prawie zapominam,on znowu wraca i przeżywam wszystko od nowa.co zrobic - Netkobiety.pl

kopnij go w cztery litery i przestań się zadręczać! jest niedojrzały i nie ma co przez takiego płakać. zostawia Cię bez słów i wraca, potem znowu zostawia, a Ty czekasz... Pozwoliłaś sobie na to bo już za pierwszym razem nie powinnaś dawać mu szansy na powrót. bawi się Tobą. nawet jeśli teraz wróci to za jakiś czas znowu ucieknie, a Ty będziesz tak czekać jak głupia jakaś
To nie ma sensu

Majuś byliśmy parą, ale nieoficjalnie
Dziewczyny, ciężko tak zapomnieć o kimś kogo się kocha. Tym bardziej, jeśli w taki głupi sposób kończy znajomość.
A Wy jak przetrwałyście rozstania? Może mi coś podpowiecie co zrobić aby jak najmniej bolało?

kiedy za każdym rozstaniem z chłopakiem przechodziłam emocjonalne piekło ( i mimo,że wracaliśmy do siebie to i tak za każdym razem tak samo przeżywałam - no bo kiedyś musi być ten ostatni - teraz jest, ale widocznie znosze to juz lepiej bo mnie te rozstania wyszkolily:) ) moja mama powiedziała już nie wiedząc jak ma mnie pocieszyć jedno zdanie : "skarbie, tak miało być" i w tym momencie przetałam nagle płakać  i po prostu to przyjełam. Jasne, że teraz po rozstaniu też przeżywam i mam jazdę bez trzymanki - non stop huśtawka, ale jak mantrę : TAK WIDOCZNIE MIAŁO BYĆ.

Zdaje sobie sprawę, że wiele z nas to przechodzi, wiele z nas cierpi. I pewnie każda inaczej próbuje z tego wyjść. Ja jestem na etapie, w którym muszę wypłakać to, co we mnie siedzi. Mam do niego żal, tyle słów które chciałabym powidzieć.

Supergirl, moja mama za to mówi, żebym nie płakała bo jeszcze nie raz będę płakać. Nie ma to jak pocieszenie.

Nie wiem, nie pomagają mi takie słowa. Tak miało być, płacz zostaw na później, nie przemawia to do mnie. Jestem głupia i zdaję sobie z tego sprawę. Nie raz sobie ustalałam zasady, że nie dam się ranić, robić w konia, że więcej niż jedną szansę nie dam. że nie będę nigdy przez nikogo cierpieć, nie będę się angażować.
I teraz właśnie łamię wszystkie moje zasady.

no to jak nie działają takie słowa to polecam to : kiedy zaczynam się nakręcać myślami i już w zasadzie mogę tylko doprowadzić się do stworzenia książki w swych domysłach, żeby to przerwać myślę lub mówię (zależy czy jestem sama w tym momencie czy np w miejscu publicznym typu autobus) jedno zdanie, które powtarzam w nieskończoność aż mi się znudzi. Mianowicie: FILIŻANKA ZE SPODECZKIEM ! W pewnym momencie uwierz bezsensowność tego zdania zaczyna mnie nawet bawić

