Rozwód - potrzebuję wsparcia... - Netkobiety.pl

Cieszę się, że napisałaś na forum o tej trudnej dla Ciebie sytuacji. To już jakiś krok. Wiele jest tutaj przykładów kobiet, które mimo wielkich krzywd ze strony mężów/chłopaków  miały siłę, żeby się podnieść. Ja dopiero tutaj zdałam sobie sprawę, że kobiety potrafią naprawdę wiele znieść. Wierzę, że i Tobie się to uda.
Rozwód to wyjątkowo trudna sprawa, tym bardziej, jeśli w grę wchodzą dzieci. Jest tym ciężej, jesli są w wieku dojrzewania i potrzebują obojga rodziców. Musisz dużo rozmawiać z dziemi. Mimo, że nie mówią tego głośno, potrzebują wsparcia. Bardzo dobrze, że zdecdydowałaś się na psychologa. Jego opinia na pewno będzie miała duży wpływ na tok rozprawy. O "tatusiu" nie będę się wypowiadać, bo na forum nie wolno używać obraźliwych określeń. Powiem Ci tylko, że zachowanie Twojego synka jest typowe dla tej sytuacji- tata na wszystko pozwala, a mama nie. Stąd ten bunt i płacz. Bo mama wychowuje, a tata rozpieszcza. Sama powinnaś iść do psychologa (jeśli jeszcze nie byłaś) i nauczyć się żyć w tej trudnej sytuacji. Pozdrawiam Cię i życze wytrwałości! :*

P&P bardzo się mylisz. Takie zachowanie 6-latka nie bunt przeciwko faktowi, że mama pozwala na mniej niż tata. To jest bunt przeciwko rozpadowi rodziny. Dziecko jest na tyle duże, że rozumie, że nie będzie już miał mamy i taty i na tyle małe, że nie potrafi zrozumieć przyczyny.

Samaja - potwornie trudna dla Ciebie sytuacja. Musisz ją jakoś przetrwać. Mimo, że sama wariujesz z rozpaczy musisz skupić się na dzieciach, wyjaśnić im, zwłaszcza młodszemu, że to nie ich wina. Bo dzieci będą sobie tłumaczyły, że na pewno one są przyczyną rozpadu małżeństwa rodziców, że na pewno rodzice ich nie kochają itp... Nie napisałaś niestety, dlaczego Twój mąż "miał tego dość" i czego miał dość, czy wcześniej działo się źle, czy były jakieś przesłanki, które mogły zwiastować tak drastyczny krok?

Dziękuję Wam wszystkim
Strasznie dziś jestem zeźlona. Bo "mąż" sobie przypomniał że ma dzieci (mam wrażenie że ktoś nim kieruje). Wczoraj zabrał ich na 2 godziny. Dziś znowu chce ich zabrać. Mimo że mówię, że się nie zgadzam, że mam inne plany, on się upiera że przyjedzie i weźmie i koniec. Obawiam się, że za jakieś pół godziny będę miała piekło w domu...

Z dziećmi staram się rozmawiać jak najwięcej, tylko słów mi już brakuje. Trudno jest mi mówić o ich tatusiu dobrze, a jeszcze trudniej tłumaczyć jego postępowanie, które jest dla mnie zupełnie irracjonalne. Jest we mnie tyle nienawiści do niego i tyle tęsknot za tym jak kiedyś było cudownie. Nie rozumiem tej jego zmiany, jakby w ciągu kilku tygodni stał się zupełnie innym człowiekiem.
Boję się tych badań psychologicznych, bo teraz to ja jestem ta zła, ta co każe coś robić, wymierza kary za złe zachowanie, stawia zakazy. Tatuś tylko się bawi, kupuje, rozpieszcza i teraz jest cacy. Teraz dzieci już nie pamiętają jak na nich krzyczał, jak bił...

Adwokata mam, sama bym się bała stanąc przed sądem i bronić. Język by mi kołkiem stanął...

A może mąż miał powody do tego żeby tak postąpić? Zapomniałaś w tym wszystkim chyba że kij ma dwa końce. Czy aby nie było w tym dużej Twojej winy?

