Spotkania na kawę a pocalunek4 - Netkobiety.pl

A ja bym ten kontakt urwała.
Co z tego, że oboje wiecie, że to był błąd, skoro widocznie Was do siebie ciągnie? Relacja się zmieniła, nie da się takiego wydarzenia wymazać i wrócić tak po prostu do kumpelstwa.

Koleżanka przyjaciółka nie qiem jak nazwać bo wtedy sie poznaliśmy przez przypadek.
Tak kazdy ma rodziny i kazdemu jest dobrze w nich.

Rozmawialem z nią o tym co sie wydarzyło, lecz powiedziała ze to błąd chwili ale ze fajnie bylo. Później mowila ze w piekle sie bedziemy smażyć i ze ona potrzebuje rozmowy i przytulenia i nzic więcej. A po trzecie ze wiedziala ze sie tak to skończy.

Druga sprawa z czasem tez i mi jakby zalezalo  zalezec na tej relacji ale ze wzgledu na rozmowy wspracie itp. Wcale nie musze jej poglebiac o calowanie czy seks bo mi nie kest potrzebny.

Na kawy spotykamy sie oczywiscie we dwoje ukradkiem bo zadna z naszych połówek by pewnie tego nie chciala. A bylo wszystko pod kontrolą . Bo spotkania byly rzadkie. Rozmowy częste ale tylko w czasie gdy nie bylem w domu. Nie chce zabierac czasu rodzinie gdy jestem przy nich.

Potajemne rozmowy...
Potajemna kawa...
Potajemne tulenie i całowanie...

Hmmm... To zdrada przecież.

Zatem zawaliliście sprawę, bo nie poszliście na seks od razu.

Magnetyzm który trzyma Was razem to jest seks, erotyka.
I takie coś może trwać latami...

Są dwie opcje:

1. nie zdradzam... czyli nie piszę nawet z przyjaciółką potajemnie, nie robię nic czego nie mógłbym pokazać swojej żonie/mężowi (jak w wątku obok https://www.netkobiety.pl/p3775209.html )

LUB

2. skoro już zdradzam, to wszystko jedno czy będę na kawie walczył jak biały rycerz, aby nie dotknąć jej, czy po prostu pójdziemy do łóżka rozmawiać po przyjacielsku

Wszystko co jest pomiędzy "1. byciem wiernym" a "2. seksem z przyjaciółką" to zatrzymanie się w pół drogi pomiędzy "1" i "2".

Również:

1. albo nie flirtuję w ogóle, trzymam się granic koleżeńskich

ALBO

2. jeśli już flirtuję, to idę na seks gdy ten flirt idzie do przodu, a nie wycofuję się w pól drogi

No dobra czyli zakończę tą znajomość bo widzę ze jednak się nie myliłem co do tego ze za daleko to zaszło.

Ogolnie może kiedyś sobie poszukam kogoś innego do podpisania bo lubie itp. Ale wlasnie ten pocałunek mnie zbil z tropu. Bo samo gadanie czy spotkanie na kawę to dla mnie normalne i nie uważam abym wtedy zdradzal.  Tym bardziej ze gadam tylko z mezatkami aby cos którejś nie odbiło.

Bo to jest zupełnie normalne, ale jeśli cokolwiek zaczynasz ukrywać, to mniej lub bardziej świadomie, ale już zaczynasz przekraczać granice małżeńskiej lojalności.

Jeśli tego nie planowałeś, a jednak coś takiego się zadziało, że ostatecznie doszło do pocałunku i fizycznej bliskości, czyli w odpowiednim momencie nie umiałeś, ale też wyraźnie nie chciałeś postawić granicy, bezpieczniej będzie, jeżeli znajomość zupełnie zerwiesz. Pozostaje kwestia co z tym zrobi owa koleżanka, bo może decyzję uszanować, ale też może mieć pretensje, a nawet usiłować się narzucać.

Ale jak to cię odseparowała? Czemu?

A do tego pisania to potrzebujesz kobiety? Jakiejś nieznajomej kobiety z internetu? Czego tak na prawdę ci brakuje, jakie to potrzeby ma spełnić?

