dlaczego mężczyźni nie chcą / nIe potrafią rozmawiać ....... - Netkobiety.pl

szirina zgadzam, się ze wszystkim co napisałaś. U mnie było identycznie... każda próba rozmowy była odbierana z jego strony jako mój atak, a nigdy mi o to nie chodziło, chciałam tylko, żeby wysłuchał mnie i zareagował na moje potrzeby, które niejednokrotnie nie były zaspokojone. No i wtedy, gdy zaczynałam o tym mówić to jego reakcje były okropne. Zawsze teskt... z czego robisz problem? o co Ci chodzi? stwarzasz problemy wyssane z palca... psujesz teraz wszystko ... i stale przez niego powtarzany... powinnaś mnie akceptować takim jaki jestem i cieszyć się tym co jest, a nie narzekać ... I wtedy im ja bardziej próbowałam z niego coś wyciągnąć, tym on bardziej się zamykał i blokował, nie rzadko odwracał sie wtedy ode mnie plecami a ja czułam się taka bezradna. Na jego obronę mogę powiedzieć tyle, ze kiedyś rzeczywiście czepiałam się takich małych pierdół i było tego dużo i trochę się na tym punkcie przewrażliwił i teraz mimo,że ja się zmieniłam, jestem bardziej wyrozumiała, nie czepiam się mało znaczących rzeczy to On nadal patrzy na nasz związek przez pryzmat tego co było wcześniej i ciężko z nim podjąc rozmowe jeśli dotyczy ona jakiegoś nieporozumienia, ale i tak uważam, że jest o wiele lepiej niz było. Kiedy między nami jest dobrze tłumacze mu, że musimy rozmawiać nawet o problemach i nieporozimieniach, na co on, że po co na to tracic czas, ale ja mu wyjaśniam, że to nie jest stracony czas, że w życiu będe pojawiać się kłopoty i musimy już teraz nauczyć się rozwiązywać je ROZMOWĄ choć to nie jest łatwe i przyjemne. No i znalazłam też na niego sposób... a mianowicie, gdy czegoś mi brakuje, lub gdy coś mi sie nie spodoba, to wtedy raz i tylko i wyłącznie RAZ mu o tym napomknę, i robie to w bardzo łagodny sposób, po czym on po jakimś czasie sam do tego wraca i pyta czy mam o tą rzecz żal i się tłumaczy... Także ogólnie rzecz biorąc mężczyźni juz tak mają, nie myślą w takich momentach o nas i o tym, że my potrzebujemy rozmowy, tylko myślą o sobie i o tym, żeby mieć święty spokój, ale drogie panie na każdego jest sposób i rzeczywiście marudzenie i stękanie nic nie da, tylko grzeczne łagodne zwrócenie uwagi może zadziałać, przynajmniej u mnie tak się stało... pozdrawiam

To mój mężczyzna jak zawsze jest inny, bo nigdy nie mam problemów żeby z nim pogadać i wszystko sobie wyjaśnić. W zasadzie to nasz związek zaczął się właśnie od rozmów i po dzisiejszy dzień tak jest.

Coś w tym jest...  ja z mamą nie potrafię rozmawiać na wiele tematów (za duża różnica wieku i niestety inna mentalność i patrzenie na życia), a co do przyjaciółek to zależy. Z przyjaciółkami dobrze mi się rozmawia, ale nie wszystkie tematy z nimi przedyskutowałam.

