Długa lista błędów prowadząca do rozpadu związku - Netkobiety.pl

Nie wiem czy to tak dobrze być kobietą silną, zaradną...czy czasem nie lepiej być kruchą małą biedną kobietką, która potrzebuje mężczyzny jak wybawcy.....mam odwieczny w tym dylemat, co wcale nie znaczy że ot tak nagle będę potrafiła zmienić swoją osobowość i udawać kogokolwiek by dopasować się do jakiejś teorii na ten temat. Poza tym sama nie jestem pewna czy tak naprawdę jestem silna?.
Przeczytałam mnóstwo różnych historii tu, w poradnikach, książkach religijnych, żeby znaleźć odpowiedź na pytanie gdzie robię błąd w moim związku. Może ktoś z Was mi odpowie na to pytanie. A może sama sobie na to pytanie odpowiem kiedy już napiszę wszystko.
Z moim mężem jesteśmy parą od 9 lat już prawie, po ślubie jesteśmy 6lat , dzieci nie mamy, ale nie tak bez powodu....... bo mniej więcej od 3,5 roku są problemy ciągle w naszym związku...więcej upadków niż wzlotów, że tak powiem. Poza tym kłopoty finansowe nie pozwalają na to.
Opowiem może wszystko od początku. Mój mąż te kilka lat temu ujął mnie swoją wrażliwością, uczuciowością, artystyczną duszą i niesamowitą pogodą ducha. Uwielbiałam jego uśmiech, poczucie humoru i ciepło, choć z wyglądu nigdy nie był tym kimś, za kim płonęłabym namiętnością, pożądaniem. Po prostu myślałam o nim "dobry wrażliwy chłopak". Zanim cokolwiek między nami zaiskrzyło długo się przyjaźniliśmy, pomagaliśmy sobie w różnych sytuacjach, spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu. Ale nie byliśmy parą tak szybko, choć wiele osób w naszym otoczeniu nam to wróżyło. Potem On zakochał się i powiedział mi to bardzo niespodziewanie, nie byłam na to gotowa wystraszyłam się, nie chciałam tracić tej przyjaźni. W międzyczasie spotykałam też różnych mężczyzn, którzy mnie pociągali, w których też zdarzyło mi się zauroczyć czy zakochać, ale zawsze niestety trafiałam na kogoś kto po prostu bawił się moim kosztem i wykorzystywał moją naiwność.  O wszystkich tych znajomościach wiedział mój przyjaciel, bo przecież rozmawialiśmy o wszystkim. Często widział jak cierpię, był przy mnie.
Nie narzucał swojej miłości, nie chciał mnie spłoszyć i utracić zdobyte zaufanie, postępował ze mną bardzo delikatnie. Zdarzały mu się wpadki z podtekstem.....oczywiście, bo to naturalne, więc czasem  mnie dotykał??.łapał mnie za rękę,  pogładził mnie po twarzy, przytulił, lekko pocałował..jak to zakochany facet. Po jakimś czasie zaczęłam się nad tym wszystkim zastanawiać i stwierdziłam, że to dobry materiał na męża, że mogłabym być z nim szczęśliwa....skoro tyle lat nie mogłam sobie nikogo znaleźć....i ciągle tylko rozczarowania...czułam się samotna a On zawsze był przy mnie. Spojrzałam na Niego jak na mężczyznę a nie tylko przyjaciela. Byliśmy w końcu parą, tak jak zamarzył, choć przeszkód było sporo, bo Jego rodzina mnie nie akceptowała i do dziś relacje są chłodne raczej. Tym sposobem moi przyjaciele i rodzina zatem stała się Jego rodziną i Jego przyjaciółmi,  oczywiście miał też swoich znajomych. Chodziliśmy wszędzie razem, dużo rozmawialiśmy o wszystkim, śmialiśmy się i bawiliśmy. Robił mi różne zabawne niespodzianki, dbał o mnie. Pokochałam Go.  Zaczęliśmy snuć plany na przyszłość. Pozwoliłam na kilka zbliżeń, kilka sama zainicjowałam...(hehe wtedy się przekonałam ile w tej materii mam energii) nie była to jakaś płomienna namiętność ale sprawiała nam obojgu przyjemność. Jednak ze współżyciem zaczekaliśmy do ślubu, to On był tym pierwszym, z którym straciłam swoje dziewictwo (późno bo grubo po 20-tce) Mieszkaliśmy w wynajmowanej kawalerce, które powoli remontowaliśmy, bo nie było w niej zupełnie nic, nawet podłóg. Wszystkie rzeczy i meble, które mieliśmy były z odzysku. Oboje pracowaliśmy ale niewiele zarabialiśmy, ja robiłam studia, rodzice czasem pomagali. Między nami wszystko było ok. Czasem się kłóciliśmy jak wszystkie młode małżeństwa ale bardzo rzadko  i o jakieś mało istotne rzeczy. W seksie różnie, ale nie uważałam tego za coś aż tak ważnego wtedy. Często do nas przychodzili znajomi, przyjaciele, sami też nie  stroniliśmy od towarzystwa. Z czasem nasza sytuacja zmieniła się, mój mąż coraz częściej spędzał cały swój wolny czas na grach komputerowych, ja wychodziłam z przyjaciółmi. Oddalaliśmy się od siebie ale po kilku szczerych rozmowach znów do siebie się zbliżaliśmy. Potem na nowo to samo. Mąż coraz mniej doceniał to co robiłam dla niego, przestał być taki miły jak kiedyś, nie bardzo też pomagał mi  w domu, a było mi to potrzebne kiedy pracowałam i studiowałam zaocznie. W pracy za to doceniono mnie, awansowałam. Dodało mi to skrzydeł i nabrałam jeszcze więcej ochoty na dalszy rozwój, nie tylko zresztą zawodowy.  