Czy nasz związek to przetrwa??? - Netkobiety.pl

Witaj,
7 miesięcy znajomości poprzerywane wyjazdami skraca się tak naprawdę do kilku tygodni - przecież nie mieszkacie razem.

Albo rzucisz studia i do niego wyjedziesz - pytanie czy on Cię naprawdę kocha i czy warto rzucać świetlaną przyszłość dla tak krótkiej znajomości - albo on rzuci tam pracę i przyjedzie do Ciebie. Pytanie - z czego będziecie żyli, czy ma go kto utrzymywać zanim znajdzie pracę, czy nie będzie mu stało kością w gardle Twoje studiowanie?
Moim zdaniem za krótko się znacie by podejmować decyzję - która akurat w Waszym przypadku (jedno będzie musiało calkowicie zmienić dotychczasowe życie) może być decyzją obarczoną dużym ryzykiem.

Nawet nie wiesz czy jesteście na tyle dopasowani chrakterologicznie aby razem mieszkać - nic nie piszesz że pomieszkujecie przez ten czas jak jest w Polsce.

Wyjazd partnera to sytuacja która przerasta wiele długoletnich małżeństw. Wystarczy poczytać na forum.

Ja byłam z facetem przez okres 5 lat, dzieliła nas odległość 100 km. Widzieliśmy się w każdy weekend. Wspólne wyjazdy, rozmowy. Zapowiadało się , ze to jest ten właściwy. były miedzy nami nieporozumienia, byly tez ciche dni, ale były zawsze powroty. Mówił ciągle , że jestem za dobra dla niego. Zapewniał o uczuciu i że nigdy nie chciałby mnie skrzywdzić. Byłam jego pewna , aż w końcu po 5 latach  nastąpił wielki przełom. Zerwał naszą znajomość z błahego powodu .Bez wyjaśnień , bez niczego. Nie pokazywał się , nie odbierał rozmów telefonicznych, poinformował że to koniec i uważał, że to powinno mi wystarczyć. Po miesiącu poznałam odpowiedź,  na moim miejscu był juz ktoś inny. 
Żaden facet  nie może był ważniejszym w Twoim życiu jak Ty sama . Skończ studia, a miłośc jeszcze nie jedna zapuka do Twojego serduszka. Ten Twój chłopak jest jak chorągiewka na wietrze. Nie możesz byc pewna takiej osoby. Dzisiaj jest a jutro  może poinformować Cie, że to koniec. Żyjesz w wielkim chaosie  zainwestuj w siebie, sama z czasem zobaczysz, że w życiu tak naprawdę wszyscy zawodzą ale na sobie zawsze możesz polegać. Pozdrawiam

Jestem przykładem na to, że można związek na odległość pielęgnować i zamienić na małżeństwo mieszkające razem. Jednak w naszym przypadku, trwało to ponad dwa lata, zanim zaczęliśmy się na dobre zastanawiać jak rozpocząć naprawdę wspólne życie. A zdecydowałam się wyjechać po trzech latach życia na odległość (widywaliśmy się co 2 m-ce i w każde wakacje byłam u niego na dłużej, no i znaliśmy się już wcześniej w kraju). Decyzja była bardzo przemyślana przez nas oboje, jak również zdawaliśmy sobie sprawę z jej konsekwencji i byliśmy pewni, że jeśli się tu nie będzie działo dobrze, to oboje wrócimy. Nam się powiodło - jesteśmy od prawie trzech lat małżeństwem i żyjemy na razie za granicą.

Uważam, że jesteście razem zbyt krótko, byś podejmowała tak ważną decyzję, tym bardziej, że po tak krótkim czasie chłopak się miota i nie wie, czego właściwie chce. Gdyby np. nie miał pracy, czy miał poważne kłopoty, mógłby się zastanawiać, czy próbować być z Tobą, bo nie wie jak i kiedy się one skończą i nie byłoby w tym nic złego - od Ciebie zależałoby jak to przyjmiesz. Tu jest jednak wręcz odwrotnie, to tylko odległość stanowi problem. Nie jest łatwo, ale dla chcącego nic trudnego. Teraz można przecież gadać przez Skype i niemal "widywać" się dzięki temu na co dzień. My nie mieliśmy jeszcze takiej możliwości.

Nie spodobało mi się też, a może nawet przede wszystkim, w jaki sposób z Tobą próbował zerwać - żadna poważna relacja nie powinna zakończyć się przez sms... Nie chcę Cię martwić, ale gdyby chodziło tylko o odległośc, to myślę, że byście raczej spokojnie o tym porozmawiali widząc się. Być może ktoś się tam pojawił, o kim zaczął myśleć i nie wie na co się zdecydować.

Jeśli chodzi tylko o odległość, to nie pozwól się zmanipulować, jeśli będzie Ci stawiał warunki - albo wyjeżdżasz, albo z Wami koniec.. To bardzo ważna decyzja, która zaważy na całym Twoim życiu. Jak sama piszesz, on ma tam rodzinę, Ty będziesz mieć tylko jego. Zastanów się, kto jest w bardziej komfortowe sytuacji, gdyby coś się sypało..

Koniecznie napisz, co nowego się wydarzyło.

Witam was ponownie, na życzenie zamieszczam dalszy ciąg mojej historii. Otóz w środę on się odezwał po tym jak napisalam ze sie na niego gniewam. Zadzwonił i i wszystko było ok, pomyslalam ze to wszystko tylko moje wymysły i niepotrzebne obawy. Umówiliśmy sie nawet ze w weekend spotkamy sie z moimi dwiema kolezankami i ich chlopakami. Okazało się też ze nie dzwonil bo nie miał kasy na koncie. Porozmawialiśmy troche i powiedział, że zadzwoni jak dojedzie do Polski(czyli na drugi dzien rano). Jednak nie zadzwonił i dopiereo kiedy mu napisałam eska, odpisał że dopiero dojechał i jest strasznie zmęczony. W takim wypadku powiedziałam mu zeby odpoczął i skontaktowal sie ze mną po południu. Znów się nie doczekałam Więc sama napisałam. Oto co odpisał: "... stało się coś niedobrego, jutro do ciebie nie przyjadę, lepiej będzie jak się rozstaniemy, nie mogę tak dłużej tego ciągnąć, te rozłąki mnie za bardzo niszczą i nie chcę cię tymi moimi wyjazdami krzywdzić. Tak będzie najlepiej przepraszam, że tak głupio to wyszło". Stwierdziłam, że nikt nie ma prawa mnie tak potraktować, zadzwoniłam do niego ale nie odbierał, potem on zadzwonił więc powiedziałam mu że  ma przyjechac i wyjasnic mi wszystko patrząc mi w oczy a jesli tego nie zrobi to pokaże jak bardzo mu na mnie zależało, jaki z niego facet i że po prostu ze mnie zadrwił. Zgodził się i umówiliśmy się na środę. Zastanawiam sie teraz tylko jak sie zachowa i co ja mu powiem: czy wygarnę mu wszystko co leży mi na sercu czy rozegram to spokojnie. W każdym bądż razie opowiem wam co i jak po spotkaniu.