"Pyskata"nastolatka - Netkobiety.pl

Niestety ale każda nastolatka przechodzi huśtawki nastrojów. trzeba zacisnąć zęby na niektóre wybuchy. ale na pewno pomoże rozmowa. z pewnością nie jest łatwo wychowywać dwie dorastające dziewczyny. sama pamiętam, że mama nie raz przeze mnie płakała. spróbuj rozmowy, powiedz, że jest Ci bardzo przykro i ciężko żyć w takim domu, gdzie ciągle są krzyki. nie pocieszę Cię ale wątpię by ktokolwiek znał receptę na poskromnienie nastolatki także chyba musisz to przetrzymać przed 18-tką najczęściej przechodzi POWODZENIA

Może po prostu nie reaguj?
Powiedz "nie chcę z tobą (z wami) rozmawiać w ten sposób, porozmawiamy jak się uspokoicie" - i wyjdź z pokoju.
To moim zdaniem najlepszy sposób by nie powiedzieć w nerwach czegoś, czego się tak naprawdę nie myśli.

Ja bym nie wchodziła w te awantury między nimi. To już duże dziewczyny, przecież się nie pozabijają - ja też mam młodszą siostrę, i pamiętam że nawet jak byłyśmy mniejsze niż Twoje córki, to nasza mama w takich krytycznych momentach usuwała się. Interweniowała tylko kiedy dochodziło do rękoczynów, no ale myśmy wtedy miały kilka lat.
Poza tym bym je wyśmiała - sory, ale nastolatki przybiegające do mamusi na skargę? Przedszkole to po drugiej stronie ulicy Powinnaś uczyć je już powoli samodzielnego radzenia sobie w życiu, bez pomocy silniejszych.

ja niestety nie mam siostry,lecz tylko jednego brata i nie mam wspomnień z dzieciństwa dotyczących współżycia z własną siostrą/z bratem mieliśmy od kiedy pamiętam dwa osobne światy,ja damski,on męski/czasem "darliśmy koty" jak nastolatkowie,ale było do wytrzymania jak wspomina moja mama
mam jeszcze syna młodszego o dwa lata,on także ma już swój mały męski światek,inny niż dziewczyny i tu potrafię jako-tako zrozumieć konflikty w relacjach chłopiec-dziewczyna/z nim jest łatwiej,jest jeszcze dzieckiem w gruncie rzeczy/ale dziewczyny to wulkany emocji:)
chciałabym,żeby w przyszłości były dla siebie oparciem,a nie wrogiem...zawsze chciałam mieć siostrę...

Jeżeli Cie to pocieszy, to swego czasu krzyczyałam do mojej siostry że jej nienawidzę, ona wydzierała się na mnie, ja jej plułam do jedzenia a ona psuła moje zabawki. Ogólnie sceny dantejskie się działy
Tak było kiedyś, a jak jest teraz? Wyjechałyśmy razem na studia (tj ona dojechała do mnie) i mimo że mieszkamy razem, to kiedy mamy okienka na zajęciach w tym samym czasie to umawiamy się na wspólne śniadanie/kawę na mieście. Jasne, że czasem zdarzają się nam powroty do starych zwyczajów (no może bez rzucania się obiadem) to wiem, że zawsze mogę na nią liczyć.

