Tęsknię za moją córką, czy kiedyś powie kocham cie mamo? - Netkobiety.pl

Słucham? Opamiętania? No moja droga powiem ci ze zabolało mnie to ostatnie życzenie.

Jestem z rodziny gdzie ojciec alkoholik wyzywał , szmacił matkę, robił jazdy po pijanemu całe noce.
Byłam jedyna córką , miałam młodszych dwóch braci.

Byłam świadkiem tylu awantur wyzwisk, czasem i nas ojciec mieszał z błotem, nienawiść była w tym domu od początku zresztą nadal tkwię  na jednym podwórzu z nimi.

Powiem ci jedno, nigdy nie wybaczyłam mojej matce że nie zrobiła nic by wyrwać nas z tego szamba. że nie odeszła od ojca, nie wzięła na siebie  utrzymania nas.
Co z tego że dawała nam jeść, jej bierność  zniszczyła nie tylko moje podwaliny na istnienie ale też mój szacunek do niej.
Nie kiwnęła palcem by przerwać to zło, by ochronić własne dzieci. Doszłam do tego że ona nie kochała nas wcale, bo gdyby kochała zerwała by z tym człowiekiem.

Mam dużo po 30 i mimo iż potrafię z nią wypić kawę, mimo iż zrobię jej zakupy to nie czuje do niej miłości.
Nie usłyszy ode mnie kocham cie mamo, za każdą łzę bo moje łzy nie były na darmo.

Na szacunek i dobre słowo trzeba sobie zapracować miłością troską, a ty chcesz by twoja córka która przeszła tak wiele wróciła do tego miejsca i siadła do wigilii i w jeden wieczór udawała ze jej łez nie było?
Powiedz ile lat twoja córka żyła w patologi zanim złożyłaś doniesienia na policje?

Daj jej zyć po swojemu, nie pomogłaś jej gdy tego potrzebowała wiec choć daj jej się uczyć życia po swojemu.

Przykro mi moja droga , myślę że twoja córka wiele razy błagała w myślach opamiętaj się mamo i uratuj mnie.

Gdzie ja potępiam ciebie?
Ja jeśli już potępiam to swoją matkę, a posta napisałam ci byś zobaczyła druga stronę i odczucia jej.

Mówisz 5 lat, ty masz pojęcie jak to długo dla dziecka? Całe wieki. Miliony łez, miliony godzin i dni.
Poza tym zrozum że ty miałaś dać jej przykład  jak się postępuje.
Dałaś wtedy zły przykład i ona jako dziecko to rozumiała i wykreśliła cie z swojego życia w końcu  nie byłaś jej przyjacielem, pozwoliłaś by działa jej się krzywda.
Dla niej  byłaś zagrożeniem bo nie obroniłaś jej i tłumaczenie się  w rozmowie z córka nie wiele da.

Wierzę że życie z pijakiem nie łatwe ale odpowiadałaś za te małe nie winne istoty, dla twojej córki zawiodłaś ją.

Może gdy założy swoja rodzinę to ci ciut wybaczy

Wiesz Różyczko, na pewno w Twoich słowach jest dużo racji, lecz myślisz że jestem w stanie coś jeszcze unieść? Za to że mąż był agresorem że nie umiałam poradzić sobie z problemem że Basia odeszła( nikt sie tym nie przejmuje, ani Basia ani mąż) Okazuje się ze to ja jestem temu winna? Nigdy nie skrzywdziłam nikogo umyślnie, a w szczególności dziecka, nawet nie wyobrażasz sobie jak bardzo mi ciężko.
Gdy miałam 5 lat zmarła moja mama , a teraz oddała bym wiele żeby tu była. Ojciec miał pracę a później 2 żonę i z nią dzieci. I to wszystko w tym temacie reszty sie domyśl, na pewno mnie jako 5-latkowi nie było łatwo ale powiem Ci o miłość ojca walczyłam do końca jego dni. I nigdy go nie odtrąciłam i nie przestałam kochać.

Przez te 5 lat gdy moja dziewczynka (teraz już kobieta)nie mieszka ze mną ,nie było dnia żebym nie myślała o niej. Dziwne... czasem sam siebie chciała bym okłamać ale świadomość jest inna jej nie da się oszukać. Muszę zdać sobie sprawę z tego że miną jeszcze długie lata zanim rany się zagoją , na duszy mojej córki na mojej też. Jak to jest? Facet pije, bije ,krzyczy a winna jest kobieta? Tego nie potrafię pojąć, jak Boga kocham nie potrafię!

