kryzys małżeński - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź, tylko w tym jest problem , że rozmawiam z mężem , mówiłam mu że tak nie może być ,że musi coś z tym zrobić, ale On niestety uważa , że to normalne życie , że tak powinno być a ja wymyslam i zachowuje się jak dziecko, nie wiem jak mam do niego dotrzeć.Myslę , ze może zrozumieć dopiero wtedy jak cos się stanie.

Liwio czytając to mam wrażenie , że mówisz o moim mężu , jego wspólnik jest bogaty , ale niestety niedługo ma zamiar się rozwieść i z żoną kontakty jego są kiepskie, on więcej czasu spędza w firmie i na wyjazdach słóżbowych ale obwinia tylko żone za rozpad ich małżeństwa, boję sie , że z moim mężęm też tak będzie. A z tym  ,że dorośli faceci pochodzący z biednych rodzin chcą zaimponować w bogatszym towarzystkie to racja , bo mąż pochodzi z biednej rodziny, a teraz chce sie uczyć języków i wogóle bo wspólnik mówi że trzeba i sam tez się uczy. Nie wiem jak mam mu to wytłumaczyc i jak z nim rozmawiać bo brak mi juz argumentów.

Wiesz Marto, nie wiem czy Twój mąż był zawsze wpływowym człowiekiem, tzn. czy łatwo było wpłynąć na tok jego myślenia czy był naiwny i często ufał ludziom, którym nie powinien i Ty to widziałaś a on nie???
Jeśli tak, to z moich doświadczeń wiem, że to się nigdy nie zmienia. Mój były zawsze mówił, że wyolbrzymiam, ale mi "usługiwanie" bogaczom wydawało się upokarzające, bo mam swoją godność i uważam, że czy biedny czy bogaty zasługuje na taki sam szacunek. Ja nie pochodzę z biednej rodziny, nie brakowało mi nigdy nic kiedy byłam dzieckiem, ale nienawidzę czegoś takiego jak branie z kogoś przykładu, bo ma kasę itd. Skoro wspólnik męża się rozchodzi z żoną też miałabym obawy co do Twojego męża. Kurcze- staraj mu się przetłumaczyć, że:
- kasa to rzecz nabyta, szczęście daje, ale może na krótką metę,
- rodzina to podstawa,
- trzeba oddzielić pracę od rodziny,
- wartością w życiu jest miłość, dobro dla innych, wzajemny szacunek,
Niech uczy się języków, dokształca itd, ale niech pamięta , że ma żonę, rodzinę i jak to straci to zostanie z niczym. Bogaty kolega po rozwodzie znajdzie sobie kobietę i skończy interesować się Twoim mężem...

To ciężka sprawa Marto! Tak jak pisałam , mój były był tak samo wpływowy i pozostał taki do dziś. Może należy "przeczekać" ta jego fascynację kolegą, albo przejrzy na oczy, albo będzie się zatracał w tej znajomości...
A może zaciągnij go do jakiegoś terapeuty, psychologa...

Marto czytam Twój wątek, niewiele mogę Ci radzić. Jedyne co chcę Ci powiedzieć, to tyle ze poradzisz sobie. DAsz rade, jak wiele kobiet daje sobie radę w podobnych sytuacjach, wydaje się nam, że nie mamy siły , a potem gdy trzeba działać te siłę znajdujemy. Życzę Ci jak najlepiej, może zajmij się sobą, spróbuj wzmocnić się psychicznie.
Moze on potrzebuje trochę czasu, żeby zrozumieć co jest ważne w życiu.

Czasem nie mam już ochoty do życia i nadzieji , że coś dobrego może jeszcze mnie spotkać, za co się nie wezmę nic nie wychodzi. Czasem chciałabym przespać dłuższy czas i obudzić sie już po wszystkim.

Marto piszesz, ze siedzisz w domu. Chyba nie tylko siedzisz w domu, na pewno masz jakieś, zainteresowania. Nie możesz zajmować się tylko myśleniem, układasz sobie w głowie rożne scenariusze, zadręczasz się. Zakładasz z gory , że nic dobrego Cię nie spotka.
Moja rada to nie oko za oko, nie, tego Ci nie radzę, ale znajdź coś tylko dla siebie, taki Twój własny kawałek podłogi. Przypomnij sobie co kiedyś dawało Ci radość. Dla siebie, nie dla niego. MOze powinien zobaczyć, że nie jesteś kobietą uzależnioną od niego, ale samodzielną , pełnowartościową babką.
Może jakieś studia? Dokształcanie się? MOże wtedy znajdziesz jakiś pomysł na siebie.
Nie znam Cię, trudno mi podpowiadać.
Jedno jest pewne, jeśli on nie chce zrozumieć, nie ściągniesz go siłą do siebie, wręcz im więcej bedziesz to robić, tym więcej on będzie uciekał. Co nie znaczy, że masz to milcząco tolerować. Trzeba mówić, że Cię rani jego zachowanie .

Kiedyś czytałam takie rozważania na temat małżeństwa, i co mi utkwiło. MOże gdzies jest tu ziarno prawdy. Pobieramy się i oplatamy się wzajemnie, uzależniamy się od siebie. NIe wyobrażamy sobie że możemy robić różne rzeczy, nie koniecznie wspólnie. Taka wolność dla drugiego człowieka. Gdy jedno zaczyna uciekać we własny świat, zaczyna nam się walić nasz świat, czujemy się zdradzone. Zapominamy, że nasza przyszłość , nasze szczęście jest w naszych rękach, a nie w całości w rękach partnera. Gdy się pobieramy, nagle przestaje istnieć inny świat, zawężamy go tylko do siebie( ja, on plus dzieci). Potem , gdy małżeństwo nie spełnia naszych oczekiwań czujemy się samotne.

Może porozmawiaj z nim, że są rzeczy które chcesz robić z nim, ale szanujesz jego wybory,jego zainteresowania,  a zarazem oczekujesz, że skoro jesteś jego żoną, również jest miejsce dla Ciebie w jego życiu. Tak jak radzi Roxana, ustalcie granice, granice które oboje jesteście w stanie tolerować i nie stawiają drugiej osoby w poczuciu krzywdy.

Marta, wykończysz się. ja właśnie rozeszłam się z facetem "bez wad". Ból i ulga.

Dziś mój mąż powiedział mi , że nie jest mi całkowicie wierny , ale jak zapytałam pod jakim względem , to oczywiście uznał , że wymyślam i łapie Go za słówka , strasznie mi przykro i źle

A może z facetem jest jak z mokrym mydłem -im bardziej się je ściska tym trudniej je utrzymać...

Witam! Od jakiegoś czasu kłucę się ze swoim mężem o byle co... Nie wiem już co mam zrobobić, żeby było między nami dobrze. podobno mówią,że jak urodzi się dziecko to przez to są te kłutnie, bo dziecko wszystko zmniena w rodzinie. U nas właśnie tak się stało...proszę pomóżcie mi.