samotnosc samotnej mamy - Netkobiety.pl

Mi to nie przeszkadza. Jak moge Ci pomoc?

Masz racje Chomej. Ale dobrze miec kumpla z ktorym mozna pogadac. Troche juz tu jestem i pomalu sie wciagam w kobiece problemy. Cenie i szanuje Was choc jestem singlem ale nie z wyboru to chetnie Wam sluze pomoca.

No właśnie, dzielnie znosisz koleje losu, walczysz z codziennością (bo samej z taką gromadką dzieciaczków na pewno nie jest Ci łatwo), jesteś więc silną i mądrą kobietą, a jednak, jak niemal każda z nas, tęsknisz za jeszcze silniejszym męskim ramieniem. Oczywiście, że będzie Ci trudniej znaleźć partnera na życie, ale przecież są mężczyźni, którzy marzą o licznej rodzinie, a która niestety nie była im dana. Uwierz, to wcale nie jest tak, że jesteś skazana na samotność, wystarczy tylko uwierzyć, że Ty też masz prawo do szczęścia i pozwolić temu szczęściu się odnaleźć. Ja wiem, że nie jest to łatwe i że łatwo to się tylko pisze, ale kto powiedział, że nie warto próbować? Widzisz, Tomek już zadeklarował wsparcie, a takich facetów jest pewnie jeszcze wielu.

Pozwól, że zapytam... Jak długo jesteś sama, w jakim wielu są Twoje pociechy?

a moze to wemnie tkwi problem ...?ale czy to problem chyba nie to poprostu ostroznosc....
ups przepraszam znow napisalam post pod postem :(obiecuje ze to ostatni raz;)

Dziekuje Samotnej Mamie za zaufanie. Szybko stad nie znikne i bede Ci sluzyl na tym forum pomocna dlonia i dobrym slowem. Nie tylko Tobie ale wszystkim. Mysle o Tobie szczegolnie cieplo.

zacznij wszystko od nowa
kochasz dzieci i chcesz dla nich jak najlepiej ale dla ich dobra pomyśl też o sobie
zarejestruj się na portalach randkowych poznaj kogoś nie mówię od razu o miłości myślę raczej o przyjacielu dzięki któremu nie będziesz czuła się więcej samotna

Tak  kiedys zaswieci :)i wieze wto pomimo ze czasem mam gorsze dni i moj optymizm gdzies znika ale no coz kazdy czasem ma takie dni....kiedys ciezko wychodzilo mi sie z dolkow dzis juz sa to male patyczki o ktore sie potykam oj a kiedys byly takie ogromne heee.... nikt zamne walczyl niebedzie o nasze lepsze jutro wiec walcze sama....,na ogol jestem szczesliwa ze uwolnilam sie z kregu przemocy to byla najlepsza decyzja w moim zyciu.......:) tylko czasem trudy dnia codziennego poprostu mnie przerastaja i wtedy brakuje tej drugiej osoby aby moc sie poradzic podzielic smutek a czasem radosc zwyczajna ludzka potrzeba....

Witam!

Ja także jestem samotną mamą wspaniałego 4 miesięcznego malucha. Radzę sobie z tym bo mój mały mężczyzna jest dla mnie wszystkim i to on dla mnie jest najważniejszy. Dlatego staram się byc jak na wspanialszą mamą by nigdy nie odczuł braku "ojca". W skrócie nasza historia wygląda jak artykuł z kolorowego pisemka...były mąż okazał się oszustem co wyszło już miesiąc po ślubie...Będąc już w ciąży odeszłam bez wahania by chronić siebie i dziecko które nosiłam pod sercem. I tak niespełna pół roku po ślubie byłam rozwódką. "Ojciec" dziecka nigdy nie zainteresował się naszym losem po mimo długów jakie nam zostawił...Nie wiem skąd znalazłam siłe, ale mam ją do dziś i walczę każdego dnia by było nam jak najlepiej po mimo tego co się stało;)
Chciałabym by kiedys pojawił się ktos kto pokocha szczerze mnie i mojego synka, jednak straciłam zaufanie do mężczyzn do ludzi, do świata...A z tym nie wiem jak sobie poradzić...

Witajcie drogie mamy:)

całkowicie zgadzam się, że dzieci są cudowne, bo sama jestem absolutnie zakochana w swoim szkrabie, ale po 4 latach samotnego macierzyństwa (totalnie samotnego - ojciec widział dziecko raz w życiu, na badaniach DNA...) przeżywam dotkliwe chwile, w których bardzo mocno odczuwam brak tego męskiego ciepłego ramienia. Staram się nie dać dziecku odczuć jak się coraz częściej czuję i że ma doła, a z drugiej strony mam potrzebę porozmawiania z kimś dorosłym, zwyczajnego przytulenia do mężczyzny. Poza dzieckiem mam przecież w sobie swoją kobiecość...

pozdrawiam wszystkie samodzielne mamy

Zawsze jest taka pustka,gdy nie ma się z kim podzielić ani radością, ani smutkiem. Na szczęście są wirtualne znajomości i takie miejsca jak to. Dobrze też, że nie jesteśmy w toksycznych związkach. Taka sytuacja byłaby jeszcze gorsza. Na  http://www.byłeżony.pl/ też można dostać wsparcie. Trzymajmy się razem. Będzie nam łatwiej.:)

A jezeli kobieta nie chce meskiego ramienia ? Czy możecie coś o tym powiedzieć?

Witam was.jestem nowa.Myślę ,że każda z nas potrzebuje obok siebie mężczyzny,niektóre z nas po prostu boją się kolejnych zawodów,pozdrawiam

Agapy, rozumiem Twoje obawy. Ale jestem też pewna tego, że to kwestia czasu. Poradzisz sobie i jeszcze będziesz szczęśliwa u boku wartościowej osoby. Musisz tylko dać szczęściu szansę.
Życzę powodzenia:)

Jako samotna mama staram się odganiać myśl o mojej samotności. Ciężko mi tak, jak i Wam. Staram się o tym nie myśleć, nie tęsknić, chyba nałozyłam sobie jakąś skorupę.
Wszyscy wokól mówią jak to sobie świetnie radzę, a nie mają pojęcia ile mnie to wszystko kosztuje.
Boli mnie w środku, że moje dzieci nie mają już kochanego tatusia.

nie wiem jakim cudem dwa razy pojawił mi się ten sam post, za co przepraszam edytowałam go od razu