molestowanie. - Netkobiety.pl

Nie bardzo wiem, o co chcesz być pytana. W każdym razie nie potrafiłabym udawać, że nic nie miało miejsca. Taki człowiek dla mnie by nie istniał.
Nie potrafię zrozumieć jak to jest, ale bardzo Ci współczuje tego. Sama jako kobieta wiele razy myślałam o tym, jak zniosłabym coś takiego. Nie wiem, co doradzić. Sama na Twoim miejscu próbowałabym rozmawiać o tym z ludźmi, którzy maja podobne przeżycia. Być może na tym forum są tacy. To chyba tak na prawdę pomaga - pojmowanie tego u innych. Jesteś wściekła i masz do tego pełne prawo. Próbowałaś kiedyś pójść do jakiejś poradni?

Bardzo długo zastanawiałam się, nad tym, aby komu kolwiek to powiedzieć. Bałam się. Tym bardziej po tylu latach milczenia. Zdecydowałam się, że powiem to mamie, okazało się, że przyżyła to samo. Co jeszcze bardziej było dobijające.
Ale przynajniej wyrzuciłam to z siebie. Wyrzuciłam coś, co tak głęboko w sercu i pamięci mi zalegało.

Nie liczyłam na współczucie, ale dziękuję bardzo
Trzymam się. Powiem więcej, żyję normalnie i każdy kolejny dzień przynosi mi dużo radości. Sądzę, że to jedyny sposób, aby uczucie nienawiści i wstrętu, nie towarzyszyło mi w codziennym życiu.

Dzięki za wsparcie.

Długo myślałam wczoraj o tym.Powiem więcej bardzo mnie poruszyła i zbulwersowała Twoja historia.Zastanawiam się co Twoja mama na to, jak się o tym dowiedziała..pewnie niezły szok to dla niej był..

Gabi nie obawiaj się psychologa on da Ci wsparcie. Ja też długo pewne nieco inne sprawy tłumiłam w sobie teraz wiem, że zbyt długo.
Warto sięgnąć po specjalistyczną pomoc inaczej trudno będzie pomóc tej małej dziewczynce w Tobie.

Wiesz, nie masz powodu do strachu. To, że zdarzyło się to ( niestety ) mnie, nie oznacza, że stanie się to również Twoim dzieciom. Ale rozmowa z nimi, jest jak najlepszym pomysłem.

Co do niego.. (dziadka) może masz rację, moze powinnyśmy z mamą z nim 'porozmawiać'.
Bardzo mnie skrzywdził. Tylko wiesz, to nie jest takie proste. Powoli zaczynam oswajać się, z moim ciałem, z ciałem mężczyzn, zaczynam ogarniać to wszystko co siedziało dotychczas w mojej głowie. Wyrzucenie mu tego, będzie niesamowitym bólem psychicznym. Wszystko na nowo będę musiała sobie przypominać, a uwierz, gdybym tylko mogła, wykasowałabym te chwile z mojej pamięci.

A co do porad specjalistycznych, to z każdą waszą namową (prośbą) jestem temu bliższa.
Dziękuję za wsparcie.
I nie obawiaj się, trzymam się bardzo dobrze

gabi to smutne ze w najblizszej rodzinie zdarzaja sie takie chamy. Ja tez mialam takiego ale na szczescie juz nie musze znosic jego widoku. zawsze chcial sprawdzic czy sie nie zsikalam, zaczepial w bramie. doskonale cie rozumiem wiem co sie wtedy czuje, ale trzeba nauczyc sie z tym życ. ja chodzilam do lekarzy tego typu od 9 roku zycia, niedawno przestalam, bo znalazlam w sobie sile radzenia bez tabletek choc i tak czasem jest trudno. zycze tobie takiej motywacji i sily zeby Zycie terazniejsze bylo tak radosne zeby przycmilo bol jaki w sobie nosisz.

odrzucona dlaczego przecież to ona jest ofiarą

Musisz korzystać z pomocy psychologa -to co przeżyłaś,co dzieje sie w twojej rodzinie -działo
nie można na tym przejść do porządku dziennego.
Nie umiem radzić w tak trudnej sprawie ale jestem przekonana ,ze pomocy potrzebujesz .
Straszne współczuje Ci mam nadzieję ,ze jakoś to poukładasz a twoje dzieci nie bedą kiedyś przeżywać podobnej tragedii.

zgadzam się za smołką nie milczcie a pomyślałaś o tym że którejś z twoich kuzynek mógł robić to samo ,ale nikt o tym nie wie .Morze nie jesteś sama może mogłabyś im pomóc lub przestrzec młodsze dzieci i ich rodziców.

