pomieszane z poplatanym - Netkobiety.pl

Witam Serdecznie!, pisze do Was z prośbą o wsparcie. Trochę się poplątałam i pogubiłam w życiu czego owocem jest lekka paranoja ( odnoszę wrażenie, że ludzie mówią coś do mnie, zeby mnie sprawdzić moja reakcje, której i tak później się wstydzę, nikomu nie ufam i nie wieże, raz sie otwieram a później żałuję)....może zacznę od początku, trzy lata temu rozpoczęłam nowe życie w innym kraju, przez pierwszy rok pracowalam poniżej kwalifikacji, ponieważ rozwiazano firme chcialam sie bardziej skoncentrowac na nauce jezyka oraz w przyszlosci wybrac jakis kierunek studiów, który umożliwił by mi zmianę i podjęcie lepiej płatnej pracy. W tak zwanym międzyczasie poznałam pewną kobietę, która pracowala dla fundacji działającej na rzecz emigrantów.  Postanowiłysmy otworzyć fundację. Miałam jasna wizję tego co chce robić i w jakim kierunku fundacja ma zmierzać, stalo sie to moja pasją i głównym motorem napędowym. Pomimo, ze do końca nie odpowiadała mi jej osobowość starałam sie przymykać oko na jej  krytykę i uwagi ( i moze tu byl błąd). Czulam jak z czasem narusza moje granice a pomimo tego nic nie zrobilam tylko pozwolilam jej na wchodzenie z butami w głąb mojego "ogródka". W rezultacie stalam sie zalekniona i przejelam jej punkt widzenia, ze wszystkim sie zgadzamłam, choc w srodku mnie zzerałao nie potrafilam sie jej sprzeciwic. Nie wiem jak to sie stało, ale stala mi sie bliska zaczelam sie przed nia otwierac wiedzac, ze mnie nie szanuje i mna manipuluje i tak do niej lgnelam. W pracy staralam sie wszstko uporzadkowac, ale w pewnym momencie nie wiedzialam w którym kierunku to zmierza raz slyszalam, ze ona wraca do Polski zów innym, ze zostaje. Na koniec jej pracy uslyszalm, ze ona ma mnie dosc, ze jestem egoistka i egocentryczka i mam schize...poczulam, ze sie rozpadam. Przyjelam jej rozliczenia i zostalam z calym balaganem, który rosnol i rósł a ja nie potrafilam go uporzadkowac, prosilam osoby zaangazowane o pomoc, ale tylko slyszlam, ze mi pomoga a jak przychodzilo co do czego to zostawalam z tym sama. Dodatkowo nasza / moja? organizacja współdzieliła pokoj z innymi oranizacjami ( przez jedną z nich ) bylam oplacana. Dodam, ze oplacana nie legalnie tzn., bez umowy i odprowadzania skladek. Po kilku rozmowach udalo mi sie wynegocjowac, ze po przeprowadzce do nowego biura, przejde na samozatrudnienie po czym uslyszalam, ze mi niczego nie obiecywano....projekty, które robiłam mój płacodawca wpisywal jako swoje....czulam sie coraz gorzej, zaczęłam miec leki, nie moglam spac, moja samoocena zeszla na samo dno razem ze mna. Coraz czesciej myslam o rezygnacji, nie mialam alternatywy a pozostanie tam dluzej nie wplywalo na mnie dobrze. Maz mnie niby wspieral, ale nie czulam, ze mnie popiera w rezygnacji z pracy bez możliwości rozpoczecia nowej. W zasadzie to na nim wymusilam....nie wiem co mam zrobic, wszystko mnie przeraza i blokuje czuje sie skompromitowana i osmieszona. Nie potrafie podjac decyzji, czuje sie jakbym nie miala wlasnego zdania i nie potrafila ocenic sytuacji. Ciagle analizuje i zastanawiam sie, nad tym ze jestem zlym czlowiekiem, nie kompetentnym wariatem....czasem mysle o samobojstwie, ale to bylo by najprostsze rozwiazanie...sama nie wiem co o tym myslec i jak sie zachowac. Jest to male miasteczko a plotki roznosza sie blyskawicznie Jak sobie z tym poradzic?, jak to udzwignac?,boje sie wychodzic z domu, ze wszystcy beda mnie wytykac palcami i smiac sie ze mnie, ze to ta idiotka...przepraszam za chaos oraz tak długi post!