Myślę, że każdy człowiek (chociaż może nie KAŻDY, ale naprawdę uwierz mi większość znaczna) ma limit swojego cierpienia - czy chodzi o dawanie ciągle nowych szans, czyli w zasadzie ciągłe poniżanie siebie (jak np u mnie), czy limit na to, że się nie odzywa nagle a potem wyskakuje jak Fili[ z konopii, na wybaczanie, na znoszenie fochów, wysłuchiwanie kłamstw, zdrady, olewanie, limit na  płaszczenie się przed kimś, cokolwiek, co nas boli, w pewnym momencie przychodzi to jedno: DOŚĆ i nie ma siły w tym momencie nawet jak człowiek by chciał "wybaczyć", ciągnąć dalej, puścić w niepamięć - zalezy od sytuacji - po prostu nie może, nie potrafi. Może mieć dość po 1 razie lub po setnym, to zależy od wielu czynników charakteru, wychowania, uczucia itd., ale przychodzi to DOŚĆ i ono pozawala iść dalej.
Życzę Ci jeśli wiesz wewnątrz, że naprawdę nie zasługuje na CIebie raz będąc a raz nagle zrywając kontakt, żebyś poczuła to DOŚĆ, że już więcej nawet jakbyś co śmieszne chciała, to nie dasz rady. I życzę Ci wtedy krótkiej żałoby (pomaga wypisanie złych rzeczy partnera - to znaczy tego czym nas krzywdził, tych dobrych cech też, bo często jest ich tak w takich przypadkach mało, że człowiek puka się w czoło czytając takie kartki po raz setny, i zdaje sobie sprawę, jak bardzo traci czas ) I czasami może mieć ktoś milion rzecyz dobrych, a jedną tak paskudną, że równa się jak te milion plus jeszcze jeden. Pomyśl czy ktoś kto się potrafi z dnia na dzień przerwać kontakt a potem nagle się odezwać szanuje Twoje uczucia ? Jak to widzisz później ? Nie widzisz ? - przebolej zanim zamkniesz się w tym schemacie.

Oczywiście to tylko trzeźwe spojrzenie, bo wiadomo - łatwo mówić, trudniej zrobić

Supergirl, po odpisaniu na posta Empatyka, zobaczyłam Twoją wypowiedź. Więc tym razem zwrócę się do Ciebie.

Pierwszy pomysł fajny, filiżanka ze spodeczkiem. Nie wiem skąd Ci się to wzięło, ale podoba mi się.

A jeśli chodzi o tego chłopaka, to nie chcę z niego robić niewiadomo kogo. To nie jest tak, że nie odzywał się bo nie chciał. Nie mógł. I nie wierzę mu w ślepo, tylko miał przekonujący argument.
Chociaż tak naprawdę nie wiem co mu siedzi w głowie. I nie wiem, czy mówił prawdę, ale miałam do niego zaufanie, więc nie miałam powodu,żeby mu nie wierzyć.
Wydaje mi się, że jemu też zależało. Nie raz mi to mówił. Chociaż czyny czasami były sprzeczne ze słowami.
Nie wiem, czy zasługuje na mnie czy nie. Jest fajnym facetem. Ja też znam swoją wartość i napewno nie dałabym drugiej szansy facetowi, który na mnie nie zasługuje. Jemu dałam, czyli chyba uważałam, że jest mnie wart. W ogóle, nie potrafię wytłumaczyć swojego zachowania. Chodzi o to, że zawsze jak widziałam, że komuś na mnie zależy, wycofywałam się. Nie wiem dlaczego, jedynym wytłumaczeniem dla mnie, jest strach przez cierpieniem po zerwaniu. Jestem jeszcze młodziutka i wiem, że chłopak którego przykładowo teraz bym poznała, nie byłby tym jednym jedynym. Co wiąze się z rozstaniem = prawdopodobnie cierpieniem. Temu chłopakowi dałam się złapać, że tak powiem. Widocznie podświadomie zaufałam mu, czułam że mamy szansę stworzyć coś wspaniałego.
Teraz im dłużej się nad tym zastanawiam nad obecną sytuacją, tym bardziej wydaje mi się, że to moja wina. I jestem gotowa wszystko naprawić. Dziwne,nie?

Nawet zastanawiam się czy nie napisać do niego pod byle pretekstem.