Informacja, "jesteś dla mnie powietrzem", jest gorsza niż "nie lubię Cię". Z tego powodu, ignorowanie prawie nigdy nie spowoduje, że dziecko "przejrzy" i będzie się lepiej zachowywać. Przeciwnie, metoda ignorowania prowadzi nieuchronnie do tego, by wszcząć wojnę o uwagę. Nastolatki wzmagają swoje nieznośne zachowanie do momentu, aż rodzice zareagują. A kiedy prowokowanie trwa długo, reakcja rodziców jest przeważnie szczególnie ostra i wroga .
Generalizowanie "Jesteś po prostu nie do zniesienia!", "Przez Ciebie dostanę zawału!", etc.- takimi uwagami, nie krytykujemy zachowania dziecka. Czyniąc tak, pokazujemy mu, że odrzucamy go, i pogardzamy nim jako osobą. Rodzice przeważnie zapowiadają różnego typu niemiłe konsekwencje "Jeżeli jeszcze raz zdenerwujesz siostrę/brata, przez cały tydzień nie będziesz wychodzić z domu!" albo informują o przykrych, ale nierealnych rezultatach podjętych przez dziecko działań "Jeśli będziecie się dalej ze sobą kłócić, to nigdy więcej nie zaprosicie do siebie swoich przyjaciół!", etc. Jeżeli groźby nie są traktowane poważnie i wypowiada je się w sposób nieprzemyślany, działają jak wszystkie inne nie finalizowane zapowiedzi- wówczas, dziecko przestaje nas słuchać, a równocześnie dotyka je wrogi podtekst naszych gróźb, dzięki czemu, wyzwalają się w nim jeszcze większe negatywne emocje. 

Zacznij do nich mówić spokojnym, pewnym głosem. Czyny, które mają nastąpić po Twoich słowach, musisz starannie i w porę przemyśleć i zaplanować. Nie powinny one zmierzać do ukarania dziewczyn, tylko do ustawienia granic. Konsekwencje powinny być dla nich nieoczekiwane i niemiłe, jednak nigdy nie powinny im wyrządzić psychicznej ani fizycznej krzywdy. Uzasadnij dziewczynom, Twoje postępowanie "Bardzo Was kocham. Jesteście dla mnie ważne. Dlatego Wasze złe zachowanie nie może być mi obojętne. Ono musi się zmienić. Pomogę Wam w tym.". Usiądźcie i na spokojnie wszystko omówcie, a później dążcie do kompromisu. Po kilku próbach, dziewczynki same zaczną sobie radzić z codziennymi humorkami. A jeśli dalej będą wojować między sobą, zamiast upominać "sprawcę" i z nią dyskutować, zrób następującą rzecz: rozdziel je, na sprawcę nie zwracaj kompletnie uwagi. Nie patrz na nią i nie rozmawiaj z nią. Za to zwróć całą uwagę na "ofiarę"- pocieszaj ją, przytul, zaoferuj wspólny wyjazd na zakupy, etc. W ten sposób rola "sprawcy" stanie się na długo nieatrakcyjna . Życzę, duuużo cierpliwości .

Kurczę " głupi " wiek.  Sama mam 2 można powiedzieć dorosłe córki 20 i 18 lat. Kłócą się o wszystko ,wyzywają ,młodsza nawet łapy wyciąga.  Staram się nie wtrącać ,ale nie kiedy to i mi nerwy puszczają . Tak jak któraś tu pisała jak się wtrącałam było jeszcze gorzej,a tak one same się dogadują.
Strasze ojcem ale to i tak nie pomaga. Zauważyłam i to jest smutne że nie mają żadnego szacunku do osoby dorosłej.My nie jesteśmy dla nich żadnym autorytetem,wszystko wiedzą najlepiej a to co my powiemy to jak grochem o ścianę.
Z młodszą były kłopoty w zawodówce,tylko kontakt z pedagogiem ratował nieskończenie szkoły .
Życzę dużo cierpliwości.

Przepraszam za odrobinę prawdy.
Nasze dzieci, niezależnie od wieku, tak się zachowują, jak my im pozwalamy. Zachowanie nastolatków jest efektem wieloletniego stylu wychowania i, niestety, naszych błędów.

Napisałaś, że Twa córka ma wszystko, że jest przez was oboje rozpieszczana, że wielokrotnie każde z was jej ustępuje, że jest przez was wychuchaną. Przyzwyczailiście ją do tego, że otrzyma wszystko, co chce. Jeśli nie może tego uzyskać prośbą, dostaje to wymuszając, szantażując, grożąc, oskarżając. Pod wpływem takiego jej zachowania oboje ustępujecie, jak rozumiem, dla "świętego spokoju". No i tym samym nauczyliście ją, jak ma postępować, by osiągać swoje cele. Jak opisujesz, jest niezwykle skuteczna.