A co ma piernik do wiatraka?

Fajnie miec znajomych itp ale świadomie wybralem żonę.

Co do rozmow i kawy to nie zdrada i twoje gadanie ze od razu uprawiac seks jest nie na miejscu.

Gdyby moja mi na to pozwala i chciala w tym iczestniczyc nie mialbym z tym problemu. Lecz ona nie chce z nikim sie widziec jedynie siedziec w domu. Nie szukam i nie szukalem nigdy kogos na jeden raz bo to dla mnie jest bez sensu. Nigdy nie rozumialem mezczyzn ktorzy ida sobie na kureki lub na zabawe aby podupczyc. Dla mnie seks nie odgrywa duzej roli w zwiazku lecz wiadomo jest potrzebny i trzeba go praktykować.

Dla msnie juz temat zamkniety. Potrzebowalem jedynie rady i potwierdzenia ze to złe. Dostalem taka i tyle.

Odcinanie bliskiej osoby od rodziny, przyjaciół i znajomych, świadczy o toksyczności. Zaś zamknięcie się w czterech ścianach i ograniczenie do towarzystwa małżonka na pewno nie służy higienie psychiki. Jeśli Twoja żona ma problem z tym, że potrzebujesz rozmowy także z innymi ludźmi, to jest to jej problem, z kolei naciski, fochy, pretensje nie są niczym innym, jak manipulacją i przemocą emocjonalną.

Te wszystkie słowa wydają się brzmieć bardzo mocno, ale warto, abyś zdał sobie sprawę, że to czego doświadczasz, na pewno nie jest zdrowe. Zresztą sam czujesz, że Cię to unieszczęśliwia, a skoro tak, to należy postawić wyraźną granicę i zamiast się temu biernie poddać, trochę o siebie zawalczyć.

Proponuję zacząć od rozmowy i powiedzieć żonie jak się z tym czujesz, wyjaśnić, że potrzebujesz w swoim życiu także innych ludzi, dlatego masz zamiar dokonać zmiany i zacząć się z nimi spotykać. Potem poszukajcie kompromisu. Oczywiście, że napotkasz opór, być może będzie bardzo silny, ale pamiętaj, że masz pełne prawo mieć przyjaciół i znajomych. Jeśli będziesz konsekwentny, żona z czasem będzie musiała zaakceptować, że jesteś odrębną, w pewnym zakresie niezależną jednostką, a ona posuwa się za daleko. Ważne, żeby absolutnie nie dochodziło do takich sytuacji, jak opisana w pierwszym poście, bo wówczas jej brak zaufania okazuje się być jak najbardziej zasadny.

Spotkałam się z kilkoma podobnymi przypadkami. Systematyczne odcinanie od rodziny, rodziców, przyjaciół, kolegów, nie mówiąc już o koleżankach, znajomych. Mężczyźni bali się odebrać telefon od ojca czy babci, bali się powiedzieć dzień dobry matce spotkanej w markecie. Przypadki autentyczne. Nie chodzi o to że ona ma być najważniejsza - ona ma być jedyną osobą w życiu partnera. Tragedia. Te związki rozlatywały się po kilku latach. Osoba o tak wielkiej potrzebie kontroli nie jest w stanie się zmienić pod wpływem rozmów. Jeśli tak to u Was wygląda potrzeba specjalisty, a i to dobrze nie wróżę. Nie powiem Ci co masz robić, sam musisz zdecydować czy chcesz tak żyć już zawsze.

Autorze, kiedyś żonaty facet zapytał się psychologa „Czy jak jadę do pracy i spotykam w autobusie czasami tą samą dziewczynę i mam ochotę z nią porozmawiać, to znaczy, że szukam koleżanki do rozmowy, czy też kochanki?”. Odpowiedź psychologa była jednoznaczna: „Kochanki”.