Dziękuję Supergirl, że poświęcasz mi czas.-doceniam to. Właśnie teraz potrzebuję z kimś "pogadać"

Czemu to miałaby być moja wina?
Bo jak na spokojnie przemyślałam tę całą znajomość, to uświadomiłam sobie, że często zarzucałam niepotrzebnym fochem.
Po każdych początkowych kłótniach przekonywał mnie że mu na mnie zależy. i może właśnie potrzebowałam tego od niego słyszeć? I obrażałam się częściej, żeby tylko usłyszeć tych kilka słów.
A jemu na tyle wtedy na mnie zależało, że nawet przez myśl mu nie przeszło, że tak naprawdę obrażam się na niego bez powodu.
Nie wiem, może teraz naciągam, może nie byłam aż taką zołzą, ale szukam przyczyny. Jednak w ostatnim czasie przed końcem nie kłóciliśmy się.  Więc może problem tkwi gdzieś indziej.

Supergirl, pewnie kiedyś też byłaś w podobnej sytuacji. I napewno wiesz, jak ciężko olać kogoś w tym wypadku. Po prostu to jest niewykonalne. Nie to, żebym nie chciała, ale po prostu nie potrafię.

A tak się próbuję zastanowić z jego punktu widzenia. Może on też uważa, że ja się nie liczę z jego uczuciami i się nie odzywam? Bo szczerze mówiąc nie próbowałam z nim jeszcze rozmawiać. Wysłałam tylko jednego smsa, na którego nie odpisał. Nie wiem dlaczego? Może sms nie doszedł? Może nie miał kasy/ darmowych smsów do mnie? Usprawiedliwiam go,prawda? Ale jestem głupia.

A jeśli nie odbierze? Bo wiesz gdybym napisała, to mam pewność, że smses zawsze dojdzie. I kiedy będzie miał czas, to sobie odczyta. A jeśli zobaczy nieodebrane połączenie to nie będzie wiedział o co chodzi,czemu dzwonię. No nie wiem. Jestem w kropce. Może chociaż wysłać mu coś niezobowiązującego?

Ale jestem głupia.

Ten "mój" za to był cały czas taki kochany. jak się kłóciliśmy to zawsze brał winę na siebie, przepraszał mnie i mówił, żebyśmy się już nie kłócili, bo mu na mnie za bardzo zależy żeby się kłócić o jakieś pierdoły.
Nie mówił mi o swoich uczuciach, może dlatego że jest zbyt nieśmiały. A takie słowa ciężko facetom przechodzom przez gardło. Kłócąc się w pewien sposób "zmuszałam" go do powiedzenia tego, co chciałam tak bardzo od niego usłyszeć. Ale tych kłótni nie było bardzo dużo, i raczej nie było to powodem zerwania kontaktu. Bo pod koniec znajomości nie kłóciliśmy się w ogóle.

Mogłabym to dusić w sobie, ale opisałam to na forum, żeby uzyskać pomoc, co (nie/)zrobić, zobaczyć co inni myślą na ten temat. Oczywiście mój post napewno nie jest obiektywny. Bo piszę tylko jak to wygląda z mojego punktu widzenia. Nie wiem niestety  jak wygląda to z jego strony.

No ja też nie wierzę w niedochodzące smsy. Ale próbuję sobie wytłumaczyć jego zachowanie. I teraz sobie uświadomiłam, że zamiast spojrzeć prawdzie w oczy, wolę się oszukiwać, wmawiając sobie, że on nadal czuje to co czuł, tylko to nie od niego zależy, że się nie odzywa. Ale kretynka ze mnie.

Zdaję sobie sprawę, że nawet gdy opiszę tu cały przebieg naszych relacji, to raczej nie pomożecie mi znaleźć przyczyny. Bo to będzie opisane tylko z mojej perspektywy. A z jego punktu widzenia, może to wyglądać całkiem inaczej.

