dla ludzi, którzy tak naprawdę nie chcą (czekają na proste rozwiązania) lub nie mają siły (depresja, brak wiary w powodzenie), by wprowadzić zmiany w swoim życiu. Ja tak mam na gruncie osobistym, więc trochę Cię rozumiem. Jednak w sytuacji, w jakiej jesteś, nie pozostaje Ci nic innego, jak w końcu zaryzykować i skorzystać z powyższych rad. Ja sama pochodzę z małego miasteczka i wiem jak ciężko jest podjąć decyzję o wyjeździe, a potem utrzymać się w dużym mieście zaczynając od zera. Ale jestem doskonałym przykładem na to, że to się udaje i poświęcenie się opłaca. Na początku po przyjeździe wynajmowałam pokój, pracowałam w centrum handlowym za naprawdę małe pieniądze. Nigdy nie mogłam liczyć na finansowe wsparcie rodziny, byłam zdana na siebie i na ewentualną pomoc poznanych ludzi (w tym mojego byłego partnera, który wierzył we mnie bardziej niż ja sama). I tak krok po kroku zaczęlam zmierzać do punktu, w którym jestem teraz - mam dobrą pracę, jestem niezależna. Ja jedna wiem, ile to wszystko kosztowało mnie wyrzeczeń, ale się udało, dlatego i Ty MUSISZ w końcu coś zrobić ze swoim życiem!

Ja studiowalam dziennie i pracowalam na pol etat, bo nie bylo rodzicow stac na moje studia. Potem przeszlam na zaoczne, bo ilez mozna.

W kazdym badz razie propozycji padlo sporo w tym watku, kazda jest zla, bo bezrobocie wysokie, bo male miasto, bo uklady, bo wiele osob na miejsce, bo wlasna dzialalnosc to ryzyko.

Tak do diabla nie mozna.

Byc moze w miescie jest jakas, nawet dalsza rodzina i moze przygarnac na czas szukania pracy. W zamian np. za sprzatanie.

Jak ja wyjechalam z rodzinnego miasta pierwszy miesiac przezylam na zupkach chinskich. Dalo sie. Nie bylo przyjemnie, ale sie dalo. Malo kosztowne, do tego jakas bulka i pasztet do pracy + tania herbata do picia w domu. Grosze.

Ale latwiej narzekac ze jest zle niz zaczac robic. Bez wzgledu przed studiami czy po.
Kto nie ryzykuje nic miec nie bedzie. Jak perspektyw nie ma nie ma tez co siedziec i plakac, ze bezrobocie wysokie.

Wzglednie jak nie uciekac, to szukac aktywnie pracy zdalnej. Przepisywania tekstow, tlumaczen. Na razie zas sa tylko i wylacznie narzekania, ze bezrobocie wysokie i jest zle i nie wiecie jak to jest, bo inaczej byscie zrozumualy. Oczywiscie nieco przerysowuje.

Takie podejscie skresla szanse na samym poczatku. Bo jak do mnie przyjdzie na rozmowe osoba zdesperowana, zmeczona swiatem, uwazajaca ze swiat jest be, to nie przyjme. Bo takie rzeczy naprawde widac.
Takze przed samymi rozmowami warto tez rozpatrzyc swoje nastawienie.
Bo to od nas zalezy, co zrobimy ze swoim zyciem, nie od pani w posredniaku, rekrutera czy zlego losu.
A narzekanie i negowanie wszystkiego to rownia pochyla w dol.

utrzymują mnie rodzice. dostaję 1000zł na opłacenie mieszkania, bilety, jedzenie, ubrania, rozrywkę - na wszystko. udzielam jeszcze korepetycji.

skończyłaś studia mimo protestów rodziny. czyli jak chcesz to potrafisz. nie podoba mi się, to co napisałaś, że na studia idzie się po to aby mieć lepsze życie a nie biedować. każdy z nas, ale to każdy zaczyna od najniższej krajowej (chyba, ze ma znajomości). dzisiaj są takie czasy, że tytuł mgr nie znaczy prawie nic, bo praktycznie każdy głupek może skończyć jakieś tam studia i być panem magistrem. według mnie najważniejsza jest zaradność i elastyczność. studia pozwalają lepiej żyć jak masz już jakieś doświadczenie.

moje koleżanki chwytają się wszystkiego: sprzątania, kfc, mcdonalda, ulotek.

powiedz proszę jak widzisz swoja przyszłość.

To poszukaj pracy z zakwaterowaniem, np jako opiekunka samotnej, starszej osoby. I wtedy mozesz szukac dalej? Probowalas juz czegos takiego? Dowiadywalas sie?

Przypominam, to Twoje zycie i nikt za Ciebie go nie naprawi. Nikt Ci tez nie pomoze jesli sama tego nie chcesz, a nie chcesz, bo o tym swiadczy cala dyskusja. Nie wiem z jakiego powodu, ale jesli tego nie wyeliminujesz, to nie osiagniesz niczego.