Wiesz jak to działa, człowiek sobie myśli ojciec bije i jest pijak wiec zasłużył na brak ciepła bo był podły.
Ty zawiniłaś biernością za długą .

Wiesz twoja córka jest DDA na forum poczytaj sobie wątek dzieci takich może coś ci się uda zrozumieć.

Ale pomyśl tez przeszłaś wiele może kiedyś trafi ci być babcia , pomóc córce może warto byś poszła do psychologa?
Jesteś także ofiara przemocy domowej i tam otrzymała bys wiele  wskazówek, zrozumiała też siebie.

Mając na myśli ze jesteś ofiara przemocy domowej miałam na myśli przemoc stosowana przez twojego męża.

Nie jesteś moja matka ona robiła dużo gorsze rzeczy niż ty i  nie oceniam ciebie podłóg jej.

Mam podobne doświadczenia i wiem jak się czuje dziecko w takiej rodzinie, napisałam swoje zdanie że jako osoba obca jestem w stanie wziąć pod uwagę to ze miałaś koszmar z mężem.
Ale to w oczach twojej córki nie w moich cie nie wytłumaczy.

Nie mam ochoty linczować ciebie, żyj sobie tak jak chcesz , dotknęło  mnie to ze kazałaś córce się opamiętać.
Będąc rodzicem i bedąc dorosła  to ty odpowiadałaś za córkę nie ona za siebie.

To że nie mogłaś spać , tez rozumiem  że rozmowa przywołuje wspomnienia. Ale nie naskakuj na mnie bo nie chciałam zrobić nic tobie.

Ps. Złe zachowanie, wagary , narkotyki to objawy nie radzenia sobie z emocjami życiem i sa skutkiem  złego dzieciństwa wiec nie obarczaj nimi swojej córki. Powie ci to każdy  nauczyciel w szkole który ma styczność z trudnymi dziećmi.

Ciągle mnie oceniacie-słusznie, zdaję dobie sprawę z tego co sie stało i jaka jest w tym moja wina.

"Zobacz...ani słowa o Twoich winach, ot, takie ogólniki, za to wiele skarg na dziewczynę - jej wagary, słabe oceny, narkotyki...
Pomyślałaś, dlaczego tak się zachowywała? Przecież to było dziecko! Gdzie wtedy byłaś?? '"

Moją winą jest to że długo za długo zwlekałam z wniesieniem sprawy do sądu. To że chciałam z nimi odejść od męża a dzieci mnie powstrzymywały i je posłuchałam.Może zbyt mało rozmawiałam z córką; Jeśli chodzi o narkotyki po rozmowie i pokazaniu co dzieje sie z narkomanem (byłyśmy w ośrodku leczenia uzależnień) na własne oczy przekonała sie że nie warto. Basia miała 16 lat jak odeszła z domu, była nastolatką pełną buntu. okazywałam jej dużo zrozumienia i cierpliwości zawsze mówiłam że może na mnie liczyć. Nie skąpiłam też słów o mojej miłości do niej; do czasu kontaktu z  kuzynką. Wtedy wszystko się zaczęło ...

Opisałam tak jak potrafię w wielkim skrócie sytuację, na pewno nie mam prawa oceniać postępowania mojej córki. Ostatnio widziałam się i rozmawiałam z Basią w listopadzie 2010 roku, mieszka w innym mieście wiec o sporadyczny kontakt nie jest łatwo.

Co do wyroku sądowego, pogodziłam sie z tym bo nie mam innego wyjścia.

Opisałam swój  "przypadek" z nadzieją że ktoś doradzi jak to można choć troszkę naprawić, co zrobić by poprawić relacje z dzieckiem.

Wydawało mi się że na tym forum znajdę pomoc...

lilla wierz mi- naprawdę staram sie "poczuć" to co Ona czuła i jest to straszne! Z całego serca chcę to naprawić tylko nie wiem jak ;( Próbowałam, ale wiem że jeszcze chyba nie czas. Zawiodłam na całej lini, tak bardzo mi wstyd, tak bardzo żałuję! Wybacz mi moja dziewczynko przepraszam...