Nie napisałam tego, by zrobiło Ci się przykro, tylko po to, byś wreszcie zobaczyła ciąg zdarzeń przyczynowo-skutkowy. Byś wreszcie przestała oskarżać nastolatków i własną córkę. Byś przejęła wreszcie odpowiedzialność za własne postępowanie (i tak jesteś odpowiedzialną, czy tego chcesz i się przyznajesz, czy nie). To zrozumienie jest potrzebne Tobie do tego, byś wreszcie wprowadziła zmiany we   w ł a s n y m   postępowaniu (Twój mąż również). Inaczej zachowanie Twej córki nie zmieni się na lepsze.

Teraz trochę teorii.
K a ż d e   dziecko bada granice, czyli sprawdza co i ile mu można, sprawdza, jak może, bo dorośli mu pozwalają, się zachowywać.
K a ż d e   dziecko sprawdza, kto jest silniejszy, kto w domu i poza nim, rządzi.
K a ż d e   dziecko w różnych okresach swego życia buntuje się. Bunt jest ważny dla dzieci, bo dzięki niemu uczą się mieć i prezentować własne zdanie, uczą się niezależności. To czas ważny dla dzieci, choć trudny dla rodziców.
Dla dziecka korzystnym jest, by granice były jasno określone i nie były zbyt ciasne lub zbyt luźne. Każde dziecko usiłuje te granice przesunąć. Robią to również dzieci, których rodzice łagodnie, choć stanowczo, określają zasady.
Dla każdego nastolatka najważniejszą jest grupa rówieśników. Dla uzyskania akceptacji zrobią bardzo dużo.

Wracając do Ciebie i Twej rodziny.
Osiągnęłaś wczoraj jedno. Nareszcie skutecznie sprzeciwiłaś się córce. Wreszcie wczoraj zrozumiała, że tym razem nie ustąpisz. Gratuluję.
Pytasz, jak masz postępować, by córka zaprzestała wymuszania. Ano, tak jak wczoraj, czyli nie ustępować, nie ulegać szantażom. Oczywiście w granicach zdrowego rozsądku; proponuję byś zawsze odpowiadała sobie na pytanie "dlaczego tego oczekuję, dlaczego  tego wymagam?" i odpowiadała sobie bardzo dokładnie, nie sloganami typu "to dla jej dobra". O czym myślę? Kiedyś nie zgadzając się na jakieś wyjście mego syna, doszłam do wniosku, że mój brak zgody spowodowany jest tylko moim lękiem, że nie wyrażam zgody tylko ze względu na siebie. Co zrobiłam? Ustaliłam z synem, co możemy zrobić, by on wyszedł a mój lęk był odrobinę mniejszy.

I jeszcze jedno.
Zmiana Twego zachowania będzie szokiem dla córki. Będzie próbowała swoich starych, wypróbowanych metod. Będzie na Ciebie zła, wkurzona, wściekła. Ważnym jest, co TY zrobisz na skutek jej zachowania, czy ponownie ulegniesz, czy wytrzymasz. Możesz nie brać udziału w takiej drace, jak wczoraj, możesz powiedzieć raz/dwa razy i nie reagować na jej zaczepki, groźby, szantaże. Możesz powtarzać w kółko, do znudzenia" "Powiedziałam Ci moje zdanie, Twój krzyk nie zmieni go". Jeśli będziesz stanowczą i zdecydowaną/zdeterminowaną, po którymś razie córka uzna, że mama "popsuła się" i nie można już wobec niej zachowywać się w stary sposób.

Trzymam kciuki.

Jak się zachować na drugi dzień po kłótni?
Adekwatnie do Twych uczuć, czyli jeżeli jesteś jeszcze zła, to powiedz to wprost i nie zmuszaj się do miłych gestów. Jeśli wrócił Ci dobry nastrój, to też nie katuj się byciem osobą oschłą, nieprzystępną. Jeśli córka nie chce kontaktu z Tobą, to  n i e    n a r z u c a j   s i ę, poczekaj.