A mi przyszła do głowy taka refleksja...
Z moim facetem akurat oboje szczerze rozmawiamy, rzadko się zdarza, żebym ja chciała o czymś porozmawiać, a on by się wykręcał. Oczywiście, zdarza się, że mnie nie rozumie i zadaje to irytujące nas wszystkie (;)) pytanie "ale o co ci chodzi?", zdarza się, że i ja to pytanie zadaję jemu, kiedy nie mogę zrozumieć jego zachowania. Ale jeśli chodzi o moje rozmawianie na poważne tematy z innymi, np. z moją mamą, to już zaczynam się zachowywać jak facet... czyli staram się unikać, bo wiem, że nie warto zaczynać dyskusji - ona ma swoje racje, niby słucha moich, ale tak naprawdę nie wiem, co musiałoby się stać, żeby przyznała, że się w czymś ze mną zgadza. Więc rozmowy z nią w moim wykonaniu wyglądają tak, że ona trajkocze jak nakręcona katarynka, a ja się wyłączam i marzę tylko, żeby "hałas" się skończył. Naprawdę, niektórych kobiet nie da się słuchać, a przynajmniej nie długo Kiedy ktoś mówi za dużo, zbyt szybko i zbyt długo, to szybko się męczę i nie potrafię nawet załapać ogólnego sensu. Wiem, że to męska cecha mojego charakteru, więc śmiem twierdzić, że właśnie o to mężczyznom chodzi - kobiety w większości przypadków zaczynają "trudne rozmowy" o tym, co im się nie podoba w związku, słowami typu: "bo ty zawsze...", "bo ty nigdy...", "bo ja to ..., a ty...", więc trudno się mężczyznom dziwić, że takie rozmowy odbierają jako ataki na swoją osobę i wolą ich uniknąć. Podobnie kobiece "trajkotanie" działa na nich zniechęcająco i sprawia, że nie wiedzą właściwie, czego się od nich oczekuje. W związku z tym - przestaje im zależeć na rozwiązywaniu konfliktów i wolą "schować głowę w piasek".
Oprócz tego wielu mężczyzn odnosi wrażenie, że kobiety "wyszukują sobie problemy" - dla nich życie jest nieco prostsze niż dla nas, nie reagują na wszystko tak emocjonalnie (i hormonalnie ), więc wielu rzeczy, które dla nas są problemami, oni najzwyczajniej w świecie nie rozumieją i nie uznają za problem.

Aha - i oczywiście nie można generalizować, bo każdy jest inny

Nie potrafią rozmawiać bo nie chcą. Bo im jest dobrze tak jak jest, a to dobro jest ponad dobrem kobiety. Na szczęście nie wszyscy faceci są tacy.

A ja myślę, że niedojrzali faceci nie potrafią rozmawiać. Poza tym z pewnością trzeba się tego nauczyć. Samo nic się nie robi. No chyba, że nieporządek. Trzeba próbować i nauczyć swojego faceta rozmawiać, jeśli sam nie umie, bo związek z kimś takim może być bardzo ciężki. W końcu przede wszystkim na rozmowie opierają się wszystkie trwałe związki na świecie. Takie jest moje zdanie na ten temat.

Nie zgadzam się z poprzedniczką. Są mężczyźni, którzy nie są idiotami, ale nie potrafią rozmawiać o problemach, i nie oznacza to, że im nie zależy, a wynika raczej z ich osobowości i charakteru, który zazwyczaj w takich przypadkach nie jest łatwy. Dlatego małymi kroczkami trzeba mu pomagać się uczyć tego. Ja to przechodzę i już widzę efekty, co mnie bardzo cieszy i jestem dumna z mojego mężczyzny...

Ja może ugryzę problem z innej strony.. Jeśli istnieje namacalny problem, jeśli widać że relacje stały się wprost beznadziejne i kobieta nie okazuje tego tylko "trajkotaniem", ale często chodzi przygnębiona, przestaje robić to co zwykle robi w ciągu dnia, płacze w najmniej spodziewanym momencie, to chyba facet to widzi prawda? Ale często nawet wtedy nie może zrozumieć powiązania między jakimś wydarzeniem "między nami" a tą apatycznością, znerwicowaniem kobiety przez długi długi czas po, oczywiście, jeśli zaniedbał wtedy sprawę.

Sama jestem w takiej sytuacji, że wciąż analizuję, dlaczego mój chłopak 2 tygodnie temu zrobił to a to, z czasem się uspokoiłam, wróciłam do normalnego trybu zajęć, ale co chwila wracam myślami do tej sytuacji, myślę dlaczego, co ze mną  było nie tak, co z nim, czy nie powinnam go zostawić, czy on w końcu będzie szczery, czy nadal będzie się ukrywał z czymś itp. Te 2 tygodnie temu nie byłam w stanie nawet iść do szkoły ani nawet JEŚĆ! I wiecie kto chciał o tym rozmawiać? Ja. Padłabym z głodu, a on by się drapał w głowę nad moim grobem z pytaniem "Co jej odbiło?".

Prawda jest taka, że jeśli problemu nie stłumi się w momencie, kiedy się pojawił, będzie on się rozlewał nie tylko po całym życiu takiej nieszczęsnej kobiety, ale wpłynie też negatywnie na mężczyznę, który, zmęczony humorami swojej partnerki, zacznie nieświadomie, bądź świadomie tworzyć nowe problemy (np. zdrady). Jedynym lekarstwem na to jest niestety ale rozmowa i facet to nie jest tylko zwierzątko, też czuje, w inny sposób, ale przywiązanie do partnerki ma, więc dlaczego tego nie okaże w JEJ języku, czyli po prostu rozmawiając szczerze?