Kochana różyczko- sąd jest bezstronny tylko jak masz kupę kasy na adwokata, ja nie miałam.
Walczyłam z całych sił o dziecko, tamta kobieta miała mocniejsze atuty w dłoni. Mogłam walczyć dalej lecz to skutkowało by umieszczeniem dziewczynki w placówce opiekuńczej, a tego bym chyba nie zniosła, wybrałam mniejsze zło. Powiedziałam Basi że szanuję i nie neguję jej decyzji bo  ważne jest dla mnie jej szczęście. Powiedziała że to na kilka miesięcy i że wróci- minęło 5 lat.
Kiedy do  córki pojechałam zostałam wyproszona z tamtego domu słowami;" wypier... z mojego domu"  nie chciałam tam wracać widząc pusty śmiech mojego dziecka, pogardę w jej oczach;
Gdy pojechałam do szkoły Basi zapytać wychowawcy jak jej  idzie w nowej szkole , to powiedziała że mam nie przyjeżdżać bo jej wstyd przynoszę przed koleżankami. Dodam że nie wyglądam źle i na pewno nie mam się czego wstydzić w swoim wyglądzie czy obyciu. Ale uległam, nie jeździłam, kontaktowałam się  przez mojego kuzyna który jest nauczycielem w jej szkole, o jej postępach.
Kiedy była ostatnio w listopadzie w domu rozmawiałyśmy na jej temat, szkoda że nie studiuje, a miała takie plany. Nie umiałam do niej dotrzeć, a czuję ze coś jest nie tak. Płakała, przytuliłam i zapewniłam że nigdy nie przestałam jej kochać, Basia o tym wie bo mi to powiedziała, a teraz znowu  się nie odzywa nie wiem co o tym myśleć.
Brakuje mi jej...

różyczka- jesteś niesprawiedliwa w swojej ocenie.

To że rozyczka3616 długo żyła w piekle to też objawy nie radzenia sobie z emocjami życiem i sa skutkiem  złego dzieciństwa wiec nie obarczaj jej całą opowiedzialnością .
Rozumie że popierasz rodzinę męża rozyczki3616 że to ona jest winna pijaństwu tatusia.

Łatwo jest kogoś oceniać,krytykować ,robić mu wyrzuty ale nikt nie wczuje się w sytuacje tej rodziny tak do końca,bo zwyczajnie jej nie zna.To ,że Basia się tak zachowała to nie koniecznie znaczy ,że matka była zła.Mam znajomą która mieszkała z teściową , mężem pijakiem i awanturnikiem którzy w napadze furii oboje ją bili.Wiele razy mówiłam ,że nie powinna sobie na to pozwolić,ale po czasie zrozumiałam ,że jest bez wyjścia.Nie miała rodziny,wykształcenia i żadnych zasobów(nie raz kupowałam im chleb i coś do chleba).Mieszkała na wsi i nawet na pomoc księdza nie mogła liczyć.Próbowała się skontaktować z domem samotnej matki ale to też się nie udało.Miała czworo dzieci(teraz już są samodzielne)i te dzieci przeszły piekło w tym domu ale nigdy nie usłyszałam ,żeby któreś powiedziało inaczej jak mamuś.Nie potrafiła ich ochronić przed agresją babki i ojca a to chyba jeszcze bardziej ich połączyło więż jest taka ,że życzyłabym wszystkim mamom by były tak ważne dla swoich dzieci.

Właśnie kiedyś usłyszałam takie słowa z ust siostry męża i mojej teściowej . Dodała również że zmarnowałam mu życie i że go zniszczyłam ponieważ ma wyrok . a ja wiem ze nie mogłam zrobić inaczej tylko żałuje ze to trwało za długo.

Moim zdaniem, jeżeli sąd nawet zdecydował o tym, że córka ma być u kuzynki to naprawde za ciekawie u was w rodzinie nie ma. Nie rozumiem tylko czemu to nadal ciągniesz? Czemu znosisz męża pijaka? Ja wiem jaki to cholerny ból mieć takiego ojca bo sama miałam. Na szczęście mama rozwiodła sięz nim i nie widziałam go od dobrych kilku lat. Matce jestem wdzięczna za to co zrobiła za to do ojca mam żal który nie rpzejdzie do końca życia bo przez niego tak się rodizna posypała. Za to Twoja córka ma teraz żal do Ciebie, zapewne że nic z tym nie robisz... Nie dziw się naprawde, ze ona nie chce wracacć. Ja do dziś mam paniczny strach przed pijanymi facetami po tym jak mój ojciec pobił moją mamę tak, że całą twarz miała siną. I to w biały dzień! Pomyśl może kto jest ważniejszy... facet który woli alkochlol od rodziny czy dzieci które chcą bezpieczeństwa....