Wiem, ze z czasem przychodzi bezsila, ale to nie jest usprawiedliwienie. Rad bylo tyle, ze z pewnoscia sobie cos z tego wybierzesz, jesli zechcesz

nie ma agencji opiekunek itp to nie warszawa tylko mała miejscowina  około chyba 40 000 mieszkanców licząc już z gminami sąsiednimi

agencji pracy też nie ma

drugiego językowego już mi nie dadzą

co ty z tą warszawą?? ktoś mądrze napisał - poszukaj pracy jako opiekunka z zakwaterowaniem. jest tego dużo.

asiulabe, jeśli to było do mnie, to miło by było gdybyś doceniła, że napisałam, że nie chcę, powtarzam, nie chcę pokazywać jaka to ja nie jestem zaradna i wspaniała. i nie studiuję odkąd skończyłam 14 lat, studiuję od ubiegłego roku. I od ponad pół rodzice mi pomagają. Choć wcale nie muszą, oszczędności wystarczyły by mi na to żeby się przez kilka miesięcy utrzymać, uwierz. Jako ciekawostkę podsunę Ci, że do liceum wybrałam się daleko i przez pierwsze półtora roku sama sobie opłacałam internat, ponieważ rodzice byli przeciwni temu żebym była w internacie i to tak daleko. Ale tam był mój wymarzony kierunek więc zaparłam się i płaciłam niemal 400 zł co miesiąc. Jak? No widzisz, nawet szesnastolatka może jak chce i zrobi coś w tym kierunku.

Jeżeli to nie było do mnie to trudno, ale nie napisałaś do kogo się zwracasz więc o pomyłkę nie trudno.

Asiulabe, przykro mi to mówić, ale jesteś osobą z którą wyjątkowo ciężko się rozmawia mimo szczerych chęci i aż odechciewa się Tobie pomagać. Naprawdę. Powiedziałyśmy Ci już wszystko. Podsunęłyśmy masę sposobów na to żeby się wyrwać z obecnego stanu. Proponowałyśmy Ci pracę chałupniczą (to robenie na drutach czy szydełkowanie, nie pamiętam dokładnie), tłumaczenia (nie znasz języków - jak Ty skończyłaś studia?). Wyjazd do miasta i szukanie pracy w swoim fachu - za daleko Ci i za drogo. Ok, ale można dorabiać - ulotki, mcdonald, kfc, korepetycje i tysiąc innych pomysłów - ciężko, ale da się przeżyć. Jednak to też odrzucasz, bo nie po to studiowałaś żeby biedować. Asiulabe wybacz, ale Yale czy Sorbony to Ty nie skończyłaś, żeby Cię rozrywano i żebyś nie musiała zaczynać jak niemal każdy świeżo po studiach. Któraś z netkobietek proponowała Ci opiekę nad starszym człowiekiem. Wiesz ile jest takich ofert? Wbrew pozorom wiele, tyle że trzeba czasem poszukać, popytać, nie tylko w internecie. Nawet wyjazd za granicę, ludzie dają radę bez grosza przy duszy i znajomości języka. Jasne, to nie jest jakieś świetne wyjście, ale powiedz, czy siedzenie i marudzenie jest lepsze?
Trochę mnie to uraziło, że najpierw zwracasz się do nas, my Ci próbujemy pomóc, a Ty na to, przykro to pisać - potocznie mówiąc zlewasz.
Mimo wszystko życzę Ci powodzenia, choć chyba powinnam życzyć kubła zimnej wody.

Robisz wszystko by zostać koronnym przykładem "wyuczonej bezradności"?

chyba nie zdajecie sobie sprawy jak jest na podkarpaciu to nie wielkopolskie mazowieckie itp tu jest biedota jak piszczy

kostka czekolady dostajesz pieniądze od rodziców nigdy nie byłaś w takiej sytuacji jak ja i jesteś jak widze bardzo młoda bo dopiero rozpoczęłaś studia więc o życiu mało wiesz a tym bardziej ze nie mieszkasz na podkarapaciu i nie wiesz jak wygląda tu życie

lub w biurze rachunkowym

Kostka.Czekolady - daj spokój. ta dyskusja nie ma najmniejszego sensu. Asiulabe najwyraźniej sama nie wie czego chce. Ja tylko nie wiem.. Gdybym wiedziała, ze mam kredyt na nosie, to stanęłabym na głowie, aby znaleźc jakąkolwiek pracę. I jak dziewczyny mówią, że nie jest tak łatwo znaleźć pracę - to ja się z tym nie zgadzam. Fakt, ciężko jest znaleźć wymarzoną, dobrą pracę, ale taką, aby przeżyć można w ciągu 1 dnia.

aby wyjechać na studia do moskwy pracowałam w nocy w fabryce i liczyłam gumy do żucia. jak to się ma do rusycystyki? nijak, ale żyć z czegoś trzeba.

Ja mam przyjaciółkę z Podkarpacia, mój facet jest z Podkarpacia i potrafili zorganizować sobie życie mimo, że bieda piszczy, mimo, że im nikt nie pomagał. Kiepska wymówka

Ja doświadczyłam, długo byłam bez pracy i to nie raz... I nie rozumiem takiej postawy jaką prezentuje założycielka wątku Tyle wymówek na raz to w życiu nie słyszałam od osoby, która faktycznie chce pracować

Ciekawi mnie skąd wiesz w jakiej sytuacji forumki były bądź nie były... Jakbyś chciała to nie zasłaniałabyś się miejscem, w którym mieszkasz... ja miałam o wiele więcej rzeczy przeciw sobie bo mogłabym się zasłaniać stanem zdrowia. Teraz pracuję w kolejnym miejscu za darmo żeby zdobyć doświadczenie.

Języka uczę się sama (nie na kursie tylko w domu), nie muszą mnie uczyć na studiach, wystarczy dyscyplina i samozaparcie. Ty chciałabyś żeby Ci ktoś wszystko podał na tacy, a nic nie wnosisz.

jakbym miała kredyt na głowie to poszłabym nawet krowy doić, aby z czegoś żyć. w krakowie nie ma pracy? nie uwierzę. nie uwierzę, że w krakowie nie można znaleźć pracy za 1000zł.

jeśli dla ciebie największym problemem jest to, ze mieszkasz na podkarpaciu to co ty tam jeszcze robisz?