Wiem, że zazwyczaj wina leży po środku. I w mojej sytuacji też tak pewnie jest. Mogłam bardziej się postarać, on zresztą też. Ja mogłam nie być na każde jego zawołanie, za to on mógł spędzać więcej czasu ze mną niż z kolegami. Ja mogłam nie prowokować kłótni, a on z kolei nie musiał mnie za wszystko przepraszać,za każde złe słowo na które nie zwracałam uwagi. Każde z nas popełniło błędy, myśląc że robimy dobrze, jednak z perspektywy czasu wiem, że dobre to nie było. Zastanawiam się tylko, co on teraz czuje, czy myśli o mnie, o naszej znajomości. Wiele pytań bez odpowiedzi.

Każde spotkanie było coraz lepsze. Nie było żadnych kłótni. Zazwyczaj kłóciliśmy się na gg/ przez smsy jak pisaliśmy. Jednak nie zdążyliśmy się sobą nacieszyć, bo niedługo po naszym poznaniu on się wyprowadził. Zapewniał, że odległość nam nie przeszkodzi, a jednak... może to jest przyczyną tej całej sytuacji,w której się teraz znajdujemy.
Wyjechał jakoś w połowie września. Cały październik kontaktowaliśmy się przez smsy/ gg. Jednak po pewnym czasie nasze rozmowy stały się rzadsze, aż w końcu ich w ogóle nie było. Moze to jest spowodowane tym, że oboje mieliśmy dużo nauki, dużo obowiązków, i nie mieliśmy czasu, żeby wchodzić na gg pogadać. W listopadzie przyłożyłam się do nauki, żeby nie mieć potem zaległości, więc miałam mało czasu na komputer. On się dosyć słabo uczył, musiał też przyłożyć sie porządnie do nauki, i w rezultacie oboje rzadko pojawialismy się na gg. Albo mijaliśmy się. I tak zleciał cały listopad. Było ciężko jednak z każdym dniem przyzwyczajałam się coraz bardziej do tej samotności.

Ale to do mnie wróciło, pewnie dlatego, że nie lubię konczyć znajomości tak z dnia na dzień, bez konkretnego powodu. Uważam, że należy powiedzieć tej drugiej osobie, dlaczego podjęło się taką decyzję a nie inną. Druga osoba ma prawo do usłyszenia wyjaśnień. Widocznie on uważał inaczej.

Wiem, że już sama sobie zaprzeczam, ale próbuję bezskutecznie znaleźć powód. Smsy  chyba zawsze dochodzą, a ja głupia się łudzę, że może mu nie doszedł. Pewnie nie chciał odpisać i tyle. Nic na siłę.
Czyli uważasz, że nie powinnam teraz "walczyć"? Poddać się, zająć się sobą, a jak on napisze, to ok?

Napisałaś powyżej, że jesteś w podobnej sytuacji. Moze napiszesz jak wyglądała Twoja sytuacja? Chyba, że nie masz ochoty rozpamiętywać, to proszę, napisz mi chociaż jak sobie z tym radzisz.
Pousuwałaś jego numery? Nie starałaś się naprawiać? Filiżanka ze spodeczkiem, czy jeszcze coś innego? Co Ci pomogło wyjść z tego dołka?

No dobrze, to spróbuję obiektywnie to przedstawić.
Poznaliśmy się w sierpniu.Ledwo się poznaliśmy, wymiana numerami gg,codzienne spotkania. Nie dał mi nawet 1 dnia odpocząć, żebym mogła za nim zatęsknić. Jak się nie spotykaliśmy, to pół dnia pisaliśmy na gg. Zawsze on zaczynał pisać. Więc mógł odczuć,że mi na nim nie zależy, jednak wcale tak nie było. Raz do niego napisałam pierwsza, to odpisał, że nie może teraz pisać, ale się odezwie. ( wiesz jaki był powód? Był zajęty graniem na komputerze. )
To stwierdziłam, że więcej nie będę się narzucać skoro gra jest taka ważna i od tego czasu to on zawsze zaczynał rozmowy, proponował spotkania. Raz chciałam dać mu zatęsknić,nie pojawiać się na gg, nie odpisywać na smsy, nie odbierać telefonu, wprowadzić trochę niepewności, ale nie udało mi się to, ponieważ za bardzo mi zależało i nie potrafiłam być konsekwentna.