Nie rozumiem w ogole dlaczego tak zle oceniacie rozyczke3616. Po pierwsze bylam w takiej sytuacji kiedy ojciec pil wracal do domu wszczynal awantury i bil matke. bylam wtedy dzieckiem ale wiem jedno. zawsze bylam za matka i nigdy w zyciu nie przyszloby mi do glowy ani wtedy ani teraz zeby ja za to winic. Po drugie cala rodzinka meza rozyczki3616 wini ja za to ze on jest taki a nie inny wiec to nie chodzi tylko o to ze ona juz dawno powinna byla odejsc od niego. Wydaje mi sie, nie wiem czy dobrze to rozumiem, ze Basia wlasnie za to wini matke. Tak jakby to ona sprawila ze ojciec zaczal pic bic ja. A nie za to ze nie odeszla od niego juz dawno. Cala rodzina przeciagnela Basie na swoja strone i winia ja wszyscy tylko za co? Bo ja nie wiem. I az sie poplakalam jak to przeczytalam wszystko. Zycze Ci aby Twoja corka zrozumiala ze ma tylko jedna matke ktora kocha ja nad zycie.

rozyczka3616 - większośc pisze - twoja wina itd.... Ja napiszę tak miałam dobry kochający dom i rodziców ale moja mama i jej siostra pochodzą z domu gdzie ojciec pił, zdradzał, bił i wiesz co gdy moja mama miała 10 lat babcia się rozwiodła  ( 10 lat strachu i horroru) a mimo to babcia do końca życia kochała męża a moja mama do końca życia swojej mamy kochała ją za to że pracowała na dwa etaty, że kochała je, wykształciła i nigdy nie uważała żę winna jest moja babcia że miała takie dzieciństwo, winiła ojca i nawet na jego grób nie chodzi. Dlatego sądzę że w przypadku twojej córki opuściła dom gdy miała okres buntu, poddatna była na wpływ innych a potem przez lata poddawana była praniu mózgu przez rodzinę twojego męża która napewno tak zmanipulowała fakty że wyszlo na to że to ty odpowiadasz za całe zło w rodzinie - dlatego ona dziś nie potrafi  powiedzieć "kocham cię mamo" ale miej nadzieję że gdy sama zostanie matką i poczuje tą więź z dzieckiem to może wtedy przyjedzie i uda wam się odbudować to wszystko co utraciłyście przez lata. I nie dołuj się myślę że potrafię zrozumieć cię lepiej niż niejedna osoba z DDA bo mam spojrzenie z punktu widzenia żony która musi dokonywać pewnych wyborów i jestem świadoma że nie każda moja decyzja będzie dobra i doceniona przez moje dziecko - ale trzymaj się myśli że wszystko co robiłaś i robisz to z miłości do dzieci nawet jak one tego nie rozumieją, ale trzeba być w tej konkretnej sytuacji żeby to pojąć.
Pozdrawiam

loczek87- z całego serca dziękuję za miłe słowa wsparcia, bo już traciłam wiarę w siebie, że niewiele jestem warta. Bo tak na prawdę wiem i zdaję sobie sprawę że moje dzieci przeżyły piekło, lecz ja również nie miałam łatwo(co wcale mnie nie usprawiedliwia), wtedy znalazłam się w nowej sytuacji nie umiałam sobie poradzić, w rodzicach nie miałam wsparcia do tego kłopoty finansowe; tak ,tak to było paskudne doświadczenie. Teraz tak analizując, pomogły mi rozmowy z psychologiem z "niebieskiej linii " i z młodą ale bardzo życzliwą panią Joasią R. z MOPOS, to Ona mi pożyczyła książki które pomogły mi zrozumieć że pomimo iż nie piję alkoholu jestem osobą współuzależnioną i z tym walczyłam. To Ona pokazała mi że jestem osobą wartościową, że świat ma wiele barw, że warto cieszyć sie każdą chwilą. Loczek87- jesteś kochana i potrafisz mnie zrozumieć Dziękuję

Całkowicie nie rozumiem twojej córki i co niektórych wypowiedzi na tym forum. Zarówno ty jak i twoje dzieci przeżyły piekło w domu. Ale czy to była wasza wina? NIE!!! To była wina twojego męża. Ty byłaś słaba psychicznie i nie potrafiłaś wcześniej tego przerwać aż do pewnego momentu kiedy w końcu czara goryczy się przelała. Wiele kobiet cierpi latami i nie potrafi się z tego uwolnić Tobie się udało i za to należy ci sie uznanie.