Dokładnie tak. Myślę bardzo podobnie do Ciebie orszulik. Wiem, że trzeba chronić, ale nie sądzę, że którejś z nich mogłaby stać się krzywda. najmłodsza ma 13 lat, aż tak by się nie posunął, bałby się. Poza tym, uwierzcie, naprawdę bardzo ciężko było mi powiedzieć o tym mamie, a co dopiero całej rodzinie. Nie jesteście wstanie poczuć tego 'wstydu' którego ja czuję, więc proszę, nie stawiajcie się na moim miejscu. Wiem, że moja historia wzbudza złość, ale u was to jest jedyne uczucie. U mnie dochodzi jeszcze strach, wstyd, obrzydzenie i wiele innych. Naprawdę, to nie jest takie łatwe, powiedzieć to całej rodzinie. Tym bardziej, że niektórzy członkowie rodziny z pewnością by mi nie uwierzyli. Bo on sprawia niesamowite pozory kochającego dziadka.

Cieszę się, że znalazł się ktoś, kto wie jak się czuje. Rozumiem, w mojej sytułacji również każdy powód był dorby. Dziękuję bardzo za te miłe słowa, jestem już coraz bardziej silna, coraz lepiej sobie z tym wszystkim radzę, między innymi dzięki Wam.

Gabi73 nie powiedziałam, że masz mówić o tej sytuacji całej rodzinie.
Ale dziadkowi na pewno przydałoby się wygarnąć. Oczywiście zrobisz, jak uważasz.

Z tym rozdrapywaniem ran, to nie do końca rozumiem. Przecież na tym forum wyrzucasz z siebie to wszystko, co się działo. Lepiej Ci?

Widocznie nie jesteś zła na dziadka, skoro akceptujesz fakt, że jemu to zwisa, co Ci robił.

orszulik  czy mam rozumieć, że dziadziuś ma sobie żyć długo i szczęśliwie i zupełnie nie kojarzyć faktów? Czy Jemu może wydawać się, że nic się nie stało? Ok, jeśli Gabi nie ma, aż tyle siły (a raczej woli), by dać temu Panu mały wykładzik z moralności, to niech Mama Gabi ogarnie tę sprawę.

oj trzeba dojrzec, do takiej decyzji, a od niej zalezy wiele choc sama po sobie przyznam ze kazda decyzje trzeba porządnie przemyslec. mnie sie wydaje ze jak "dziadek" mysli ze nic nie pamietasz to delikatnie wyprowadzic go z bledu, nie robic tego zbyt agresywnie pokaz ze jestes madra niech sie trzesie, a jesli ma troche rozumu to bedzie sie bal, myslac ze straci reputacje czy cos. W moim przypadku tak bylo nie musialam mowic calej rodzinie powiedzialam jemu nie pokazujac agresji, zlosci. jak to sie odbilo, stal sie alkoholikiem, totalnym dnem. sam nie dal sobie rady z tym ze pamietam.

piszesz że mama nie powinna jej tam na wakacje zawodzić to są jej rodzice jej mama na pewno miała do nich pełne zaufanie nie myslała ze spodka ja coś takiego.Gabi napisała że jej mama też coś takiego przeżyła ale nie wiadomo kto jej taki los zgotował .

zle mnie zrozumialas Smołko tu nie chodzilo o to by sie stal nim. Lepiej wygarnac wszystko "dziadkowi"(wybaczcie ale to slowo wole ujac w cudzyslowiu bo po tym co zrobil to nie jest nim naprawde) tylko w jego obecnosci lub tylko w obecnosci mamy. Gdy zacznie walczyc o to przy rodzinie to moze sie wywinac i zrobic z Gabi klamczuche albo cos gorszego a nie wiadomo komu rodzina uwiezy.A jesli bedzie sam to nie zacznie mowic kazdemu ze bredzi. Jesli ma on jeszcze sumienie ono samo go dobije. sam siebie zniszczy.

bredzi nie bredzi takich rzeczy nie wyssiewa się z palca kto by chciał coś takiego wymyślać .Moim zdaniem i tak jest odważna ze powiedziała mamie.Ja za młodych lat brałam kiedyś na spacer mała dziewczynkę ,mieszkała ul dalej nie pamietam dokładnie ile miałam lat. Może 13 jej dziadek miał działkę na której sprzedawał dresy okolicy, któregoś dnia pod jakimś pretekstem mnie tam zwabił ,że niby mam coś zanieść do niego do domu a mieszkał razem z tą małą .Zaczął mnie obmacywać gdy weszłam do domku ściskać bałam się już po samym wejściu bo zakluczył drzwi.Jakoś udało mi się uciec biegłam do samego domu i tez nikomu o tym nie powiedziałam wstydziłam się .Gdy miałam jakieś 20 lat po dyskotece poszłam z przyjaciółką i jej byłym chłopakiem i 2 kolegami na sale sportową myślałam że były chłopak chce się z nia pogodzić mieliśmy do nich zaufanie bo tak byśmy nigdzie nie poszły.Co z tego wyszło jej ex zwabił mnie do ubikacji ze niby chce pogadać o niej tak próbował mnie zgwałcić zaczął ściągać ze mnie ubranie pozamykał drzwi,dostałam pare razy w twarz bo się rzucałam .Płakałam krzyczałam długo nikt mnie nie słyszał w końcu wszyscy przyszli pod drzwi tak odrazu nie chciał mnie wypuścić musiałam sie siłować .W końcu udało mi się otworzyć te cholerne drzwi odpukać 1 z nich był mądry wypuścił nas z sali dostałam nauczkę by nikomu nie ufać .Zabronił ze jak z tym gdzieś pójdę to pożałuję nie powiedziałam nikomu chciałam zrobić z nim porządek na własna rękę wywieść go do lasu i skopać ale bałam się ze się domyśli i zrobi ze mną to samo .Na ulicy uśmiechał mi się w twarz teraz jestem mężatką widziałam go po paru latach stał za mna w kolejce w sklepie i nadal się usmiechał