Zaczęłam zarabiać więcej od niego więc on wymagał żebym ponosiła większe koszty wspólnego życia, a ja chciałam te pieniądze mądrze zainwestować?najlepiej w jakąś nieruchomość bo przecież cały czas mieszkaliśmy w wynajmowanej kawalerce.  Tak się chyba zaczęły nasze kłopoty finansowe, bo chwilę potem mój mąż był bez pracy. Żeby zaoszczędzić trochę pieniędzy nie jeździliśmy na żadne porządne urlopy poza wypadami do znajomych czy rodziny, przestaliśmy chodzić do kina i robić inne ulubione rzeczy. Mój mąż wyjechał na krótki okres czasu do znajomych żeby zarobić. Ja w tym czasie mieszkałam z rodzicami?.ale już pojawiło się na horyzoncie tanie mieszkanko do wynajmu i wykupu,  nie wymagało remontów zbyt wielkich ale trochę trzeba było w nie włożyć, więc mąż stwierdził że mogę się zadłużyć trochę, bo przywiezie z tamtej pracy trochę pieniędzy i tak zrobiłam.  (mieszkania jednak nie wykupiliśmy jeszcze) Potem było już tylko gorzej???On wrócił, nie pomagał mi, a jeśli pomagał to sporadycznie. Pieniędzy oczywiście brakło i długi rosły?.mąż nie miał pracy, prawdopodobnie zaczął mieć wtedy depresje. Znów komputer i całkowita bezczynność?.jakby Go nie było. Nie współżyliśmy a jeśli coś już było to z powodu wielkiego żalu jaki do niego miałam niewiele z tego przyjemności czerpałam. Często się kłóciliśmy, często płakałam ale postanowiłam walczyć. Na różne sposoby?dlugie rozmowy, jakiś wspólny krótki wyjazd, dodatkowe prace, sama wiele rzeczy i spraw brałam na swoje barki. On znalazł esemesową  i internetową pocieszycielkę?miałam dość. Szybko z tym skończył na szczęście, bo mu zagroziłam że odejdę. Niemniej wciąż między nami było źle. Nie spędzaliśmy ze sobą czasu. Utrzymywałam nas finansowo.
Ja sama więc zaczęłam więcej wychodzić wieczorami z moimi przyjaciółkami, żeby mieć choć trochę rozrywki. Czasem ktoś się mną interesował ale zawsze zbywałam wszystkich facetów, mówiąc że mam męża itd. Owszem nieraz potrzebując jakby potwierdzenia jeszcze własnej atrakcyjności pozwalałam też tylko na jakieś sporadyczne rozmowy w tonie flirtu, ale wszystko pod kontrolą żeby nigdy nie posunęło się to dalej. Do czasu?kiedyś poznałam kogoś kto mi imponował od pierwszej chwili. Ktoś zupełnie inny niż mój mąż, silny, energiczny, pomysłowy i szalony. Po prostu chemia, nie wiem jak to nazwać, bo nigdy tego wcześniej nie czułam, a że moje małżeństwo wyglądało jak wyglądało poddałam się temu zauroczeniu, czego żałuję?.bo nic już w moim życiu nie będzie takie same. Nie stało się to od razu, broniłam się jak mogłam ale ten ktoś dobrze mnie wyczuł i dobrze wiedział jak mnie uwieść?zakochałam się, przez chwilę byłam bardzo szczęśliwa a zaraz potem cierpiałam. Myślałam o odejściu od męża ale zaraz karciłam się za samą myśl?..nie wolno mi.On mnie potrzebuje, On tego nie wytrzyma ? myślałam.  Potem potoczyło się nieciekawie, zdrada, powiedziałam mężowi i On wtedy jakby się obudził, wybaczył mi, zaczął o mnie dbać, jakoś szybko się pozbierał, stał się znów kochającym troskliwym  mężem i jakoś to potrafiło przyćmić nawet nasze kłopoty finansowe. Dużo rozmawialiśmy i postanowiliśmy naprawiać błędy. Uwierzyłam że jeszcze będę szczęśliwa, że będziemy szczęśliwi. On wciąż powtarzał jak bardzo mnie kocha i nie wyobraża sobie życia beze mnie
Ale????????.
Ktoś kiedyś powiedział mi, że ludzie się nie zmieniają?.nie musiałam długo czekać, by wróciły stare  przyzwyczajenia??znów utrzymuję nas i teraz znów się kłócimy, znów seks nie sprawia przyjemności?.więc jest rzadko, a życie niestety nie układa się tak jak zamierzaliśmy w tych wszystkich rozmowach. Znów czuję się samotna, bo komputer jest na pierwszym miejscu a o wszystkie prace w domu muszę się prosić. I choć zdarzają się ?słoneczne dni? pomiędzy nami, to czasem myślę, że już nigdy nie będzie lepiej, ale cóż jestem z nim, bo wciąż resztkami sił wierzę, że te wszystkie wspólne lata coś znaczą, a po drugie dlatego że powinnam być z nim. Pogubiłam się już w tym czego chcę a co powinnam. Zadaję sobie pytanie czy to wytrzymam w imię lepszej przyszłości?  Czy tej przyszłości już z nim nie mam? A może nigdy nie powinnam była za niego wychodzić, bo gdzieś na początku tej drogi intuicja mi jakby chciała conieco podpowiedzieć?.
Po tym całym wywodzie mam wrażenie że nie bardzo jest po co go publikować, bo nie dość że długi?.to  jeszcze bez żadnego ciekawego zakończenia. Ale może przynajmniej wyciągniecie z niej jakieś wnioski?