Tak więc codziennie on pisał, on dzwonił, on łapał kontakt, więc mógł poczuć, że ja się nim bawię, nie zależy mi itp.Ale ja jestem pamiętliwa i biorę wszystko dosłownie, więc skoro napisał mi że napisze/zadzwoni do mnie, to uznałam,że ciągle tak będzie. I rzeczywiście tak było.
Byłam dla niego ważna, czułam to. Bardzo liczył się z moim zdaniem. Robił wszystko,aby było mi dobrze. Kiedy miał problem, mógł liczyć na moją pomoc, wsparcie, zresztą ja mogę powiedzieć to samo o nim. Czasami się przedrzeźnialiśmy-tak fajnie się denerwował
Było cudownie. I co, nagle koniec, bez słowa. Wyprowadzka, cisza. Potem się odezwał. Przeprosił, mówiąc że to nie od niego zależało. Wytłumaczenie zostawię sobie dla siebie(nie chcę zbyt dużo mówić, zeby przypadkiem tego nie przeczytał). Ale mówił prawdę. Brnęliśmy w to dalej. Było lepiej i lepiej. Mimo, że wyjechał rozmawialiśmy ze sobą dalej. Potem wiem, że miał problemy w nowej szkole,nałapał złych ocen i musiał poprawiać. Ja też zamiast się uczyć, siedziałam cały dzień przed komputerem, z telefonem koło siebie, czekając na niego i zawaliłam kilka przedmiotów. I się nie doczekałam. W listopadzie dałam sobie na luz, szkoła, nauka, sen. Tak wyglądał każdy mój dzień. Nie było czasu w tym wszystkim na niego. Nie wiem czy dobrze,ale stwierdziłam, ze skoro on nie ma dla mnie czasu, to ja nie będę jak ta głupia czekac całymi dniami na niego.
I teraz wiesz jak wygląda moja obecna sytuacja.

mogłabyś napisać, że chłopak wolał grać w grę, okazując mi, że mu na mnie nie zależy, więc od razu odpowiem. Ja jestem wyrozumiała. Wiem, że czasami facet lubi się rozerwać oglądając mecz, grając w grę. Było mi wtedy przykro,ale rozumiem to i nie chciałam mu zabraniać robić rzeczy,które lubi. Tak samo z kolegami, z którymi czasem spotykał się zamiast ze mną. Też rozumiałam to i mimo,że było mi przykro, w głebi duszy miałam o to pretensje, ale nie mogłam mu tego zabronić i nie robiłam też scen zazdrości.

A najważniejsze w tym wszystkim jest to, że nie byliśmy parą. Więc nie czułam się na tyle ważna, żeby mu zabronić spotykać się z kolegami,grać na komputerze itp. A przede wszystkim czułam, że mówienie mu, że go kocham byłoby nie na miejscu.
Przez co tak na dobrą sprawę facet mógł uznać, że traktuje go jak kolegę. Bo popatrz na to z jego punktu widzenia:
- nigdy nie zaczynałam pierwsza rozmowy
- nie mówiłam mu co do niego czuję
- czasami strzelałam niepotrzebnym fochem
- miałam wahania. najbardziej po jego wyprowadzce, kiedy po każdej kłotni twierdziłam, że to wszystko jest bezsensu. A on mnie wtedy przekonywał, że wręcz przeciwnie i ze mu bardzo zależy.