i to jest najważniejsze ukarać sprawce !

nie jakoś się pozbierałam ale nie ufałam facetom ,ja jestem jakaś pechowa od małego jak chodziłam do podstawówki ktoś mnie śledził samochodem któregoś dnia przejechałby mnie pod samym domem gdyby furtka była zamknięta,.Inna przygoda wracając pieszo ze szkoły bo szkolny autobus uciekł ,pewien pan w aucie zapytał się o drogę gdy podeszłam bliżej do auta trzymał w ręce swojego wacka i proponował mi wyjazd do lasu ,uciekłam do sklepu to czekał na mnie .Byłam może w 6 ,7 klasie to był szok.Gdy miałam jakieś 21 lat szłam pieszo do kuzynki ,to w biały dzień zaczepił mnie chłopak pytał sie co robię dzisiaj, zaczęłam się wykręcać to złapał mnie za rekę przeciągnął na drugą str.ulicy i gadał ze pójdę z nim. jakoś się wyrwałam,jak dobiegłam do kuzynki to słowa nie mogłam wydusić.Nie ukrywam 3 lata temu i wstecz byłam atrakcyjną blondynką teraz to się trochę pozmieniało :)inna historia wracałam do domu jedna ulicą patrzę a przede mną zatrzymał się chłopak ,wysiadł z auta i chciał zabrać mnie do kina byłam przerażona nalegał na randkę bo niby mu się spodobałam podałam zły telefon i tak jakoś znów mi się udało.Do pewnego momentu jako nastolatka chodziłam na dyskoteki nie byłam taka aż młodziutka bo miałam 20 lat 21 nigdy nie ufałam już facetom nigdy nie opuszczałam dyskoteki z obcym chłopakiem zawsze trzymałam się kumpeli  aż któregoś wieczoru pewien chłopak którego poznałam zaproponował mi kole bo piwa nie piłam i nie pije .Do coli musiał cos dosypać bo po paru minutach byłam jego,z łatwością wyszłam z nim z imprezy poszłam na miasto zaproponował przejażdźkę autem a ta się zgodziłam a co tam,co jest do mnie nie do pomyślenia zostałam wywieziona gdzieś w krzaki pamiętam jego słowa jeszcze poczekamy to co mi dosypał aż tak chyba nie działało .Po paru minutach próbował mnie zgwałcić darłam się i co ino pomacał sobie tylko znów mi się udało odwiózł mnie do miasta wysadził i odjechał z piskiem opon, widywałam go jeszcze.Jego i ten uśmiech którzy oprawcy mają .Mówię wam masakra to nie wszystkie historie ale nie zanudzam bo się rozpisałam

Ja też byłam molestowana. Czasem pamiętam to jak dziś. Nieprzespane noce, strach. Wiele osób na forum pisze idź śmiało do specjalisty. To nie jest takie proste. 9 lat kryłam to w sobie. Nikt z mojej rodziny nic nie wie. Mój własny chrzestny wyrządził mi taką krzywdę. Po tylu latach od warzyłam się iść do kogoś tym na początku do zupełnie obcego człowieka z pewnej Fundacji, który skontaktował mnie z psychologiem. Byłam na kilku spotkaniach... które okazały się tylko milczeniem:( nie umiałam nic powiedzieć, wydusić z siebie słowa. NIe wytrzymałam . więcej tam nie poszłam. Aktualnie mam 18 lat a moja psychika czasami jest w wieku 13 lat. Gdyby nie to byłabym pewnie zupełnie innym człowiekiem ! Czasem nienawidzę siebie. Teraz chce się zemścić za zniszczenie mi życia.  Czy po latach można ubiegać się o zatrzymanie takiego człowieka? Pewnie ta decyzja wywróci moje życie do góry nogami ale chyba jestem na to gotowa.

