Nieskuteczne (?) leki nasenne - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź.
Czyli Imovane nie powinnam się aż tak bardzo obawiać? Pani neurolog wydała mi się bardzo kompetentna, przeprowadziła ze mną długi i szczegółowy wywiad, nie przepisała go pochopnie. Ja tylko wciąż mam te wątpliwości...
Natomiast co do ośrodków leczenia zaburzeń snu - u mnie w pobliżu co prawda żadnego nie ma, ale rozważałam taką możliwość, gdyż opisane problemy są już dla mnie mocno niepokojące, a doskonale zdaję sobie sprawę, że najpierw należy znaleźć podłoże problemu, a dopiero wówczas go leczyć.

Nie podoba mi się taka praktyka- pacjent przychodzi z problemem zaburzenia snu a lekarz od razu przepisuje mu lek. Przecież są inne metody, mógł na przykład skierować cie do jakiegoś ośrodka w którym naturalnymi metodami leczy się takie schorzenia. Na twoim miejscu Tomek05 zmieniłabym lekarza na bardziej kompetentnego

Moja Babci miała bardzo poważne problemy ze snem. Nic nie pomagało. Zdarzało się, że kilka nocy pod rząd w ogole nie spała. W końcu trafiliśmy na panią doktor, która przepisała Babci lek Nasen, który nie uzależnia i jest dobrze tolerowany przez pacjentów. Babci pomógł.

Tak, rzeczywiście bezsenność pojawiła się u mnie w okresie kiedy przechodziłam bardzo stresujący okres w swoim życiu - problemy w pracy, jeszcze większe w życiu osobistym, do tego doszła moja choroba, ciężka choroba u przyjaciół, powolna śmierć teścia i jeszcze kłopoty moich rodziców - wszystko to skumulowało się w jednym czasie i to wówczas zaczęłam mieć kłopoty ze snem.

Konsultowałam problem z dwoma lekarzami, również z panią neurolog, która przeprowadziła ze mną bardzo dokładny wywiad, bo oprócz tego pojawiły się jeszcze zaburzenia koncentracji, krótkotrwałe zaniki świadomości, zasłabnięcia. Zaczęłam się tym bardzo martwić. Kiedy stres stopniowo ustępował, dwa ostatnie czynniki również, ale z bezsennością walczę do dnia dzisiejszego.

Z czasem zaczęłam też obserwować u siebie dziwną i niepokojącą reakcję, nad którą jednak nie potrafię zapanować - boję się... kłaść spać. Moment pójścia do łóżka odkładam w nieskończoność, gdyż pojawia się u mnie taki lekki irracjonalny lęk, że znowu będę się męczyć, znowu nie usnę, znowu coś tam jeszcze innego. Obecnie ,,złapałam" już równowagę emocjonalną, wszedł we mnie długo oczekiwany spokój, myślę więc, że mogę wykluczyć czynnik stresu (choć oczywiście mogę się mylić, bo możliwe, że w podświadomości wciąż gdzieś to tkwi), bardziej skłaniałabym się jednak do stwierdzenia, że organizm przyzwyczaił się do leków, wzrosła na nie tolerancja, a z kolei bez nich jeszcze nie potrafię spać. I zupełnie nie umiem tego błędnego koła przerwać.

Czytałam, że przyjmowanie melatoniny daje dobre efekty, ale ja już naprawdę sama nie wiem czego powinnam spróbować, aby było lepiej.

Olinka a czy byłas w tym okresie na urlopie? Czy sprawdzałaś jak zachowuje sie Twój organizm gdy nie musisz wstawać do pracy i MOZESZ BYC NIEWYSPANA?
Moim zdaniem powinnaś isć na zwolnienie,  potem na urlop, powoli odstawic tabletki i jakos wychodzić z tego koła uzaleznienia i stresu. Nie chcesz chyba juz do konca zycia tak sie meczyć?
Sama sobie też musisz tłumaczyć,ze na pewnie sytuacje nie masz wpływu,ze zycie innych ludzi toczy sie swoim torem i staraj sie do tego jakos dystansować.
Nawet jak  skończą ci sie wszytkie problemy to strach przed tym ze NIE ZAŚNIESZ pozostanie i ze znów pojdziesz do pracy niewyspana.
Idz na zwolnienie, wez urlop przechodz na leki roslinne [zawsze cos tam wyciszą jak odstawisz chemie] chociaz po nich nie zasniesz,ale juz sam fakt ze mozesz sobie pozwolic na NIESPANIE BO NIE WSTAJESZ DO PRACY moze pozwoli ci wyjść z tego stanu.

Dziękuję Wam wszystkim za wypowiedzi .

Zatem może spróbuję z tą melatoniną. Poproszę w aptece o poradę i wybiorę dla mnie najbardziej optymalną dawkę.

Kobietko48, ależ ja już tak sobie wszystko w życiu poustawiałam, że mam ten komfort, że nie muszę się rano wcześnie zrywać. W miarę możliwości wszystkie zajęcia planuję nie wcześniej jak na godz. 10.00, mam więc psychiczny luz, a w weekend także wszyscy szanują mój sen i kiedy śpię pozwalają mi na to do oporu. jak widzisz poranki raczej nie są problemem. Jednak kiedy zasypiamy bardzo późno, to rytm snu zostaje zaburzony, sen nie jest tak efektywny jak wówczas, kiedy uśniemy przed północą.

Już na samym początku kłopotów z zasypianiem, powiedziałam mojej lekarce, że zwyczajnie muszę odpocząć (to było takie ekstremum mojego stresu), bez problemu dała mi kilka dni L4, tym bardziej, że to zmęczenie było już naprawdę po mnie widać. Ale wtedy nie jadłam, nie spałam, potrafiłam niemal do rana przewracać się z boku na bok. W pracy nie potrafiłam się skoncentrować, skupić na zadaniach, a pracę miałam naprawdę obciążoną dużą odpowiedzialnością. Odpoczęłam, ale stres i tak dał mi popalić. Dziś jednak, jak już tu wspominałam, moja sytuacja jest diametralnie inna. Tamto jest już za mną, dziś jestem spokojna, całkiem dobrze radzę sobie z problemami, nie mam też w zasadzie większych obciążeń. A tego zdystansowania do wszystkiego wciąż uczę się, oj uczę, i przyznam, że coraz lepiej mi to wychodzi .

Acha, zauważyłam też, że kiedy w nocy zostaję sama (mąż ma taki tryb pracy, że stosunkowo często go w nocy nie ma), to wtedy też jest mi trudniej usnąć. I zupełnie nie wiem z czego to wynika.

Wiesz, Yvette, rozmawiając z moją panią doktor zapytałam o przyjmującego tam psychologa. Pani się tylko uśmiechnęła i powiedziała coś w stylu: ,,oj, ta pani, która u nas jest, to chyba niewiele pomoże". Zrozumiałam z jej tonu i z samych słów, że pani chyba sama potrzebuje pomocy . Szkoda więc, że takich lekarzy trzymają tam (chyba) tylko z przyzwyczajenia i zasiedzenia., niemniej przyznaję, że wtedy temat umarł śmiercią naturalną. Myślę jednak, że był to błąd. Za to mam w mieście bardzo fajną przychodnię specjalistyczną, tam jest rozbudowana poradnia psychologiczno - psychiatryczna. I rzeczywiście zastanawiam się czy nie warto byłoby się tam udać.

Raz jeszcze bardzo Wam dziękuję, bo zdaje się, że nabrałam nieco optymizmu .