Wejść w jego świat - Netkobiety.pl

Ja przeżyłam podobną sytuację. Poznałam gościa na dyskotece, a jakiś czas później zostaliśmy parą. Sielanka trwała pół roku, kiedy on oznajmił że wyjeżdża za granicę. Powiedział mi to przez telefon, żenada normalnie. Później napisała do mnie jego była i obecna dziewczyna, że przez cały czas kiedy był ze mną, spotykał się z nią... A ja byłam jedynie chwilą wychnienia w ich związku.
Nie warto wplątywać się w taki związek, bo to naprawdę nie ma sensu. Są tyle lat ze sobą, więc nie zostawi jej. A na pewno na świecie chodzi wiele bardziej interesujących i szczerych facetów, przy których czułabyś się tą jedyną. Tego Ci życzę

No uznał, że nie powinnam się przejmować takimi słowami, bo oni mnie nie poznali tak dobrze jak on a jak tylko nadrobią zaległości w poznaniu mnie samej stwierdzą, że się mylili. Ponadto uważa, że jestem wartościową osobą i za żadne skarby nie chce mnie skrzywdzić. I te słowa owszem wydają mi się prawdziwe...

No wiem 7lat to owszem długo, jednak on mówi, że to co do niej czuje to przyzwyczajenie. Po prostu jest ona obecna w jego życiu i tyle, ale to ja (podobno) daje dużo więcej wsparcia i to, że może się do nie przytulić sprawia mu największą radość...

Ech ciężko... Gdyby on miał unormowaną sytuację, a tak... Napisałam mu esa, że nie chce być pociechą w życiu, ani tą drugą - bo tak to wygląda. Że choć mi na nim zależy nie umiem odnaleźć się w takiej sytuacji, że jest mi ciężko. On na to, że rozumie i...nie wie co zrobić.

Szkoda czasu na faceta, któremu brakuje szczerości w tak elementarnej sprawie - w dodatku nie miał zamiaru Ci o niej powiedzieć, o czym świadczy jego zaskoczenie.

Przede wszyskim, nie daj się zaciągnąć do łóżka. Jeśli okaże się, że jednak z nią nie zerwie, Tobie pozostanie tylko żal i poczucie, że zostałaś wykorzystana. Powiedz mu, że poczekasz na niego, aż uporządkuje swoje sprawy, i w innym wypadku nie zamierzasz się angażować. Jeśli odpuści- to będziesz widziała, jak było naprawdę z tym 'walącym się' związkiem.

Drogie koleżanki...

Rozmawiałam z nim! Tak na poważnie. Po tamtej "poważnej" rozmowie przed świętami zapowiedziałam Rafałowi, że muszę się nad tym wszystkim zastanowić. Że nie pojadę z nim w góry na Sylwestra, że muszę przemyśleć czy to co on mi daje, jest warte mojego poświęcenia nie tylko czasu, ale i osoby. Milczałam jak zaklęta, nie pisałam, czasem odebrałam telefon i słuchałam, jak on mi mówi, że wszystko będzie dobrze, tylko muszę w to uwierzyć i dać mu szanse, a nie skreślać go przez jeden incydent itp.

Wczoraj wieczorem przyszedł do mnie i odbyliśmy rozmowę... Zaczęłam pierwsza, powiedziałam, że nie podobało mi się, że coś przede mną ukrył, ani to, że nie potrafi stanąć w mojej obronie gdy znajomi i rodzina tak o mnie mówi (mimo, iż twierdzi, że mu na mnie zależy). Wszystko tak na mnie działało, że wybuchłam z płaczem i zaczęłam mu krzyczeć w twarz, że nie chce być odskocznią od problemów życiowych, a właśnie tak się czuję! Że podobno mu na mnie zależy, ale nie ukazuje tego, przez co ja jestem skołowana! Że nie zamierzam być kochanką w jego życiu! I że mam dość słuchania "wiem, rozumiem" jak i tak gówno z tym robi, bo słowa to jedno, ale odzwierciedlenie ich w czynach to drugie i właśnie tego bym chciała. A on siedział naprzeciw mnie z miną jakby zobaczył ducha i zaczął mnie przytulać przepraszając. W końcu powiedział "Wiem, że Cię zraniłem, wiem, że zachowałem się podle ukrywając przed Tobą Ankę. Jednakże chce byś wiedziała, że wszystko jest dobrze i Ty się liczysz..." Następnie zaczął mówić, że spotkał się z Anką po świętach i powiedział jej, że dla niego ten związek nie ma sensu na odległość, że ma dość kłótni i niestety ale nic poza sympatią do niej nie czuje. Podobno rozstali się bez większych awantur. Przyznał się, że trochę mu to czasu zajęło, ale sam musiał sobie poukładać w życiu, ale nadal uważa, że mu na mnie zależy, że nie chce mnie stracić itp. Jak zapytałam się to w jakim miejscu teraz jestem, kim jestem itp. odpowiedział, że kimś bliskim z kogo nie zrezygnuje, ale na razie nie związek gdyż musi ochłonąć po ostatnim, jednakże nie pozwoli mi odejść i będzie starał się o to by między nami było dobrze.

Po tej rozmowie ochłonęłam, jednakże powiedziałam, że będę miała na uwadze jego zachowanie. Że niech nie myśli, że tymi słowami zamydlił mi oczy, bo dopóki nie zobaczę na własne oczy, że mu zależy, to będę go na dystans trzymała. Zobaczymy co zrobi. Jeśli mu zależy to coś postanowi Na razie daje mu szanse...