Gdy poznałam mojego męża był zupełnie innym człowiekiem. Nie liczyły się dla niego pieniądze, zawsze mówił, ze to tylko rzecz nabyta i nie warto zbytnio przykładać do nich uwagi. Nasz ślub był bardzo skromny, tylko dla najbliższej rodziny. Po ślubie zamieszkaliśmy w kawalerce. Oboje pracowaliśmy, nie zarabialiśmy jakichś kokosów ale dla nas to wystarczało. I uważam, że to były najszczęśliwsze chwile w naszym wspólnym życiu.
U męża w pracy jednak zaczęło się źle dziać, miał problemy z szefem więc postanowił, że założy własną firmę. Ja byłam nastawiona sceptycznie do tego pomysłu, ponieważ czasu są niepewne i nawet duże koncerny upadają a co dopiero mówić o jakiejś małej firmie... O dziwo szło wszystko znakomicie, firma szybko pozyskała klientów i szybko zawitały pierwsze dochody "na czysto". Mój mąż się tym zachwycił. Zamiast oszczędzać chciał cały czas wydawać. Myślałam, że to tylko chwilowe, że wyrzuci pieniądze w błoto i się uspokoi. Jednak tak nie było. Zmieniliśmy mieszkanie na większe. Mąż kupił samochód i zaczął kupować sprzęt do domu.
W naszym związku zaczęło się dziać źle... Nie miał już czasu dla mnie. Od świtu do nocy przesiadywał w firmie. Gdy był jakiś problem to nie chciał ze mną rozmawiać. To pozostało do dziś. Gdy chce z nim o czymś porozmawiać, wyciąga z portfela pieniądze albo kartę i każe mi iść na zakupy i nie zawracać mu głowy. Zmienił się w stosunku do rodziny, znajomych. Pozostałą rodzinę a nawet rodziców nazywa pasożytami którzy tylko czekają na jego pieniądze a ze znajomymi i przyjaciółmi zerwał kontakty.
Był czas gdy lekarze podejrzewali u mnie nowotwór... gdy ja myślałam, że moje dni sa już policzone - on się śmiał. Nie traktował tego poważnie. Nie miałam w nim wsparcia, nie usłyszałam dobrego słowa, cały czas mi powtarzał, że przesadzam, że i tak każdy umrze a że ja mogę wcześniej to żadne wielkie halo. Prosiłam go a właściwie błagałam aby pojechał ze mną po wyniki badań. Nie pojechał. Powiedział, że na takie duperele nie ma czasu. W ramach rekonwalescencji wysłał mi czekoladowy telegram z treścią "uśmiechnij się".... I tak jest zawsze. Kupuje mnie. Gdy coś jest nie tak wysyła mi kwiaty, kupuję biżuterię i jakieś drogie upominki. W tamtym roku zapytałam go co sadzi o dzieciach... Odpowiedział mi że jeszcze mu darmozjadów do szczęścia brakuję choć przed ślubem twierdził, że nie wyobraża sobie życia bez dzieci.
Ja pracuję i to mu się bardzo nie podoba. Mówi, że przynoszę mu wstyd bo nigdy nie będę zarabiać tego co on, że powinnam siedzieć w domu tak jak inne żony jego kolegów. Ma pretensję do mnie o wszystko. O to, że kupiłam za tani ser, za tani chleb, za tanie pomidory. Niedawno urządził mi kłótnie za to, że kupiłam kajzerki. Powiedział, że on we własnym domu nie życzy sobie takiego chłamu.
To trwa już 5 bardzo długich lat. Kochałam go i wierzyłam, ze się zmieni, że zapomni o pieniądzach. Modliłam się codziennie o to aby zbankrutował, aby nasze życie było znów normalne. Prosiłam, błagałam, groziłam. Nie raz mi powiedział, że jak mi się coś nie podoba to droga wolna. Kilkanaście dni temu urządził mi ponownie ogromną kłótnię o pieniądze... O to, że nie szanuję tego że on zarabia. Uderzył mnie, pierwszy raz w życiu. Wtedy postanowiłam, że odejdę....
Kilka dni temu odkryłam, że jestem w ciąży. I nie wiem co robić... Zostać? Uciekać? Liczyć, że się zmieni? Boję się, że jak zostanę będzie robił z dzieckiem to samo co ze mną, będzie próbował je kupić drogimi zabawkami. I boję się, że jesli postanowie odejść po urodzeniu dziecka, to, że on mi zabierze dziecko.
Proszę, pomóżcie, co mam robić?
