Jak żyć intensywnie, czerpać z życia garściami i żyć pełnią życia - Netkobiety.pl

Kilka lat wstecz byłam dziewczyną płomykiem, krążącym świętem i energią. Dużo nad tym pracowałam, długo w sobie hodowałam i kształtowałam ?fajne cechy?. Jednocześnie czułam, że życie nie ucieka mi przez palce. Robiłam dwa razy tyle, co przeciętny licealista. Uczyłam się, imprezowałam, organizowałam, uczestniczyłam, tworzyłam? Wydawało się, że nim mniej czasu mi zostaje, tym lepiej się ogarniam, tym więcej robię. Szczerze, to był najszczęśliwszy, najbardziej intensywny okres w moim życiu. Zawarłam mnóstwo znajomości, wiele doświadczyłam?
Najciekawsze, że wcale nie byłam w nikim zakochana, czy coś. Wszystko zaczęło runąć, gdy się właśnie zakochałam. Z duszy towarzystwa ( i liceum) nagle zaczęłam się zamykać przed światem. Facet nadal nie był zdecydowany, a ja jako najbardziej niecierpliwa osoba, zaczęłam czynić konkretne kroki w tym kierunku. Później nastąpiło skrępowanie i rozczarowanie. Chciałam, ale nie mogłam się ogarnąć. Wszystko, co zaczynałam (nowe zajęcia, nowe doświadczenia) po najdalej kilku miesiącach runęło w śmietniku. Czułam jednocześnie, że chcę powrócić do siebie takiej jak byłam, ale jednocześnie byłam do wszystkiego zniechęcona. Ratowałam się jedzeniem i komediami romantycznymi. Kolejno tyłam i odchudzałam się i tak w kółko, żeby zabezpieczyć choć jakiś ruch w życiu. Teraz minęło już kilka lat od tamtego okresu, mam wymarzone studia, znów wiele robię, ale każdy lepszy okres porównuję do tamtego z liceum. Zawsze zresztą dochodzę do wniosków, że tamten był lepszy, intensywniejszy, a ja miałam jakieś straszne wielkie zasoby energii i natchnienia, żeby z tym sobie podołać.
Proszę o Wasze przepisy na to jak ?żyć, a nie istnieć?, jak się ogarnąć i nie staczać? Służyć natchnieniem dla siebie przede wszystkim ? Z góry dziękuję.