Co do marudzenia kobiet. Marudzenie to dopiero drugie stadium, czyli musiało być jakieś pierwsze, jeśli faktycznie mężczyzna zawalił sprawę, to on jest odpowiedzialny za swoje męczarnie przy wysłuchiwaniu "bo ty nigdy/bo ty zawsze/bo ja to a ty to". Niektóre z Was widzą w facetach takie przygłupie,  nieporadne istoty, a oni w rzeczywistości potrafią być sprytniejsi od Was w pozytywnym, ale też negatywnym znaczeniu słowa "sprytny".

Gratulachy! O to chodzi.
Znam to ze swojego życia.
Im bardziej marudziłam i byłam niezadowolona, markotna... bo nie zaspokajał moich rozmaitych potrzeb tym bardziej on się bronił, zamykał, uciekał, obrażał, złościł, izolował.
Stałam się niezależna i zaczęłam znajdować radość w moim, całkiem moim, niezależnym od niego życiu - nie mówię tu o innych facetach. Moje życie wypełniają mi moje własne przyjemności, moi znajomi, moje cele itp.
I nagle... mój facet, który teraz nie jest mi juz do niczego potrzebny, zaczyna mnie zaskakiwać drobiazgami, bywa, że nadskakuje. Jest w dobrym humorze, chętnie spędza ze mną czas. Chce być częscią mojego wesołego świata i to on się o o stara, nie ja.
Jeśli zrobi coś nie tak, komunikuję, łagodnie, bo czym się mam spinać? I jest ok, jest mi bardzo bardzo dobrze.
Pozdrowionka.

U mnie sytuacja też wygląda nieciekawie.Mężczyzna dojrzały po 40-ce a nie potrafi rozmawiać,na każde moje zapytanie dlaczego jest dziś taki zły i oschły ?słyszę bo tak a musisz zadawać takie głupie pytania Jak zapytam dlaczego nie ma ochoty na sex obraca się plecami i udaje,że nie słyszy.Najgorsze jest to ,że w sytuacjach awaryjnych kiedy go potrzebuje bo np popsuł mi się samochód nigdy nie odbiera telefonu.W domu jak zapytam czemu nie odebrał słyszę bo nie uważałem byś miała coś pilnego.Mianowicie, jak Ja bym nie odebrała telefonu gdyby on coś potrzebował to już jest awantura.Po dwóch latach związku doszłam do wniosku,że to mężczyzna typu chorągiewka. Dwa tygodnie jest do rany przyłóż rozmowny ,zabawny,kolacje zrobi a kolejne dwa tygodnie jakby się odciął spędza czas u mamy nawet nie odbiera telefonu i uważa że on sam nie wie czego chce i czy chce byśmy byli razem.Następnie przysyła mi kwiaty do pracy,przeprasza znów się staje rozmowny i taki jak w momencie gdy się w nim zakochałam otwarty i wesoły.Kiedy mu wybaczę to za miesiąc znów wszystko wraca do normy ,blokada brak rozmowy i czysty egoizm.Czasami mam wrażenie ze jak zajmę się sobą i o nic nie pytam przysłowiowo go zlewam to wtedy zaczyna mnie zauważać.Przykre to,ale związki z takimi mężczyznami nie należą do łatwych.

Sama chęć rozmowy to mało. Trzeba jeszcze umieć rozmawiać, a to nie jest częste. Przykłady rozpoczynania "rozmowy" z pierwszego posta:

Czemu jesteś taki oschły? -> kobieta widzi tu chęć rozmowy, podczas gdy jest to oskarżenie i wyrzut
Nie chcesz się kochać, co ciebie gryzie kiedyś sam rzucałeś się na mnie na mój widok pod prysznicem -> jak wyżej
Chociaż przytul, wtedy wszyscy ci wybaczę bo będę CZUĆ  że kochasz -> niby tutaj kobieta mówi o swoich potrzebach, ale dlaczego znowu z wyrzutem? Do tego dochodzi sugestia, że obecnie facet ciągle coś robi źle i wspaniałomyślnie po przytuleniu może mu to zostać wybaczone.