Nie umrzesz, nie wpadniesz w histerię. Dasz sobie radę. Przeciez nie zrobisz z siebie idiotki przy nim?? Masz wejść na salę z podniesioną głową, grobową miną i pokazać facetowi jaka kobietę traci. A w domu popłaczes sobie do poduszki, ale dopiero jak dzieci usną.

Samaja, witaj. Wiem, co przeżywasz, rozumiem, jak bardzo ci źle i masz pełne prawo czuć się zrozpaczona, zgubiona, masz prawo do smutku i żalu.
Samaja, z tego co piszesz, to nie uplynelo w waszym zwiazku 6 mieś od rozpadu gosp./psych./fiz i prawdopodobnie rozwodu tak szybko nie będzie - to jedno, drugie nie bój się rozprawy - bądź sobą odpowiadaj co myślisz i czujesz. To nie jest sztuka - gdzie musisz przygotować się , to trudna próba na drodze twojego życia. Pamietaj, że mury sądowe wysłuchały wiele tragedii ludzkich, sędzia to mądry człowiek, jest po to aby sprawić by prawo pomogło by jak najmniej osób ucierpiało.

Mi w najgorszych chwilach w zyciu pomogły ziołowe tabletki uspakajające, pomogł mi bilans przyjaciół, rodziny osób na których mogę liczyć.

Pomyśl, ze ten zły czas minie, to niesamowite ale tak jest.... minie, nie nagle ale będziesz czuła się coraz lepiej...

Szukaj miejsc gdzie jest ci dobrze i bądź dobra dla siebie. Nie gromadź w sobie złości, ona zabija od środka, działa jak trucizna...

Dzieci, kochaj je i wiedz, ze nie odpowiadasz za ich emocje, za ich zachowania, ale odpowiadasz za swoje zachowanie, dlatego pokaż  im, ze są z tobą bezpieczne, ze jesteś ich domem.

życzę ci spokojnych wieczorów, poranków gdzie uśmiechniesz się nawet na siłe i coraz lepszych dni.

Ana , jak to ktoś napisał "Czar Par" dopiero przede mną,
ale myślę, że warto wiedzieć co się chce osiągnąć i być przy tym szczerą, i rzeczową.

Jeśli sąd rozpatruje rozpad w trzech dziedzinach, to znaczy, że zarówno wspólna lodówka, jak i więź psychiczna i fizyczna są ważne.

Moim zdaniem, warto użyć ważnych i mocnych argumentów, nie warto też ziać nienawiścią, myślę że podstawa to być uczciwym wobec siebie i partnera, który chce odejść.

Samaja działasz bardzo mądrze, podstawa to odzyskać "siebie" panowanie nad sobą.

U mnie gdy lekarz zbadał mnie i stwierdził poziom hormonów stresu siegający kosmosu przepisał mi zastrzyki homeopatyczne : Coenzyme comp. oraz Ubichinon comp.
Pomogło niesamowicie, w pewnym momencie gdy stres jest zbyt duży, on zaczyna rządzić nami, a my bezwolne boimy się wszystkiego.

Samaja, za pare miesięcy mąż i ty spojrzycie na siebie zupelnie inaczej, dziś ten ogień wypala i brak jasności w ocenie sytuacji.

Zadbaj o siebie, o spokój.

Jesteśmy tu, mów jak przyjdzie słabsza chwila, one będą przychodzić i przemijać jak deszcze ...

Nie znasz jutra, więc nastaw się całą sobą, że będzie DOPIERO PIĘKNE ... nie wiem, czy ex zechce wrócic, czy odnajdziesz ile radości daje poznawanie siebie, a moze poznasz kogos takiego kto pokaże ci takie strefy zycia o jakich nawet nie moglabyś pomarzyć.

Kiedyś było cudownie, lecz jutro jest przed tobą i powie ci to milion kobiet na świecie, które bały się jutra, że ono przyszło i przyniosło coś nowego, i to nowe jest też cudowne... bo my jesteśmy inne, mocniejsze, dojrzalsze, piękniejsze wewnętrznie.