Tak, przemyśl, to sobie czego tak naprawdę szukasz, piszesz, że szukasz kogoś do rozmowy, a tak naprawdę szukasz bliskości emocjonalnej, która prowadzi do bliskości fizycznej. Niestety każdy romans zaczyna się od rozmów, częstych spotkań, myślenia o tej osobie, aż w końcu emocje biorą górę i dążysz do bliskości fizycznej. Myślisz sobie, że jak tylko chcesz rozmów to nie zdradzasz – nic bardziej mylnego, poprzez rozmowy zbliżasz się do drugiej osoby, zaczyna ci ona coraz bardziej odpowiadać, bardziej od żony od której się oddalasz, nie myślisz już o żonie, o rodzinie, twoje emocje są już przy koleżance z którą chcesz więcej się spotykać, więcej rozmawiać, więcej i częściej pić kawę i nie tylko, stwarzasz intymną atmosferę pełną namiętności z jakąś koleżanką od kawy i jeszcze masz pretensje do żony, że ci tego zabrania. Przecież już teraz zdradzasz żonę emocjonalnie, zacząłeś coś czego nie potrafisz skończyć, a jak czegoś nie potrafisz lub nie chcesz skończyć, to po co tracić czas na budowanie relacji. Odnieś to także do swojego małżeństwa, jeżeli nie chcesz się w nie w pełni zaangażować i dbać o swoją żonę i rodzinę, to po co nadal tkwisz w małżeństwie, które cię nie satysfakcjonuje, do tego stopnia, że zaczynasz szukać wrażeń na boku. Zastanów się nad swoimi priorytetami życiowymi i jeżeli twoim priorytetem jest żona i rodzina, to się nią zajmij, bo szukaniem koleżanek do rozmów, to możesz co najwyżej zniszczyć małżeństwo, a nie jej naprawić. Jesteś dorosłym człowiekiem, a nie wiesz nic o lojalności, wierności, uczciwości jaką ze sobą niesie małżeństwo, czas przejrzeć na oczy i zobaczyć, że jako żonaty facet masz ograniczenia i nie możesz się zachowywać jak człowiek bez zobowiązań.

Po za tym wydaje mi się, że nie jesteś z nami szczery, co do przyczyny tego, że żona zabrania ci zbyt bliskich przyjaźni, przede wszystkim z koleżankami. Być może jesteś zbyt kochliwy i zbyt emocjonalnie się angażujesz w tego typu „przyjacielskie rozmowy”. Może żona lepiej zna twoje słabości niż ty sam. Nim zaczniesz oceniać żonę, czy kogokolwiek przyjrzyj się przede wszystkim sobie samemu i określ się co jest naprawdę dla ciebie ważne. Wyszumieć i wyszaleć się miałeś czas przed małżeństwem, a teraz czas na dojrzałość i małżeńską stabilizację. Doceń i zadbaj o to co masz.

A zauważyłaś że te "straszne" opisy żony pojawiły się dopiero jak spotkała autora krytyka? Czy na pewno jest z nami szczery?
I od kiedy problemy w domu dają podstawy/grunt do zdrady?
Jak mu tak źle to niech wejdzie na ścieszkę wojenną z żoną i "wywalczy" spotkania z kumplami i pytanko dlaczego z nich zrezygnował a teraz z tego powodu jęczy?

Moim zdaniem, gdy czegos małżonkowi powiedzieć nie można (a nie jest przyjecie niespodzianka lub cos w tym stylu), to juz wtedy wiesz, ze przekroczyłeś granice.
Tak samo było z moim mężem, zaczęło się od podwozenia tej panny, o czym nigdy mi nie powiedział.
Później przyznal, ze nie mówił, bo wiedział, ze mi sie to nie spodoba.
A to wcale nie jest tak, bo rozne osoby podwozil i nigdy nie miałam z tym problemu. On po prostu wiedzial, ze tamto podwozenie nie było zwykłym podwozeniem. I oczywiście skończyło się romansem.

Moim zdaniem, zdrada już miała miejsce. Jeśli żona, małżeństwo są dla Ciebie ważne, urwij to jakoś. To nie fair wobec żony. Albo Ci na niej zależy, albo nie. Posiadanie koleżanki, do której Cię ciągnie, jest absolutnie nie w porządku. Maksymalnie rozluźnij kontakt, dla własnego dobra.