Jestem ciekawa czy gdyby mężczyźni w taki sposób zaczynali każdą rozmowę, to spotkałoby się to z aprobatą u kobiet. A już płacz podczas rozmowy to chyba najgorsze, co można zrobić. Rozczulanie się nad sobą i wchodzenie w rolę ofiary nie zachęca nikogo do otwartości.

E, nie ma co uogólniać. Tu nie ma schematu, że kobiety umieją rozmawiać, a faceci nie. Moja ex uważała, że umie, ale była to fikcja. Rozmowa z nią, mimo jej zachęt, że "rozmawiamy szczerze  o wszystkim", było ok... ale... Ona mówiła, ja miałem tylko słuchać. Ona wciąż "ja, ja, ja". Każdą moją szczerość uznawała za krytykę totalną, atak i brak szacunku. I gadaj z taką... to cholernie trudne było. I zdechło.
Nie ma normy. To od ludzi zależy.

stereotypy stereotypami poganiają
malo kto w ogole potrafi rozmawiac bo niby skad? nie ucza tegow szkole, w domu rozmowy sie ograniczaja do "a co masz zadane?" i "odwiozles dzieci na taniec?" oraz "zrobilas zakupy?"
jezeli potem sami nie zaczniemy sie uczyc tego to nigdy nie bedziemy potrafili
ale nawet jak się uczymy to i tak będziemy popelniac błędy bo to normalne w komunikacji z innymi
i nie ma to nic wspólnego z płcią

_V_  pozwolę sobie przytoczyć kilka interesujących wersów z POLITYKI posłuże się cytatami spójrz na nie.Autorką, jest  Joanna Podgórska...Myślę, że Twoja myśl posiada odzwierciedlenie w rzeczywistości.Jednak w męski świat, w mniejszym stopniu odnajduje się w komunikacji...Czytając Twój post  wstąpił mi w głowę ten artykuł.

Oto cytat artykułu Joanny Podgórskiej z POLITYKI.

............ograniczającego sposobu myślenia o męskości przywołuje stereotyp mówiący o zbudowaniu domu, spłodzeniu syna i posadzeniu drzewa. Realizacja patriarchalnego wzorca jest dziś coraz trudniejsza, bo tempo zmian i wymagania stale rosną, zmuszając do nieustannej walki o lepszą pozycję, prestiż, wizerunek....
............Skoncentrowany na świecie zewnętrznym mężczyzna traci kontakt z sobą samym. Odmawia sobie prawa do wrażliwości, lęków, tęsknoty, bezradności. Nie potrafi wyjść z roli macho i porzucić pancerza patriarchalnej potrzeby dominacji i kontroli, który go krępuje. „Dramat mężczyzn polega na tym, że większość z nich nie docenia swojej siły, ........ Nie doceniają tego, jak wiele różnych aspektów ma siła. Wydaje nam się, że gdy odpuścimy kontrolę, stracimy autorytet i szacunek kobiety. ............... – przekonuje Benedykt Peczko. Tylko ci, którzy zaakceptują zmienność, niepewność, płynność, mogą nauczyć się odnajdywać w nich nowe szanse i możliwości.

Współczesny mężczyzna jest samotny i tęskni za bliskością – twierdzi psycholog. „Rzadko który ma głębokie, przyjacielskie relacje z innymi mężczyznami. A jeśli tego nie doświadcza, nie będzie też umiał tworzyć bliskich związków z kobietami” – przekonuje. Dziś chłopcy – choćby ci dorastający w rodzinach bez ojców – nie mają szansy dowiedzieć się, jak funkcjonuje dorosły mężczyzna. Dorastając, powinni szukać mentora, sięgać po jego wsparcie, korzystać z jego życiowych lekcji.

Konieczne jest także rozliczenie z przeszłością. Mężczyzna musi – jak to nazywa Benedykt Peczko – pojednać się z ojcem i odejść od matki. Rozmowy dorosłych synów z ojcami bywają trudne, dlatego wielu ich unika. Odcinają przeszłość, tłumią wspomnienia, zamykają się na kontakt, a to droga donikąd. Rozmowa z ojcem ma moc oczyszczającą, nawet jeśli ich relacje były bardzo trudne. „Syn ujawnia, nazywa i wyraża uczucia, jakie żywi do ojca. Mówi, jak zapamiętał dzieciństwo, jak się czuł jako dziecko, co przeżywał i czego doświadczył, i jak to wpłynęło na jego dorosłe decyzje i wybory. Ojcowie w takich sytuacjach zaprzeczają, bronią się, atakują, oskarżają syna o niewdzięczność. Jednak stało się – syn powiedział, a ojciec usłyszał. Ten przekaz nie ginie” – przekonuje psycholog. Mężczyzna, który nie skonfrontował się z ojcem, przenosi to, co między nimi się działo, na relacje z innymi mężczyznami. Poza tym chłopiec w nim nigdy nie dorasta. A jako niedojrzały człowiek nie potrafi podjąć funkcji lidera ani zbudować poważnego związku miłosnego.