Dziękuję

Samajko;) jeśli nie wierzysz to się nie znajdzie przecież nic na siłe i wbrew tobie )

Jestem pod wrażeniem książek o potędze podświadomości. Jeśli w coś wierzymy, to cały wszechświat pracuje aby nam się to udało, bo my sami świadomie i podświadomie tam zmieniarzamy gdzie pragniemy, i w co wierzymy.

Samaja, nawet nie wiesz, kiedy i jak z czarnej otchłani się wydostaniesz. Nie ma żadnych wątpliwości, że tak będzie, poczytaj inne wątki, znajdziesz tam tysiące przykładów, że czarna rozpacz przemieniła się w pełne szczęścia dalsze życie. Dzisiaj Ci może trudno w to uwierzyć, dzisiaj jeszcze nie możesz się odpępnić od wspomnień i rozpamiętywań, ale każdy dzień będzie je zacierał, musisz wydobyć z siebie mądrość i spokój, bo musisz zawalczyć o swoje dzieci, przecież one straciły pół swojego świata w postaci ojca. Pomyśl o dzieciach. Otocz je teraz szczególnie troskliwą opieką. Sama znajdziesz w tym ukojenie, ale prawda jest taka, że one nie rozumieją całej sytuacji, więc tym bardziej cierpią. Daj im dużo miłości, jest takie powiedzenie: to co dasz, to odbierzesz .... Powodzenia, życzę jak najlepiej !

moja droga a masz prace ? dlaczego on che zarac ci synka?? ma jakas kochanke??? ale wiedz jedno wiem ze nie znam sie ale jest serial Barwy szczescia na tv2 i on che jej zabrac dziecko wiem ze to tylko serial ale jest pokazane ze jego adwokat che udowodnic ze ona jest niepoczytalna i ma  stres che ja zalatwic za pomoca wlasnie zabierania dizecka nie oddawanai na czas. a kto nim tak kieruje ?????

ja już jestem po zabiegu.. bo tak chyba można nazwać rozprawę sądową.. coś z ciebie wywlekają, coś wycinają, a ty patrzysz na to i praktycznie masz wrażenie ze to tylko sen..
trudne, bolesne przezycie, ale w granicach możliwości, wszystko zależy co chcesz przekazać, osiągnąć i wywalczyć dla siebie, dzieci.
z mojego punktu widzenia:
1. jeśli nie chcesz rozwodu/separacji za wszelką ceną to mów przed sądem że kochasz męża, wszystko mu wybaczasz i chcesz drugiej szansy. jeśli druga strona kategorycznie chce się rozstać to i tak to kiedyś osiągnie, odwlecze to się tylko w czasie. może Sąd wyśle was na mediacje, może będzie czekało was nieco więcej rozpraw, sąd musi bardziej wnikliwie zbadać sprawę
2. jeśli obydwoje chcecie się rozstać , bo: on ma kochankę i chce od ciebie odejść, a tobie już nic nie zależy na nim i tez chcesz się z nim rozstać, poza tym nie masz dowodów on się zapiera że nic takiego się nie dzieje ze to nasze wymysły, chyba najlepiej rozejść się bez orzekania o winie. skupić się na alimentach na dzieci
3. on jest winny, a ty masz dowody (zdjęcia, SMS, świadków) oooo... tu nie podaruj tej świni. zgadzaj się na rozwód /separację ale tylko z orzeczeniem o jego winie. jak będzie chciał się szybko rozstać to i tak wyda się wszystko przed sądem, a ty wywalczysz dla siebie lepsze alimenty na dzieci, potencjalne alimenty na siebie no i satysfakcję, że świni się nie upiekło

ja wybrałam trzeci wariant, skrupulatnie zebralam dowody i tak przygwoździłam byłego w obecności sądu, że malo nie nawiał z sali. żeby wszystko zakończyć jak najszybciej przyznawał się do wszystkiego.
Sąd gdy ma wszystko podane na tacy nie wnika juz w szczegóły. Rutynowe pytania: czy mieszkanie razem, kiedy ostanio bylo pożycie małżeńskie (tak, tak), czy ma kontakt z synem
I cała rozprawa trwała 15 min... 18 lat małżeństwa rozwiązane w 15 minut (smutne ale prawdziwe)
Moja rada; przygotuj sobie rachunki faktury za wszystko co wiąże się z utrzymaniem dzieci, spisz nawet na kartce wydatki które ponosisz z tego tytułu, podawane kwoty mają wpływ na orzeczenie wysokości alimentów
Staraj się być rzeczowa, konkretna, staraj się mówić spokojnie. Wiem że będziesz w środku się telepać ale walcz o siebie i pamiętaj, dasz radę..
Trzymam kciuki