No i właśnie myślę, że teraz choć raz, to ja mogłabym się odezwać. Spróbować naprawić. Bo tak naprawdę gdy mi go zabrakło, uświadomiłam sobie jak jest dla mnie ważny. Chciałabym mu pokazać, że naprawdę mi zależało/ zależy mimo że tego mu chyba nigdy nie okazałam. Tylko nie wiem, jakby zareagował. I tego się boję. A najbardziej boję się, że:
- nie odpisze
- albo odpisze "kim jestem?" bo nie wykluczam opcji,że skasował już mój numer
- albo odpisze coś, z czego wywnioskuję, że to był zły pomysł
- albo że znajomość odżyje, a potem znowu wielka załamka, bo nagle koniec.
Najbardziej bolałoby mnie gdyby w ogóle nie odpisał. Już bym wolała, gdyby napisał cokolwiek, chociażby pytanie kim jestem.

Twój rozstanie pewnie było bardzo bolesne, bo 4,5 lata to w końcu nie to samo co moje kilka miesięcy
Skoro ma problemy ze sobą, to może nieświadomie zrobił z Ciebie wariatkę ?  Jeśli Cię kochał ,to niemożliwe, żeby zrobił to specjalnie, jaki miałby cel. Oj podziwiam Cię za tą siłę, którą znalazłaś w sobie, żeby do niego nie odpisywać, mi właśnie tego brakuje. Nie jestem konsekwentna.
Trochę głupio, że tak krótko walczył. Ale oni mają dziwne myślenie, więc może tego że Cię kochał odpuścił sobie, żebyś nie pomyślała, ze się  narzuca? Choć jak mu zależało to powinien walczyć do końca...

Najgorzej,że nie daje Ci o sobie zapomnieć, pisząc do Ciebie.  I w ten sposób pewnie nie odetniesz się od niego na stałe.
Zacznę sobie też powtarzać o tej filiżance, bo baardzo mi się to podoba.
I nie wiem, co będzie dalej.
Mam nadzieję, że obie wyjdziemy z tego dołka i będzie już normalnie.

Dobra już nie będę cytować całych wypowiedzi, bo za długie posty wychodzą. Będę pisać w punktach tak jak Ty

Ad2
Ja też nie rozumiem tych naszych relacji
Wydawało mi się, że jesteśmy parą, bo tak też się zachowywaliśmy. Ale zrywając kontakt bez słowa, utwierdził mnie w przekonaniu, że jednak to chyba nie był związek. Bo wtedy musiałby ze mną zerwać, a zrobił to bez słowa. Może źle rozumuję, ale tak właśnie myślę.

No właśnie to drugie. Mimo naszych zachowań nic sobie nie wyznaliśmy. Oboje jesteśmy pod tym względem mało wylewni.
I pewnie - tak jak mówisz - zaczęliśmy coraz rzadziej się widywać na gg. On uznał, że znajomość skończona, ja też tak uznałam i zajęliśmy się sobą. Tak właśnie pewnie było.

Ad3.
No ale wiesz, może mu się znudziło to ciągłe odzywanie. Może uznał, że od czasu do czasu ja też mogłabym wykazać zainteresowanie. Mi tez by się znudziło, gdybym ciągle to ja miała wykazywać się inicjatywą. Ale nie wiem, to tylko moje domysły.

Ad4.
Nie wiem co do niego czułam. Minęło wiele czasu,w  którym się nie odzywaliśmy. Uczucia trochę wygasły. I chyba się do niego odezwę. Bez pretensji, bez pytań. Po prostu chcę go, jako kolegę/przyjaciela. To mi wystarczy. Lubię go,ale chyba to już nie jest miłość/zakochanie/zauroczenie.
Teraz też tak, jak Ty wolę wiedzieć na czym stoję, nawet jeśli byłoby to dla mnie bolesne. Okłamywanie się nic nie da, bo potem i tak trzeba spojrzec prawdzie w oczy. I tak będzie bolało, i tak.
Napiszę do niego. Jednak jeśli nie odpisze to kasuje numer i nie będę się zadręczać, jeśli odpisze to nie pozwolę sobie się wkręcić tak jak wcześniej.

