nie potrafię przestać kochać.. - Netkobiety.pl

Faith Kochasz bardziej wyobrażenie o nim niż jego samego. On jest niedojrzały emocjonalnie do takiej instytucji jak małżeństwo, rodzina, dom. Wiem że jest ci ciężko, masz dziecko, zostałaś sama i tak naprawdę nie wiadomo co się stało w jego życiu że odpuścił, ale teraz nie czas na analizę. To przyjdzie z czasem, wszystko samo poukłada ci się w głowie, ale na ten moment musisz zawalczyć o siebie. O swoją przyszłość, o swoją tożsamość o swoje miejsce w świecie. Nie można się zatracać i żyć tylko myślami co u niego co to pogrąża Cię jeszcze bardziej. Czytając twoje ostatnie zdania stwierdziłam, że za bardzo mu pokazałaś że kochasz, że bez niego sobie nie poradzisz a On to wykorzystał. Spraw teraz, aby On prosił Cię o to samo. Pokazałaś mu w tej całej Twojej miłości do niego swoje słabe strony a tego się nie robi. Naucz się, że faceci nie lubią kobiet słabych. Potraktował cię jak zbędną rzecz więc zrób to samo. Zacznij myśleć o sobie a nie o Nim.

Kochanie, ja mam taki charakter jak Ty,jestem rok po rozstaniu ze swoim partnerem a wciąż obsesyjnie o nim myślę,ciekawi mnie gdzie wychodzi,co robi, co u niego..Byłam w tym związku bardzo długo, ale z czasem robił on z byle czego wielką aferę, jak w Twoim przypadku, doprowadzał mnie swoją obojętnością i wszystkim co najgorsze do szału..a ja mimo wszystko go tak kochałam,że to znosiłam, alee byłam z nim dłużej niż Ty, i w końcu nadszedł ten czas gdzie chciałam to ratować, zabrałam go na spacer,na plaże chciałam poczuć się z nim jak zakochana para.. pragnęłam tego uczucia od niego, niechciałam bym tylko ja je dawała bo czułam się już zmęczona,i sądzę że te zmęczenie Ciebie by też dopadło. Świat mi się zawalił, miałam dosyć, ponieważ nie mam na dodatek przyjaciół siedziałam w domu,nie miałam nic do roboty więc tylko on mi siedział w głowie,na dodatek przytyłam! A słuchanie innych że z czasem będzie lepiej blabla. nie chciałam tego słuchać bo do dziś kocham. Moje życie zmieniło się w momencie kiedy dziwnym trafem zobaczyłam w internecie filmiki spadochronowe,zafascynowało mnie to, i dziś kocham to całym sercem, dlatego że na górze odrywam się od problemów naziemnych. Więc kochanie szukaj hobby,zainteresowania. Jeśli nawet wyjeżdżasz to na marne,bo jesteś sama ze swoimi myślami, musisz przebywać wśród ludzi. gdy ja spotykam na strefie mężczyzn,a którzy są  moją osobą zainteresowani to naprawdę nie myślę o moim byłym, budzi się we mnie uczucie takie samo którym darzyłam poprzedniego partnera.. Wszystko się zmieni! Dużo wiary i jeszcze raz wiary

Mi też mówili,że przejdzie, ale jednym przechodzi po paru miesiącach,innym po paru latach.. nie możesz się złamać. Pogoda też robi swoje, gdy będzie wiosna/lato, wszystko obudzi się do życia, Ty także. Zrób coś dla siebie,chociażby nowa fryzura!

potrzebuje byc czyjas, potrzebuje miec na kogo czekac i kim sie opiekowac..

To zdanie świadczy o tym, że po prostu potrzebujesz być kochana, ale niekoniecznie przez swojego męża. Potrzebujesz mieć kogoś kim będziesz żyła. Poczytaj o kobietach kochających za bardzo, poświęciłaś całą siebie dla niego. On był Twoim życiem. Ja też tak robiłam i to był błąd, ale dowiedziałam się o tym za późno. Nigdy nie zatracaj się w mężczyźnie, bo gdy taki Cię zostawi, a Ty poświęcisz dla niego wszystko, potem zostaniesz z niczym. Musisz mieć swój świat. Dla mnie też Ta osoba jest całym światem, ale tak nie można, nie można się w niej zatracać.

zanim wyszlam za maz ktos mi powiedzial zeby nigdy wszystkiego nie poswiecac, by nie zatracac calej siebie dla mezczyzny.pomyslalam sobie -dlaczego nie, dlaczego zakladac ze cos nie wyjdzie. potem razem z narzeczonym smialismy sie po co ludzie podpisuja intercyze ,jakby brali pod uwage rozstanie, a przeciez trzeba zakladac ze bedzie dobrze do konca zawsze na zawsze. nie zostawilam nic dla siebie, zadnej sfery buforowej tylko dla mnie, do ktorej zawsze bede mogla wrocic.
zawsze wiedzialam ze jestem zbyt naiwna ze wierze ze jak sie kocha to WSZYSTKO  mozna pokonac. a zycie ostro weryfikuje teraz te moje bajeczki w ktore wierzylam
wlasnie maz byl po synka, zabral Go na kilka godzin. i myslalam ze dzis na pewno mam sile zeby "wydac" maluszka a potem sie nie posypac. ale oczywiscie zobaczylam Go, mojego przystojnego, pachnacego mężczyzne i znowu rece sie trzesa, rycze jak glupia.. jak dlugo to jeszcze potrwa, jak dlugo bede sie tak meczyc z tesknoty,uczyc dystansu ktorego Jemu nie brakuje..?
blagam trzymajcie za mnie kciuki.. moze wreszcie kiedys wejde tu zeby napisac ze jestem szczesliwa. albo po prostu wolna..

no wlasnie.. u mnie tez nic sie nie zmienilo.. wciaz kocham, tyle ze mojemu mezowi nie wystarcza to ze mnie zostawil. wciaz depcze, sprawia bol, pokazuje jak bardzo mnie nienawidzi, jak nisko mnie ceni jako zone i matke, jak niewazna dla Niego jestem. a ja niestety zawsze mialam problem z poczuciem wlasnej wartosci ktorej resztki odeszly razem z Nim. On pokazal ze wiele znacze jako kobieta i czlowiek. dzis gdy rozsypalo sie to co bylo dla mnie najwazniejsze na swiecie- rodzina, rozsypala sie swiadomosc ze naprawde jestem kims..
a ja tym bardziej kocham im bardziej mnie niszczy.. jakbym wierzyla ze ta miloscia wydobede mojego mezunia ze szpon potwora ktory Go pochlonal... i czekam.. na cud...