mam ten sam problem...
tęsknię za draniem, chociaż mi zrobił takie draństwo.
czasem to mnie ogarnia taka tęsknota i poczucie samotności, ze mam wrażenie ze wariuję.
na to chyba nie ma rady i lekarstwa.
musi minąć sporo czasu zanim wrócimy do równowagi.

całkowicie zerwałam kontakt z byłym, żadnych telefonów ani spotkań, w ostateczności SMS.
to mi nieco pomaga, bo wymazuje obraz byłego w umyśle
i dużo spacerów, sportu i aktywności fizycznej

musimy sobie dać czas

Samaja, ja również mam dziecko, z ktorym ojciec ma kontakt. Nie zabroniłam mu się spotykać, bo dziecko mimo rozpadu małżeństwa potrzebuje obydwoje rodziców, jest to wręcz niezbedne do prawidłowego rozwoju dziecka. Dużo o tym czytałam w internecie, na forach bo rozstanie ..cóż stalo się ale dziecko tego nie rozumie, chce i potrzebuje obydwojga rodziców i mimo całej mojej nienawiści i odrazy do byłego nie chce popelniać błędów, które w przyszłości obrócą sie przeciw mnie.
Kontaktuj się i ustalaj reguły z byłym tylko SMS-ami, nie rozmawiaj z nim i nie spotykaj sie, każdy taki kontakt rozbija wewnętrznie, powoduje, że cofamy się do punktu wyjścia. To naprawdę skutkuje, tym bardziej że po prostu nie ma innego rozwiązania. Nie licz na to że to minie szybko, niestety to długotrwały proces, nie mozna się od tak odkochać i traktowac kogoś obojętnie. Nasi byli juz to przestawili w swoich umysłach , jesteśmy dla nich jak osoby obce, wręcz wrogie, więc nasz żal, smutek, nasza tęsknota kompletnie do nich nie dociera.
Psycholog mi powiedziała bardzo cenną rzecz, że na tym etapie facet zachowuje sie jak po wpływem narkotyku, jest w 100 % przekonany ze to co robi jest słuszne, jest w takiej euforii pod wplywem tego szaleństwa, że nic i nikt do niego nie dotrze, nie przekonasz go w żaden sposób. Trzeba przeczekać ten etap ekscytacji bylego nowym zyciem, w tym czasie dac sobie czas na zajęcie się sobą, swoim zdrowiem, skupieniem się na swoich potrzebach, by wrócic do równowagi, by odzyskac siły które nam będą potrzebne w przyszłości.
Tesknimy i nic tego nie zmieni, po prostu musimy to przetrzymać. Jestem na podobnym co ty etapie procesu odbudowy swojej równowagi po tym koszmarze, króry przeszłyśmy. Doskonale rozumiem twoje lęki, obawy, hustawki nastroju. Pisząc do ciebie przechodzę również swoistą terapię, bo piszę o czyms co ty rozumiesz. Dlatego pisz o swoich obawach, nie krępuj się, wyrzucanie tego co w nas pozwala się oczyszczać wewnetrznie. Pisz pamiętnik, moze to staroświeckie, ale też skuteczne. Nie kumuluj tych złych, negatywnych emocji w sobie, pozwalaj im się uzewnetrzniać, masz do tego prawo. I pamiętaj jest tu wiele kobiet ktore sie z tobą jednoczą i cie wspieraja w każdym momencie.
Trzymaj się ,jestem myslami z Tobą

witam, szukam w tym momencie młodych  Pań ? przed 40 rokiem życia, które mają za sobą kilka rozwodów i które zgodziłyby się na niezobowiązującą rozmowę ze mną o swojej sytuacji, doświadczeniach w małżeństwie. Jeżeli któraś z Pań chciałaby, to proszęo kontakt na priv. Pozdrawiam