Odpowiedzialna jesteś tylko/aż za swoje zachowanie. Możesz zmienić swoje postępowanie i zaproponować takie zmiany swojemu mężowi. Jego sprawa, czy z nich skorzysta, czy nie. Jeśli mąż jest jeszcze wściekły na córkę, to nie namawiaj go do gwałcenia swych uczuć i zachowywania się niezgodnie z nimi. Uczucia, wszystkie, przemijają. Te niezwykle silne, dość szybko, zwłaszcza wówczas, gdy pozwala się na ich odreagowanie.

Jeżeli córka zobaczy, że jesteś zdecydowana i konsekwentna, wówczas, po wielokrotnym sprawdzeniu tego, czy nie da się czegoś wymusić, będzie zachowywała się w stosunku do Ciebie inaczej. Wbrew pozorom, do tej pory, takie wymuszanie Twej córce się opłacało. Z jej perspektywy zyski były większe niż koszty.

Namawiam Cię również do spokojnej rozmowy z córką na temat tego, co dzieje się między wami. Zachęcam do rozmowy a nie do moralizowania, pouczania, wypominania. Podczas takiej rozmowy, być może, padną również zarzuty skierowane w Twoim kierunku. Wysłuchaj ich, pomyśl, czy nie słyszysz gorzkiej prawdy.

Moim zdaniem warto, byś zobaczyła, że wszyscy macie takie same pragnienia, czyli dobrej atmosfery w domu. Czasami jednak, by tak było, trzeba szczerze pogadać. A szczera rozmowa nie zawsze jest miłą.

I jeszcze jedno.
Nie znam ani jednej osoby, która by nie popełniła błędów podczas wychowywania dziecka.

Zaraz, zaraz!
Oczekujesz niemożliwego!
Chcesz, by ta metoda okazała się od razu, w 100% skuteczną.
Chcesz tego po 15 latach uczenia swojego dziecka, że może z Tobą zrobić wszystko.
Wybacz, jeśli się mylę, ale moim zdaniem Ty oczekujesz wyłącznie spokoju. Oczekujesz, że powiesz raz, a Twoje zdanie będzie święte i córka potulnie powie cichutko "tak jest, mamusiu". Pomarzyć, dobra rzecz.

Zawsze trzeba rozmawiać będąc na tym samym poziomie. O czym myślę? Jeśli rozmawiamy, to z pozycji rozumu, przedstawiając argumenty za i przeciw. Podczas kłótni do głosu dochodzą emocje, rozum idzie na spacer. Używanie wówczas logicznych argumentów mija się z celem, nie są słyszane; by były wysłuchane trzeba odczekać, aż emocje opadną.

Twoja mama była na tyle srogą osobą, że nawet nie pomyślałaś o sprzeciwieniu się jej zdaniu. Efektem takiego wychowania Ciebie są również zasady, które wprowadziłaś w swoim domu. Poszłaś w stronę przeciwną do swej mamy, poszłaś bardzo daleko, za daleko. Twoja córka może wszystko.

Najwyższa pora na znalezienie "złotego środka",  w ó w c z a s  Twoja córka nie będzie wobec Ciebie obojętną.

Zastanawiałam się nad tym, czy odpowiedzieć na post utrackiej.
Wahałam się.
Napisałam jedną odpowiedź, skasowałam ją, napisałam kolejną, którą też skasowałam, w końcu napisałam tekst "do szuflady" i dopiero po chwili zdecydowałam się na jego opublikowanie. Oto on.

Jestem matką dwojga dojrzałych i samodzielnych osób (28 i 27 lat), które wychowując się w dużym mieście, miały dostęp do wszystkich zdobyczy cywilizacji.
Mimo tego miały (i używały zgodnie z przeznaczeniem) swój rozum.
Znały możliwe konsekwencje swoich nierozumnych decyzji. Znały, bo udzielałam im informacji. Pokazywałam możliwe rozwiązania różnych sytuacji i informowałam o ewentualnych zaletach i wadach. Mało tego, ponosiły konsekwencje swoich zachowań. To utwierdziło ich, że nie rzucam słów na wiatr.

