Witam wszystkich,
Nęka mnie pewien problem już od dawna , i chciałabym się dowiedzieć co Wy o tym myślicie.
Moja mama często mi powtarza , że chciałaby żebym jeszcze w swoim życiu poznawała facetów, chodziła na imprezy , flirtowała, zapisywała się na wolontariaty, wszystko żeby poznawać nowych ludzi, jednym słowem chce żebym korzystała z życia . Ona sama w moim wieku była już w ciąży i wyszła za mąż , musiała z wielu rzeczy zrezygnować , dorosnąć i nie miała już czasu na ?życie studenckie?- rozumiem ją , jak każdy rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej.
Teraz zaczyna się problem- jestem z moim chłopakiem już od trzech lat ( moja mama go bardzo lubi)miałam już wcześniej paru chłopaków ale to były ?nastoletnie zauroczenia? , on natomiast nie miał przede mną dziewczyny.
Zdaje sobie sprawę , że fajnie jest korzystać z życia ile się da , ale przecież można to robić ze swoim chłopakiem . Często słyszę również od mamy , że jak będę czuła , że coś się psuje w naszym związku , zę już nie jest tak jak bym chciała żeby było to żebym go nie ciągnęła , ?bo przecież po świecie chodzi masę facetów? .
Ostatnio o tym samym rozmawiałam z moim znajomym , który mówił ,że chce się najpierw wyszaleć , nie chce stałych związków a potem pomyśli o czymś poważnym. Wtedy zadałam mu pytanie : co jeśli właśnie teraz byłby z kimś w związku , kochał tą drugą osobę , czuł się z nią dobrze to zerwałby tylko dlatego , że chce się wyszaleć ? - nie odpowiedział mi na to pytanie.
Jestem ciekawa co Wy o tym myślicie ?
Kocham swojego chłopaka ponad życie , nie wyobrażam sobie życia bez niego , czuje jak on bardzo mnie kocha , widze go jako cudownego ojca , męża , ma on wady jak każdy człowiek ,ale mimo , że czasami mnie denerwują to potrafię je uszanować . Jedyne czego się boję to właśnie tego ,ze mam dopiero 19 lat , wydaje mi się że to szybko jak na tak poważny związek, boje się również też tego , że nie miał wcześniej dziewczyny , że w końcu zacznie go to męczyć , że nie ma porównania...
często się tym zamartwiam ( zawsze zamartwiam się rożnymi rzeczami na zapas) . Pewnie ktoś sobie pomyśli kurcze przecież to nie jest koniec świata , jeszcze wiele przede mną , jeszcze moje życie może przewrócić się do góry nogami...
jestem ciekawa czy miałyście/ mieliście podobne obawy ? Czy to tylko ja sobie tak wymyślam i powinnam się po prostu przestać przejmować na zapas.
Dziękuje za wytrwanie do końca i pozdrawiam!
przede wszystkim nie chcę próbować tłumaczyć zachowania Twojej mamy, ale po prostu wydaje mi się, że ona nie do końca rozumie to, jak bardzo poważnie podchodzisz do swojego związku. Wydaje mi się, że ona też nie do końca ma na myśli to, że jak coś Ci się nie spodoba, to masz po prostu ot tak sobie zostawić faceta, którego kochasz. Myślę, że raczej chodzi jej o to, byś wiedziała, że nie za wszelką cenę trzeba ratować coś, co np. się nie sprawdza nie z Twojej winy. Choćby właśnie z tego powodu, że masz 19 lat i w życiu poznasz jeszcze wielu facetów. Widzisz, prawda jest taka, że w tej chwili nie wyobrażasz sobie bez niego życia, ale uczucia są zmienne. Nie tylko zmieniają się wraz z kształtowaniem naszego charakteru, ale też pod wpływem naszych znajomych, czy też nowo poznanych ludzi. Często właśnie poznanie kogoś i np. zauważenie kontrastu dopiero podpowiada, czego chcemy tak na prawdę...
