Pytanie: "Jestem szczęśliwa/szczęśliwy." - Netkobiety.pl

czasem moge z mamą porozmawiać na pewne tematy, jednak pewne sprawy typu miłość czy seks stanowią dla na niej temat tabu. trochę mnie to dziwi, bo brak rozmowy tez jest zły i często z tego powodu nie mogę sobie poradzić

Heh, to samo pytanie usłyszałam 3 lata temu i wtedy powiedziałam, że powinnam być szczęśliwa. Nie mam wielkich kłopotów zdrowotnych, rodzice dają mi pieniądze, matura mi dobrze poszła i czekam na studia. Ale jednak... brakuje mi tej jednej osoby, dzięki której mogłabym w pełni poczuć, że jestem szczęśliwa. I jak to czasem życie płata figla - właśnie tego dnia gdy wypowiadałam te słowa poznałam faceta z którym za rok biorę ślub. I teraz mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa. To nic, że zawaliłam studia. To nic, że wciąż się kłócę z rodzicami. Mam wsparcie w narzeczonym i to daje mi ogromną siłę i radość z każdego dnia.

A co do pytania o rodziców - nie, nie potrafią. Za duża przepaść wiekowa jest między nami. Oni mają zupełnie inne spojrzenie na życie i nie jesteśmy na takiej przyjacielskiej stopie żeby móc o wszystkim pogadać. Czasem próbuję, ale to spełza na niczym. Zwykle ja gadam, a oni albo słuchają albo tylko udają, ze słuchają.

To, czy jesteśmy szczęśliwi czy nie, możemy ocenić sami. Ani rodzic, ani osoba postronna (nawet nam bliska) tego nie zdefiniuje. Oni mogą tylko powierzchownie ocenić. Bagatelizowanie naszych problemów przez matkę lub ojca ma tu mały wpływ. To poczucie szczęścia i myśli: "Kurczę, coś mi się udało" jest zbyt osobiste.
Zawsze, kiedy pozornie wydawało mi się, że mam szczęście, zostawało momentalnie zgaszone przez nawet najmniejszą porażkę. Kiedy wszystko szło po mojej myśli, a później coś zawaliło, szalę przeważała ta negatywna rzecz. Później nauczyłam się spoglądać na to bardziej optymistycznie. W każdej "tragedii" szukałam jakiegoś pozytywu.
Wszystko zależy też od tego, jak wiele nam do tego szczęścia potrzeba. Zdana matura, praca, czy sprawy z "wyższej półki", typu: miłość, przyjaźń... Po tym szukaniu, czerpaniu z życia mogę ze spokojem powiedzieć: tak, jestem szczęśliwa. I nie będą to słowa wymuszone, ani przesadzone. Mimo tego, że wiele spraw jest nie takich, jakie bym chciała, to i tak mój czas jeszcze się nie skończył.

Ludzie w dużej mierze oczekują,że bycie z drugą osobą sprawi,że będą szczęśliwi.Ale przecież nie można szukać szczęścia poza sobą,bo go tam nie ma.Zawsze znajdą się ludzie hojniej obdarzeni.Poza tym nie można dać szczęścia drugiemu człowiekowi skoro nie ma się go w sobie,bo jak dać coś czego się nie posiada?Uczucie szczęścia tylko od nas samych zależy;radością może być dla nas pomaganie innym,podziwianie piękna w niezliczonych postaciach i myśl,że otacza nas miłość i przyjaźń na które staramy się zasłużyć.Żyć tak by było nam dobrze z innymi i innym z nami.Cieszyć się z najdrobniejszych rzeczy i dbać by radosnych chwil było jaknajwięcej.