Poważnym zagrożeniem dla związku bywa także nieumiejętność rozmowy o uczuciach. Słowa „kocham cię” wielu mężczyznom trudno przechodzą przez gardło. Nie rozumieją, że kobieta po prostu ich potrzebuje. Renata Arendt-Dziurdzikowska przytacza opinię psychologa Alona Gratcha, autora książki „Gdyby mężczyźni umieli mówić”, według którego cztery na pięć rozwodów inicjują kobiety, a ich główną przyczyną jest właśnie niedostępność emocjonalna ich partnerów. Według Benedykta Peczki przyczyną może być wyniesione z domu rodzinnego, oparte na obserwacji rodziców przekonanie, że małżeństwo oznaczało bycie razem, obowiązki i borykanie się z trudnościami, a nie okazywanie uczuć i miłość. Działa też wychowanie w stereotypie, że mężczyzna ma być twardy i niezłomny, że „chłopaki nie płaczą”, bo to przecież babskie. „Takie sugestie trafiają bardzo silnie do podświadomości chłopców, którzy uczą się napinać, wytwarzać wewnętrzną blokadę, aby tylko sprostać zaleceniom rodziców i w dalszym ciągu zasługiwać na ich miłość.

**********

Świetny artykuł obrazuje rewelacyjnie całą sytuację.Jest w nim również odniesienie do innego tematu, który na wskroś sprawdza się ....przynajmniej w moim przypadku..

ciekawy fragment

tylko trzeba pamiętać, ze to, ze kobiety niby są bardziej dostępne emocjonalnie, nie znaczy od razu, ze potrafia rozmawiac i w ogóle się komunikować
bo powtarzanie codziennie "kocham cie, misiaczku" to jeszcze nie rozmowa

introwertyzm nie oznacza nieumiejetnosci komunikowania sie ani braku umiejętności wyrazania emocji

na pewno sa tacy panowie

Dokładnie tak. Introwertyk mówi, że traci energię, będąc przy ludziach, a ekstrawertyk - że traci energię, będąc sam.

W moim małżeństwie nie ma emocjonalności i komunikacja kuleje. Ale już pisałem o tym.

Mówienie, że sprawa dotyczy tylko braku seksu to kompletne spłycanie tematu. Tu chodzi po prostu o kompletny brak poczucia bliskości, czułości, troski, empatii, że ktoś po prostu lubi się do Ciebie przytulić, dotknąć Cię, pocałować. Może ja jestem jakiś dziwny... Wszelkie rozmowy na ten temat były i są cholernie trudne. Była terapia, po której jest chyba jeszcze gorzej. I tyle.

Nie chcę się rozpisywać na ten temat, bo ktoś mi już tu kiedyś zarzucił, że mielę ten temat i nic z tego nie wynika.

Szczegółów nie znałam, ponieważ nie uczestniczyłam, w rozmowach z Tobą.Trochę podczytałam to i owo o Twoim małżeństwie.Czyli jednym słowem słowem jesteś na rozpadzie.Również jestem z odzysku i jednego czego sobie OBECNIE nie mogę do końca przetrawić, to fakt, że zrobiłam, to......za pozno.Ale ciągle miałam nadzieję, że mi się uda wywalczyć ..że moje małżeństwo odżyje i stanie się ...cud..Tak właśnie cud, bo nie było przecież żadnych logicznych przesłanek, że ma sens moje cierpienie w chorym związku...Dziś wiem jedno, do "chcenia" są potrzebne dwie strony...a nie jedna, która wypluwa flaki, cierpi...walczy .A druga sobie jedynie tkwi w miejscu....Zrobiłam największą głupotę życia...byłam zbyt długo z nim.I Tobie też radzę ...uciekaj i ratuj swoje życie, ratuj póki masz jeszcze względny czas na, to.