Ad.5
Oj to współczuję. Niezbyt dobrze się zachował skoro zostawiał Cię w tak ważnych dla Ciebie momentach. Nie jesteś głupią idiotką! Co Ty za głupoty opowiadasz! Byłas/ Jesteś po prostu zakochana chyba w nieodpowiednim chłopaku. . Dawałaś mu wiele szans, bo kochałaś.
No ciekawe co autor miał na myśli ustawiając ten opis. ( a tak na marginesie, fajna piosenka Nie słyszałam jej nigdy wczesniej, więc nie było opcji, żebym teraz jej nie posłuchała i podoba mi się ). No i teraz nie wiadomo,czy  chodzi o Ciebie, czy może dał sobie taki opis, bo spodobała mu się ta piosenka.  Lepiej się nie nastawiać ze to do Ciebie, zeby potem się nie rozczarowac w razie gdyby się okazało że jednak nie. Lepiej nastawiać się na najgorsze, a potem być mile zaskoczonym.
Chociaż po tekscie piosenki rzeczywiście może być ten opis do Ciebie.

Ten mój przez czas,w którym nie pisaliśmy miał na opisie jedną z piosenek Eminema.Tekst tez mógł pasować do naszej sytuacji, ale nie wmawiałam sobie, że to jest do mnie, żebym sie potem nie rozczarowała. Nie lubię rozczarowań. ;P

A poza tym napewno wiesz, że można sprawdzić, czy ktoś ma Twój numer gg. Niewykluczone, że ten Twój były sprawdził i widząc że masz jego numer ustawił taki opis.

I wcale nie myśl o sobie, jak o idiotce. Przyczyniłaś się do tego,że nie zrobiłam z siebie debilki. Bo gdyby nie Ty to zrobiłabym rzeczy których na szczęście nie zrobię i rozmowa z Tobą pomaga mi. Dziękuję, dziękuję, dziękuję!

Nie musiałby - niestety, niektórzy odchodzą bez słowa wyjaśnienia :]

Mówiłam Ci NIE PISZ tylko ZADZWOŃ ! Myślę, że z tego wszystkiego co tu opisałaś to najlepsze i jedyne wyjście, nooo oprócz tego, że możesz nie zrobić NIC :]

nie przesadzaj ;P

Nie odpisałam wczoraj bo nie mogłam się pozbierać, nie rozumiem mojego X i już mi majtki i ręce opadły. Najpierw w weekend wydzwaniał, potem poniedziałek totalna cisza - tylko ten opis. a za to we wtorek.... zadzwonil do mnie do pracy !!!!!! (jestem pod wrażeniem, bo byłam pewna, że nawet nie pamięta jak się nazywa firma, w której pracuję, więc musiał pamiętać i znaleźć tel. w necie). odłożyłam oczywiście słuchawkę, jak się zorientowałam, no ale juz mu się udało mnie potem wciągnąć i pisał mi takie rzeczy, że prawie się popłakałam, bo chciałabym, żeby były prawdą.... pisał też, że nawet jak mu karze rok udowadniać zmiane (bo twierdzi, że chce sie zmienic, bo dałam mu do myslenia tym co napisałam mu w wiązance tydzień temu) itp. No, ale co ? wieczorem jeszcze po swoich wyznaniach "dobranoc" i co ? wczoraj totalnie nic.
Wiesz to nie o to chodzi, że ja chcę teraz , zeby on mnie błagał, tylko znowu przez to, że mnie sprowokował do rakcji na jego telefonu, znowu mam mętlik !! Już się pogodziłam z rozstaniem, a on mi takie rzeczy wyznawał, ze naprawdę... eh. a wczoraj totalnie nic. widziałam tylko że cały wieczór siedział dostępny na gg (co nie jest w jego stylu). Kurczę... i co jednego dnia będzie mi robił wielkie wyznanie a potem się nie odzywał znowu pare dni i znowu sie odzywal. Chyba jak się odezwie, to mu powiem, żeby dał mi spokoj, że chyba odzywa się do mnie jak mu WYGODNIE:/

A co u Ciebie ? Jakieś zmiany ?

