moja mama ma raka, nie radze sobie z tym... - Netkobiety.pl

Strasznie przykro mi to czytać. Moja mama chorowała 3 lata i niestety po tym czasie zmarła. Doskonale wiem co czujesz i jedyne co mogę Ci radzić, to żebyś cieszyła się mamą, mówiła jej że ją kochasz, rozmawiaj o wszytskim o czym tylko chcesz, a ponadto bądź teraz najsilniejsza, bo w walce z chorobą to nie tylko medycyna, ale także psychika. Wierze, że Twojej mamie się uda wyzdrowieć i życzę Wam tego z całego serca.

jeżeli chciałabyś porozmawiać, czy o coś zapytać czy pożalić się chociażby.. może będzie Ci lepiej komuś kto przez to przeszedł i zna ten ból. możesz swobodnie do mnie pisać.

Ula, kiedy czytam Twojego posta, to tak jakbym czytała o sobie. Moja mama też leczy się od pół roku, na szczęście leczenie przynosi dobre rezultaty, ale pomimo tego nie potrafię sobie poradzić z tą sytuacją.
Tak naprawdę trudno jest być silnym w takim momencie, a szczególnie wtedy gdy nie masz wsparcia. I nie chodzi o to, żeby ktoś Ci mówił wszystko będzie dobrze, nie smuć się , bo Ty masz prawo reagować tak jak czujesz. Oczywiście najlepiej byłoby gdyby mama widziała Cię uśmiechniętą, ale szczerze. Wykorzystaj teraz czas na miłe chwile z mamą, żeby ona poczuła się dobrze. Niech czuje się ważna i szanowana.
Dla mnie najlepszą metodą odreagowania jest wyjście z domu, spotkanie, jakaś sympatyczna rozmowa, ale zdarza się to rzadko, bo w ciągu tego pół roku przekonałam się, że koleżanki miałam, ale wtedy kiedy u mnie było dobrze. Ostatnio najczęściej płaczę, ale już nie wiem czy bardziej z powodu choroby mamy czy z samotności. Mój post Ci nie pomoże, bo musisz sobie spróbować sama ułożyć wszystko, ale będziesz wiedziała, że Twoja reakcja jest zupełnie normalna.

Ja też nie chcę użalać się nad sobą, ale to jest silniejsze ode mnie.

Wiadomość o nowotworze jest dla każdego, który tego doświadcza, niezwykle trudna.
Wiele kobiet mastektomię traktuje nie jako operację ratującą życie, tylko jako okaleczenie, pozbawienie jednego z najważniejszych atrybutów kobiecości.

Twoja mama choruje już od pewnego czasu, leczenie nie przyniosło rezultatu, trzeba było bardziej radykalnego kroku. Oprócz uczuć związanych ze stratą piersi,Twoja mama przeżywa strach. Strach o to, co będzie dalej? Jak będzie wyglądało jej życie? Jak długo będzie żyła? Jak jej okaleczenie przyjmą inni?

Co możesz zrobić? Być przy niej, jeśli ona się zgodzi. Podawać chusteczki, pozwolić jej się wypłakać. Nie tamować łez. Nie zaprzeczać jej uczuciom. Nie pocieszać. Nie oszukiwać. Nie użalać się nad nią. Powiedzieć , ale tylko jeśli są prawdziwe, słowa "Kocham Cię, mamo". W jej obecności, przy jej łóżku, nie zajmować się sobą i swoim smutkiem. Być.

Moja mama też choruje, już drugi rok. Piszecie tu, że trudno przeżyć mastektomię. Z pewnością. Ale wiele bym dała, żeby moja mama chorowała na raka piersi...Choruje na nowotwór opłucnej, rokowanie jest nieporównywalnie gorsze... Wiem, bo pracuję na oddziale onkologicznym. Taka wiedza potwornie obciąża. Wiedza oraz to, kiedy widzę chorych wracających jak bumerangi po niepowodzeniu leczenia. Obciąża widok umierających, obrazy, których nie da się zapomnieć, teraz nakładają się na moją rzeczywistość. Nie wyobrażam sobie jak można, jak ja mogę przez coś takiego przejść. Życie jednak przypiera nas do ściany i nie pozwala wybierać. Po prostu spada na człowieka głaz i miażdży. Nie radzę sobie z tym, ale też mam tyle innych obowiązków, że nie wiem w co ręce wsadzić. Mam troje dzieci w wieku szkolnym i męża, który lada dzień straci pracę.Chciałam w ramach jakiejś fundacji uzbierać pieniądze na leczenie mojej mamy, znalazłam bowiem jakiś wąski promyczek nadziei (nie wiem, czy nie płonnej, ale chwytam się nawet brzytwy w tej sytuacji). Napotkałam na trudności już ze strony mojego ojca, który ma liczne opory... Moja mama tez się już chyba poddała, bo nie za bardzo chce o tym słyszeć. Nie mam siły tego sama przewalczyć. Wspierają mnie siostry, ale one mieszkają dość daleko i ogromna większość spraw jest na mojej głowie. HELP!

Włączę się do wątku... Mam nadzieję, że Twoja sytuacja ma się już lepiej?
Widzisz, to, co zacytowałem wyjąwszy z kontekstu Twojej wypowiedzi - to ważne słowa. Ciesz się, że dany jest Wam czas na poprawę stosunków, na zbliżenie się, na wzniesienie ponad nieporozumienia. Im więcej tego czasu - tym lepiej.
Wykorzystuj to jak się da.
Kiedyś, kilka lat temu przeżyłem coś podobnego, aczkolwiek ...krótszego. Poróżniony byłem z rodzicami, zwłaszcza z ojcem. Dowiedziałem się o jego chorobie i pomimo ostrych słów jakie między nami wcześniej padły - odbudowałem więź między nami. Cóż, nie mieliśmy jednak zbyt dużo czasu. W marcu zdiagnozowano u ojca raka płuc, a w lipcu ojca już brakło... Żałuję, że tak krótko. Nie wszystko zdołaliśmy sobie powiedzieć. Najgorsza była świadomość, że to tylko kwestia kilku miesięcy.
Patrząc na Twoją sytuację mogę napisać, że zamiast się zamartwiać i gubić - powinnaś cieszyć się każdym danym Wam dniem i nadrabiać cały stracony czas.

Hej. Byłam w identycznej sytuacji. 6 klasa podstawówki, juz bez ojca bo mama była po rozwodzie. Kiedy wszystko zaczeło sie układać nagle przyszła choroba. Po roku zabrała mi najważniejszą osobę w moim życiu, o którą walczylam z ojcem alkoholikiem, i która przeszła przez niego piekło. Możesz o trochę o mojej historii poczytać tutaj http://www.netkobiety.pl/t30213.html w kazdym razie kiedy odeszła były wakacje. kilka miesiecy wczesniej wzieli z ojcem ponowny ślub, choroba niby ustala po jakimś czasie wrocila z przerzutami. Nie chcę cię dołować, ale spraw żeby każda chwila była dobrze wykorzystana Ostatnie dwa miesiące mama spędziła na zmianę w szpitalu albo w domu. Kazdego dnia kładłam się koło niej, wystarczyło tylko żebym była, żebym się przytulila. Teraz strasznie za nią tesknie. Życzę, aby wam sie udało przejść przez to choróbsko, dokopcie mu RAZEM. Powodzenia. Musisz byc silna!