!!! a ja bym publicznie przy okazji spotkania rodziny.. na glos!!!  ZAPOMNIALAS KOCHANIE ZE TO NIE TY MASZ SIE TU CZEGO WSTYDZIC! nie mow mi ze nie wiem o co chodzi bo wiem.. dziadzio bezkarny do dzis      CZY PRZYPADKIEM WSTYD CIE POWSTRZYMUJE? bo jak czytam TwOje posty to widac ze silna babka jestes..

floorball.nana żaden to wstyd! Nie bierz tego na swoje barki! Wstyd, to powinno być oprawcy.
Ty dziewczyno musisz teraz zrobić wszystko, abyś uświadomiła sobie, że jedynie terapeuta może Ci pomóc. Jeśli sami sobie z czymś nie radzimy, czemu nie oddać się w ręce specjalisty? Zawierz, zaufaj, otwórz się, wywal i zamknij rozdział. Zacznij żyć bez tego ciężaru.

Eh.. widzę, że następna kobieta, która mnie rozumie. Wiesz, możliwe, ze byłabyś innym człowiekem, ale po co o tym myśleć ? Ja akceptuję się taką jaką jestem. Nie myślę o tym co mogło by być. Taka już jestem i nic tego nie zmieni.

Tak, można się ubiegać. Już to sprawdziłam. Tylko wiesz, jest ryzyko, że zrobią mu badania psychiatryczne, okarze się " świrem " ( bo większość takich drani jest nienormalnych ) i nie będą mogli go zamknąć, jedynie wyślą go do domu wariatów na leczenia psychiatryczne. Ale wiesz, po 2 mies. dobrego sprawowania wypuszczą go .. Ale staraj się ! nie odpuszczaj ! jednego drania mniej.

To straszne ! a rodzicom o tym mówiłaś ?

tak ten mur juz jest przebity mam męża jestem po slubie 2 lata i synka który w czerwcu skończy 2 latka

Kochana nie chęć zemsty powinna być motywem Twoich działań, a jedynie dążenie do sprawiedliwości.
Chęć zemsty na pewno ma swoje odbicie w Twoim zachowaniu, budzi negatywne emocje, niszczy dobrą stronę Twojej duszy.

Zadbaj o siebie:) Przede wszystkim terapia, która może trwać miesiącami. Dobrym krokiem było udanie się do fundacji. Bądź dzielna.

Dlaczego nic się nie mówi? Strach robi swoje. Jestem pewna że gdybym powiedziała rodzicom w tej samej chwili cały koszmar by się skończył. Mój tata by pokazał gdzie jego miejsce. Ale bałam się cokolwiek powiedzieć. Byłam mała tak naprawdę nie wiedziałam czy to jest dobre czy złe. Dopiero po latach gdy zostałam uświadomiona . Dowiedziałam się co tak naprawdę się stało. Pozostaje jeszcze wstyd.
Nie mogę mieć chłopaka, boje się bliskości. Nie czuje sie dowartościowana. Nie ukrywajmy, nie widzicie mnie, ale jestem ładna czasem błyskam inteligencją ale przez to jaka jestem odstraszam ludzi. 
Bardzo się ciesze że wreszcie znalazłam  takie miejsce, gdzie mogę o tym otwarcie  mówić. Gabi dzięki. Wiem , że ty mnie rozumiesz.

Masz racje musimy walczyć, ale to nie jest takie proste. To w ogóle nie powinno się wydarzyć. Od września zaczęłam rozdrapywać tą sprawę. Zawaliłam naukę, straciłam "przyjaciół" . Ale mimo tego żyję. Po każdym upadku się podnoszę i walczę. Jak długo to potrwa nie wiem.  Pomaga mi to że trenuję. Kocham to co robię i jest to jedyny sposób na oderwanie od świata od innych spraw.

Dokładnie tak, strach robi swoje.. doskonale wiesz co mówisz.
I nie ma za co. Pewie, ze Cię rozumiem i pomimo swoich problemów, będę Cię wspierać i próbować rozwiązywać Twoje

Gabi skąd jesteś? Może byśmy mogły sie kiedyś spotkać, pogadać. Chyba zupełnie inaczej rozmawia sie z osobą, która cos takiego przeżyła niż ze zwykła.  Muszę nauczyć się mówić o tym w końcu. Czas przestać to tłumić w sobie

Dokładnie też. Znaczy uczę się w Warszawie

Zgadzam się z Tobą. Raczej nie ma sprawiedliwości w dzisiejszym świecie. Władze w takich sprawach są czasem bezczelne, zupełny brak uczuć.  A zauważyłyście, że w telewizji  bardzo dużo zaczęli mówić o wykorzystywaniu kobiet. Może coś ruszy.

Ja nie powiedziałam rodzinie. Nie uwierzyli by mi.