Decyzje pozostawiałam, najczęściej, im. Podejmowali decyzje dotyczące ich osób bardzo wcześnie, nie pamiętam przedszkola, ale w szkole podstawowej - już tak. Pytałam ich o zdanie w ważnych dla nich kwestiach (m.in. to córka zdecydowała, że nie chce, mimo propozycji wychowawczyni, przenosić się do klasy programowo wyższej).
W niektórych jednak kwestiach byłam nieugięta. Niepodważalną sprawą było chodzenie do przedszkola, szkoły podstawowej. Jednak będąc w liceum mieli moją zgodę na jednodniową nieobecność w ciągu miesiąca. Córka nie wykorzystywała tego, uznając, że taka nieobecność jej się nie opłaca, miałaby zbyt dużo materiału do nadrobienia. Syn natomiast, czasami, mimo tego jednego dnia, chodził na wagary. Konsekwencją tego było wysłuchiwanie uwag ze strony wychowawcy i mój dystans w stosunku do niego, gdy prawda wyszła na jaw. Kolejna kwestią nie podlegająca dyskusji była opieka lekarska.

Czy byli idealni? Oczywiście, że nie. Wielokrotnie ich zachowanie, a zwłaszcza syna, nie było zgodne z moimi marzeniami.

Niedawno moja córka powiedziała mi zaskakującą rzecz. Stwierdziła, że nie mogła się buntować, bo nie miała przeciw czemu, bo było jej wszystko wolno (to jej słowa). Powiedziała mi też, że wielokrotnie wolałaby, bym to ja podejmowała decyzje, bym jej coś nakazywała bądź zakazywała. Wolałaby, bo wówczas ja byłabym odpowiedzialna, nie ona.

Dlaczego o tym napisałam?
Napisałam, by uświadomić, że można uczyć dziecko od bardzo wczesnych lat jego życia odpowiedzialności za swoje działania. Że daje to rezultaty. Że warto, wbrew pokusom, nie decydować za dzieci i ich sprawach.

Jestem z wykształcenia nauczycielem wych .przedszkolnego.Wychowałam też czterech synów -nie powiem że bez problemów.Do mojego gadania ,tłumaczenia chyba się przyzwyczaili.Ona stwierdziła że uczyć się będzie na własnych błędach.Dziś wróciła z ostatniej terapii,to decyzja pedagoga.Wiem że wyjdzie na ludzi ,ale po przejściach,zrani i skrzywdzi w tym czasie wielu ludzi,którzy jej ufają.Wiele razy przepraszała ,obiecywała  poprawę a potem wracała nad ranem .Ja też przepraszałam .Ona jest taką rogatą duszą -zodiakalny BYK.Kontaktu dobrego jeszcze długo  nie będzie między nami ale mam cichą nadzieję że wrócą spokojne dni.Co do naszego wpływu na dzieci to jednak bywa różnie i nie wszystko od nas zależy -mam chłopców /bliżniaki/mają różne charaktery,upodobania i poglądy na życie ....jak woda i ogień .Czuję się przegrana jeśli chodzi o wychowanie córki i nic już tu nie pomoże.Ona sama musi zrozumieć że taki bunt niczemu nie służy i do niczego nie prowadzi i nie pomoże tu zmiana szkoły ,kolegów ......chciało by się rzec  rodziców.