Wydaje mi się że główną przyczyną zachowanie się twojej córki jest owa kuzynka. Jeżeli ktos cały czas ci powtarza że X jest zła to w końcu zaczyna w to wierzyć. Twoja córka kiedyś zmądrzeje. Może jak założy swoją rodzine, może później zrozumie w końcu że ją kochasz. Pamiętaj tylko o jednym żebyś nie miała do niej pretensji o to co się wydarzyło, bo to moze znowu popsuć wasze relacje

życzę ci z całego serca aby córka w końcu zrozumiała że jest dla ciebie ważna

loczek87- miło mi że ktoś rozumie moje rozterki i problemy, dzięki takim jak Ty nabieram coraz więcej wiary w  siebie. Tak to prawda, to ja i nasze dzieci byłyśmy ofiarami tyrana do czasu gdy zdałam sobie sprawę że DOŚĆ TEGO. Byłam słaba, bezradna, trudno było mi znaleźć wyjście gdy nie miałam pracy ani miejsca gdzie mogła bym się przenieść z dziećmi.

Ale to już przeszłość Teraz nasz dom emanuje ciepłem i troską. Kochamy nasze dzieci i zawsze mogą liczyć na naszą pomoc, o każdej porze dnia.
Zawsze zapewniam je o mojej miłości o tym jak bardzo są dla mnie ważne .
Jutro okaże się czy córka to zrozumie, ma być u mnie ok południa. Chcę z nią bardzo poważnie porozmawiać, poprosić o przebaczenie za moją bierność jak to określiła. Czy mi wybaczy ? nie wiem -ale będę próbowała  Boję się jak przed pierwszą randką. O jejciu żeby tylko nie popełnić błędu, nie wystraszyć jej swoimi słowami, bo czy uwierzy że ją kocham skoro nie mieszka ze mną już 5 lat? Czemu nie potrafiłam nawiązać kontaktu wcześniej?  Chcę naprawić swoje błędy bo wiem że warto.

Nie martw się - będzie dobrze już przełamałyście pierwsze lody Trzymam kciuki

Rozyczka3616 nic nie piszesz. Jesli tu zagladasz jeszcze to napisz jak rozmowa z corka? Czy cos sie zmienilo?

Będę częstszym gościem jak wreszcie kupie sobie nowy laptop, będzie tylko mój hi hi. Teraz czasem nie mogę wejść ponieważ dzieci nie tak łatwo chcą dopuścić ponieważ są ferie.

Bardzo sie ciesze rozyczko napewno bedzie juz teraz lepiej skoro powiedziala ze wszystko sie ulozy. Jest juz dorosla wiec napewno wszystko zrozumie Zycze Ci tego z calego serducha

Jeszcze daleka droga przede mną, Basia jest nieufna  i wcale sie nie dziwię. Zyczę jej wszystkiego naj, naj, naj:)A opamiętania - sobie!

Teraz nie ma.... U mnie też jakis czas nie było... Jesli nadal sie ludzisz to sie ludz, ale ie licz tez ze ona wroci. Ja tez bym nie wrocila...

Teraz nie ma.... U mnie też jakis czas nie było... Jesli nadal sie ludzisz to sie ludz, ale ie licz tez ze ona wroci. Ja tez bym nie wrocila...[/quote

I tutaj się mylisz moja droga, ja sie nie łudzę bo ja jestem pewna. Jak napisałam wcześniej nie ma alkoholu w naszym domu! Kłótnie się zdarzają ale nie ma chyba domu gdzie nie dochodziło by do sprzeczek . Ja córki nie zmuszam do powrotu, nawet jej tego nie proponuje bo i po co? Ona jest dorosła i każda z nas nauczyła się żyć osobno.

JanisWild- Czasem wystarczy spojrzeć przez inny pryzmat (niż własne doświadczenia), by dostrzec że nie każdy jest taki jak Twoi rodzice. Z całym szacunkiem ale nie znasz mnie i napewno te kilka zdań na forum nie pozwolą Ci na poznanie mej osobowości czy charakteru.

Dokłanie. Nawiąż relacje z córką. Potrzeba na to czasu, godzin rozmów. Bądź z nią szczera. Miej nadzieje, że potem będziesz uczestniczyła w jej życiu, weselu, chrzcinach, obserwowała jej dzieci.