ANKA1234 - w tych najnowszych gg nie mam pojęcia jak się cokolwiek sprawdza, bawiłam sięw to kiedyś parę lat temu, ale na tych wersjach się nie znam

ja też wiem jak to jest,właśnie jestem na podobnym etapie jak ty.W mojej sytuacji jest jeszcze gorzej bo ja mam za sobą dwa nieudane związki,ostatni zakończył się 4 lata temu i po pół roku gdy się już uwolniłam i byłam szczęśliwą samotniczką z dziećmi ,w pracy zaczęłam często rozmawiać z kimś kogo wcześniej nie lubiłam,był zamknięty w sobie,ale wyróżniał się od całej reszty i chyba to mnie w nim urzekło!zaczęło się od zwykłych rozmów tel.i nie tylko,on też wcześniej parę lat  przeżył wielki zawód miłosny i te nasze doznania i niepowodzenia chyba nas zbliżyły do siebie!wcześniej tego nie dostrzegałam,ale teraz wiem,że jak się zorientował,że ja coś zaczynam czuć do niego to zaczął mnie olewać,ale potem zaczął od nowa wszystko tzn.telefony,odwiedziny,itp.z perspektywy czasu wiem,że bawił się moimi uczuciami i postanowił to wykorzystać,więc zaprosił mnie na randkę(było super)piwko,drink,winko no i na koniec wiadomo to czego bardzo chciałam i mi tego bardzo brakowało...po tym wszystkim wyznałam mu miłość i co najlepsze on stwierdził,że nic takiego się nie stało co by mogło sprawić,że ja coś poczułam.teraz minęło już prawie pól roku od kiedy jestem od niego uzależniona,pracujemy razem i czasami rozmawiamy,ale on podkreśla zawsze,że jesteśmy tylko kolegami bo niema przyjazni pomiędzy kobietą,a mężczyzną i tak non stop kiedy mu się podoba to pogada nawet przytuli a ja cały czas cierpię i wiem,że gdybym go nie widziała to dawno pewnie bym zapomniała.nie mam zamiaru zmieniać pracy on też nie więc moją metodą na te chore uczucia jest wmawianie mu,że mam kogoś i staram się udawać,że jest mi obojętny,olewam go po prostu jak się tylko da siłę dają mi jeszcze moi przyjaciele których on niema bo jest dobrym człowiekiem,ale zamkniętym w sobie!

Zagubiona
przepraszam Cie ..ale czy chodz na chwilę postawiłaś się na miejscu jego żony??
kobieto..Oni znaja się doskonale..mają wspólnie dziecko..'
Faceci szukają Kogoś kto da im cos innego niż żona...czyli niestety czysty seks...
to zony piorą ich skarpetki, to zony dbają by był obiad i porządek...
dlaczego weszłaś w taki układ...?
Miłość?
hmm... życie ci pokazało ... że faceci szukają odskoczni..chcesz Nią być?
szanuj się...
wiesz ..zrobiłam wiele złych rzeczy w życiu ale , nigdy nie spotykałabym się z zonatym facetem..'
Każdy z nich mówi taką samą historie- ,, moje małżenstwo to tylko formalność, żyjemy osobno, chcę odejść od żony...
sory może to brutalne...ale tak myślę...

Czarna
ja jej przecież nie dobijam, ale kłamac tez nie ma sensu...
wiem że kiedy włancza się serce - rozum nie ma nic do gadania...rozumiem więc ..ze cierpi..
niestety faceci potrafia wyłączyć serce...

Powodzenia Zagubiona
trzymaj sie.

Czarna...masz rację...nie wiem czy mają..bo chyba  stworzenia z tym organem nie zachowują się tak...
ale masz racje to już inny temat./..