Śliczne dzięki za słowa  zrozumienia.Dzisiaj mamy jakiś dzień dobrych wiadomość-ostatnia sesja w poradni dla młodzieży ,zakończony kurs komputerowy..nawet muzyki słucha łagodnej/bez wyzwisk i przekleństw/.Szkoda że chłopaka odtrąciła,bo był dla niej za spokojny,wszystko jej wybaczał ,każde kłamstwo...i to jest ta osoba którą skrzywdziła ,bo kocha ją może nawet nadal.Widzieliśmy jego zaangażowanie w to by jej pomóc.Studiuje i nie mógł się pozbierać  przez te miesiące ,chyba zawalił semestr.Odrzuciła to. Piszę z nim na gg czasami i ta wiara jego w nią jest tak wielka że rozmowa bywa lepsza od tabletki.Ona pocieszyła się kolegą z OHP który ma więcej problemów niż ona ,ale jej imponuje bezczelnością bo nie mądrością.To tylko kolega w jej wieku-tak mówi.Myślałam że to dlatego że sama w siebie nie wierzy ,że ma niską samoocenę,może po tych małych sukcesach przejrzy na oczy.Z tym się zgadzam ,że córka to robi świadomie,ale nie wyciąga wniosków z przegranych spraw.

Dzisiaj trochę na temat przyczyn agresji - ku przestrodze.

Agresja jest  z a c h o w a n i e m   w y u c z o n y m   przez obserwację, naśladowanie, bezpośrednie doświadczanie i powtarzanie zachowań.

A. Goldstein, B. Glich, J.C.Gibbs, czyli twórcy treningu zastępowania agresji, stwierdzili, że u podstaw nauki agresji leży tzw. zniewalające wychowanie, do którego dochodzi poprzez skłonność rodziców do:
- irytacji, braku konsekwencji;
- rzadko okazywanego ciepła i czułości;
- skrajnej postaci nadzoru i kontroli, czyli albo ograniczonego nadzoru/braku nadzoru, albo nadzoru ścisłego, surowego;
- przymusu w postaci gróźb, nagan, regularnych kar cielesnych.

Jeśli zatem uda nam się te wszystkie nasze, rodziców/osób dorosłych, skłonności wyplenić, to wówczas zmniejszymy prawdopodobieństwo zachowań agresywnych u dzieci.

Rozumiem, że rozmowa odbywała się w emocjach i z Twojej, i z jej strony. Każda z was, z tego co napisałaś wynika, powiedział ciut za dużo. Bywa.

Cóż ona zrobiła? To, czym mogła Ciebie ukarać za Twoje zachowanie. Ponieważ zna Ciebie bardzo dobrze, uderzyła w najczulsze miejsce, nie wróciła na noc, nie odbiera telefonu.

Czy dobrze zrozumiałam, że nie może już wrócić do Twego domu?

może ,pewnie jest u koleżanki..ale ta jej chęć odwetu mnie martwi ...bo nie wiem  z kim jest a ma różnych znajomych ,wiem bo bywało już tak że gdy nie mogła sobie z czymś poradzić ...brała amfetamine.Mój nr  7576070

Daj sobie spokój.
A Tobie, gdy na kogoś jesteś wściekła, nie pojawiają się różne niezbyt pochlebne myśli i ochoty? Ile razy zaciskasz pięści, by nie uderzyć? Ile razy powstrzymujesz się, by komuś nie powiedzieć czegoś bardzo przykrego i bolesnego?
Przecież to typowa reakcja: boli, to oddam, by ją też zabolało.

Jedno wiem, Twoja córka nie chce zrobić sobie krzywdy. Na pewno.

***
Nie używam gg. Jestem tutaj często.

Jeśli powiedziałaś o kilka słów za dużo, to moim zdaniem, słusznie, że przeprosiłaś.

Nie rozumiem, a raczej nie chcę zrozumieć tych słów o Twej przegranej, a jej zwycięstwie.
Jesteście w ringu? Na zawodach? Ścigacie się, która lepsza? Przecież tutaj chodzi o coś innego. Być może jednak ja mam zupełnie inny pogląd na wychowywanie. Zresztą, o jakim wychowywaniu mówię? Przecież Twoja córka jest niemal pełnoletnią osobą - za trzy miesiące kończy 18 lat!

Martwisz się tym, ze ma ukończone dopiero dwie klasy gimnazjum. Rozumiem, że chciałabyś, by nie zawalała kolejnych lat. Wiem też, że nigdy na naukę nie jest za późno. Jeśli córka będzie chciała uczyć się dalej, znajdzie taką formę, która będzie jej odpowiadała.

Moim zdaniem nie warto kontrolować swych dzieci.
Kontrolując ustawiamy się w roli egzekutorów, a ich nikt nie szanuje i wszyscy starają się ich oszukać. Kontrolowanie daje też sygnał, że to kontrolujący przejmuje odpowiedzialność. No i zaczyna się zabawa w policjantów i złodziei, czyli goń mnie, może mnie złapiesz.
Nie warto kontrolować dzieci. A już kontrolowanie niemal dorosłych jest dla mnie olbrzymią pomyłką.

Wybacz szczerość.

***
Nie znam osoby, która podczas wychowywania nie popełniła błędów.

Jak dzisiaj?

Córka wróciła?

Jak jest między wami?

Wyłącz Caps Lock'a, proszę. Trudno się czyta taki tekst.

W waszym domu mieszkają trzy  d o r o s ł e   osoby.
Dwie z tych osób rywalizują ze sobą o Twe względy.
Dwie osoby wzajemnie się pouczają.
A Ty pojawiasz się między tymi dwiema osobami i starasz się załagodzić sytuację. Raz bierzesz stronę jednej, raz drugiej osoby.
Nic więc dziwnego, że teatrzyk nienawiści istnieje. Jest widz (Ty), są aktorzy (córka i partner), jest przedstawienie.
Z tego co wiem, spektakl jest odwoływany, gdy nikogo nie ma na widowni.
Może wyjdź z tego teatru?
Może nie bądź adwokatem żadnej osoby?
Może zakończ rolę rozjemcy?
Może uznaj, że nie jesteś jedyną odpowiedzialną osobą za poprawną lub dobrą atmosferę?

rodzicu16latka,
jesteś pedagogiem, co nie znaczy, że jesteś osobą nieomylną. Gwarantuję, że popełniłaś błędy, bo jesteś człowiekiem.
Sporo napisałaś o sytuacji Twego syna, mniej o tym z czym sobie nie radzisz. I tego nie wiem.
Nie wiem z czym sobie nie radzisz.
Nie wiem, jakie przeżywasz emocje.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz.

Gdybyś choć trochę o tym napisała możliwa byłaby jakaś pomoc.

Faktycznie, nie masz wpływu na postępowanie sądowe. Możesz jednak, jeśli chcesz, wspierać swego syna, dla którego sprawa w sądzie jest trudniejszym przeżyciem (tak przypuszczam), bo dotyczy jego samego. Sama wiesz, że gimnazjaliści bardzo umiejętnie skrywają swoje uczucia, zwłaszcza wówczas, gdy czegoś się obawiają. Nie występuję przeciw wyciąganiu konsekwencji każdego zachowania, ale wina syna nie jest udowodniona, a uczucia są uczuciami. Nie wiem, czy Twój syn wie, na czym polega rozprawa. Może warto, byś udzieliła mu tychże informacji? Moje doświadczenie podpowiada mi, że zajęcie się kimś innym znakomicie odwraca uwagę od własnej osoby.

Chcesz wiedzieć, jaki popełniłaś błąd w wychowaniu syna? Zapytaj go. Zwykle dzieciaki mają swój pogląd na nasze wychowanie, i jeśli tylko wiedzą, że zadane pytanie jest szczere, to odpowiadają.

Twój syn ma już 16 lat. To dużo. Nie masz wpływu na jego postępowanie. Teraz on podejmuje decyzje dotyczące niego samego i ponosi konsekwencje tychże wyborów. Wyobraźnia Twoja pracuje na najwyższych obrotach. Pohamuj ją. To, że przed synem jest rozprawa nie oznacza, że jego przyszłość rysuje się w czarnych barwach. Nie oznacza tego, że stanie się narkomanem. Nie oznacza tego, że stoczy się na samo dno społeczeństwa.

Trzymam kciuki.

Moim zdaniem, masz siedzieć cicho i nie wtrącać się.
Jest to sprawa między Twoją córką a Twym partnerem. Obydwoje są dorośli. Żadne z nich nie potrzebuje adwokata.

Im bardziej Tobie zależy na tym, by córka była dla was miła ( i to okazujesz), tym bardziej ona wie, że może swoją "dobrocią" Ciebie szantażować.

Twoja córka jest osoba pełnoletnią!
Ty, w dalszym ciągu, nie zauważasz tego prostego faktu.
Traktujesz ja jak mało sprawne umysłowo dziecko, dziecko które jest pozbawione umiejętności podejmowania decyzji o sobie. Nie dziwię się, że Twoja córka tak reaguje na Twoje polecenia dotyczące jej ubioru, czy tez porządku w jej pokoju.
Wybacz, jestem szczera, to zupełnie nie Twoja sprawa. Takie traktowanie nawet dziesięcioletniej osoby wzbudza w niej zniecierpliwienie, złość, wściekłość. Siłą rozpędu córka podobnie negatywnie traktuje kolejne Twoje polecenia.

Jeżeli Twoja córka zmienia swoje zachowanie poza domem oznacza, że przyczyną waszych nieporozumień jest Twoje traktowanie jej. Nikt nie lubi wysłuchiwać poleceń. Nikt nie lubi życia na rozkaz.

Jeśli chcesz poprawy wzajemnych waszych relacji, to namawiam Cię do rozmowy z córką. Do rozmowy, a nie smrodku dydaktycznego, wypominania jej przewinień, obrażania jej, rozkazywania. Niestety, jestem pewna, że usłyszysz część rzeczy nieprzyjemnych o sobie i swoim sposobie wychowania.
Jeśli jesteś gotowa na szczerą rozmowę - pogadaj. Przecież obu wam zależy na tym samym. Na wspólnej miłości, tylko że okazujecie ją sobie w przedziwny sposób.

KOBIETO!
Uciesz się! Uciesz się, że nie popełniłaś na tyle poważnych błędów, by zapadły one w pamięci Twego syna. Jesteś wystarczająco dobrą matką. Nie marz o tym, by być idealną.

Rozumiem, że jest Ci przykro w tej całej sytuacji, ale...
Czy wszystko musi od Ciebie zależeć?
Czy Twój syn, z racji urodzenia go przez Ciebie, może popełnić jakiś błąd na własny rachunek?
Czy też wszystko, co on zrobi, i wszystkie błędy, i wszystkie zasługi, będziesz przypisywała sobie?
Ma on wolną wolę, podejmuje samodzielnie decyzje. Jedne są mądre, inne - głupie. W ten sposób Twój syn uczy się. Cóż, wiem, że chciałabyś by nie uczył się na własnej skórze, ale czy jest to możliwe?

Trzymam kciuki.

Jak tak czytam wszystkie posty to wiem już że nie jestem sama z problemami nastolatek.
Mam 3 córki (dwie w wieku 18 lat i jedną w wieku 15 lat) oraz synusia- ma teraz 13 miesięcy.

Córki nieustannie się kłócą, jedna drugiej by oczy wydłubała, ale po kilku chwilach znowu jest ok. Poza tym są bardzo krytyczne wobec siebie oraz mają niską samoocenę- choć tłumaczę im że tak nie jest, że są wartościowymi ludźmi...
Mamie jednak się nie wierzy:( Pewnie ta wiara w moje słowa przyjdzie z wiekiem.

Chwile wytchnienia mam jak są wszystkie w szkole- mogę wtedy cieszyć się ciszą z Karolkiem:)

Nie wchodzę między nie, same się godzą , szukają kompromisów, po co ja mam jeszcze denerwować się z nimi:)
Muszą się nauczyć że życie nie jest proste, że w życiu trzeba czasem ustąpić ale nie zawsze...