Witam,
Długo się zastanawiałam czy opisywać swoją smutną historię na forum,ale stwierdziłam,że muszę to z siebie wyrzucić,bo strasznie mnie to męczy,ale do rzeczy.Mój narzeczony,z którym jestem od ponad 5 lat jest troskliwym,dobrym czlowiekiem.Troszkę zamkniętym w sobie i mało mówiącym o uczuciach,ale to kwestia przyzwyczajenia.Kilka miesięcy temu napomknełam coś o ślubie(byliśmy zaręczeni od ponad 2 lat)i mój ukochany stwierdził,że to dobry pomysł i czas najwyższy na ślub.Kiedy mielismy już umówione spotkanie z fotografem,mój narzeczony dzień przed spotkaniem oznajmił mi,ze .....ma dziecko!!!Szok,najpierw się śmiałam,bo to zabrzmiało jak żart,później było już tylko gorzej.Okazał się,że dziecko ma już 2 lata,więc zrobił je kiedy byliśmy razem.I przez 3 lata milczał,niby przespał sie z tą dziewczyną 2 razy ,a poźniej się nie widywali,nawet nie wiedział,że ona jest w ciąży.Kiedy napisała sms,że został ojcem,nie uwierzył jej i zrobił testy.Okazało się,że to on jest ojcem-dodam jeszcze,że dziewczyna ta miała już dziecko z meżem, z którym sie rozwiodła niedługo po slubie i sama je wychowywała.Sądzę więc,że tak naprawdę szukała tatusia dla pierwszego dziecka i partnera dla siebnie i tak bardzo chciała go usidlić,że wymysliła ciąże-powiedziała mu,że bierze tabletki i nie muszą się zabezpieczać.Podeszłam do tego spokojnie,bez wrzasków,trzaskania drzwiami.Postanowiłam,że jakoś to będzie,że ludzie mają dzieci z innymi i żyją więc dlaczego my nie możemy.Zaczelo się miedzy nami układać jeszcze lepiej niż wcześniej,mały jest przeuroczym dzieckiem,ale nie doszło jeszcze do ślubu i nie wiem czy dojdzie,teraz z perspektywy czasu widzę ,że trudno mi z tym żyć,że skoro osoba którą kocham przez tak długi czas milczała to nie wiem czy powinnam jej ufać,z drugiej strony boję się samotności i tego co będzie,nasza przyszłośc była taka poukładana i nagle wszystko się rozsypało.Nie wiem co robić,być z nim czy odejść?wiem,że decyzja należy do mnie,ale spróbujcie się postawić w mojej sytuacji,patrząc na to z boku ,co otym sądzicie?
- ONA23
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- Edyta88
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ja szczerze mówiąc nie potrafiłabym zaakceptować tej sytuacji. Już za samą zdradę bym go przekreśliła. Ale ja mam specyficzne podejście do związków jak się okazuje i pewnych rzeczy po prostu nie akceptuję. Zastanów się, czy będziesz potrafiła żyć z tą myślą. Ślub to poważna decyzja i może warto z nim jeszcze poczekać?
- KarolaJestem
- Zbanowany
- Nieaktywny
Każdy ma prawo do błędów..Wiem jak to brzmi w tej sytuacji ale nie byłam w stanie wymyślić nic mądrzejszego.Jeżeli go kochasz a on Ciebie to uważam że jakoś to przezwyciężycie. A w przyszłości gdy i ty z nim zajdziesz w ciąże twoje dziecko będzie miało rodzeństwo i nie bd już samo;) Pomyśl o tym..
________________________________________
Prawdziwa miłość przezwycięży wszystko
- myszkaa__18
- Woman In Red
- Nieaktywny
Moim , zdaniem powinnaś z nim porozmawiać , bardzo nie odpowiedzialnie zachował się nie przyznając się do swojej zdrady ... Jak dla mnie gdy ukochany/ukochana zdradzi po prostu nie zasługuje na naszą miłość i zaufanie ... Dlatego musisz poważnie się zastanowić czy na pewno go kochasz , bo jeśli tak - i to jest prawdziwa ,szczera miłość to MOŻECIE razem przetrwać wszystko !
Powodzenia. 
- zuzia7
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
po takim czyms nigdy bym juz mu nie ufala , nie wybaczylabym 
- liva
- Woman In Red
- Nieaktywny
Z mojego punktu widzenia taka sytuacja byłaby nie do zaakceptowania. Wygoniłabym go ze swojego zycia od razu jak by się przyznał.
Ale skoro napisałaś, ze przez pewien czas było miedzy wami jeszcze lepiej to oznacza, że jest szansa, że Ty dasz radę. Musisz się powaznie zastanowić. A ze slubem poczekaj. Najpierw wszystko poukładajcie, zastanowcie się oboję czy macie szansę na szczesliwy zwiazek i dopiero wtedy niech zapadnie decyzja. Na spokojnie, nie spiesz sie. Bo teraz moze ci sie wydawać, że dasz radę a pozniej sie okaze, ze jednak nie potrafisz z tym zyc.
7 2010-02-14 02:15:02 Ostatnio edytowany przez vinnga (2010-02-14 02:15:27)
- vinnga
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dziecko z inną to nie jest dramat. To część życia ukochanej osoby, którą przy odpowiednich chęciach z obu można zaakceptować.
Dramatem za to jest fakt, że to dziecko powstało podczas trwania waszego związku. Jak dla mnie to przekreśla wszystko. Czy będziesz ufała człowiekowi, którego kochasz tyle czasu, a który w tym czasie Cię zdradził? Skąd masz pewność, że nie zdradził Cię więcej razy, skoro dopiero dziecko zmusiło go do wyjawienia zdrady? Nie po każdym skoku w bok zostaje dowód w tak namacalnej postaci...
Dziecko to nie jest coś, co kiedyś się zdarzyło i teraz nie ma. Dziecko to element przeszłości Twojego partnera, który wpływa na teraźniejszość. W każdym najmniejszym kryzysie będzie Ci przypominało o zdradzie. A co zrobisz jak będzie się nim za bardzo interesował? Będziesz czuła się zazdrosna i w pewien sposób odrzucona. A co zrobisz jak nie będzie się interesował? Będzie to świadczyło o tym jakim jest ojcem i że w podobny sposób może odnosić się do Waszych wspólnych dzieci.
Bardzo niesprawiedliwie oceniasz matkę tego dziecka. Wbrew stereotypom samotne matki nie stawiają sobie za główny cel upolowania zastępczego tatusia. Jak dla mnie ona to zwykła samotna dziewczyna, która szukała namiastki bliskości i trafił się akurat Twój facet. Możliwe, że nawet nie miała pojęcia, że on jest z kimś w związku. Dobitnie o tym świadczy fakt, że nie poinformowała go o tym, że jest w ciąży. Gdyby chciała go "upolować" jak twierdzisz, to by go poinformowała w pierwszej kolejności. To silna, honorowa dziewczyna, a Twój partner był wtedy zwykłą męską szmatą (drogie moderatorki, wiem, że nie należy używać brzydkich słów, ale to tylko dobitne przedstawienie mojego stanowiska i nijak adekwatnego do sytuacji synonimu znaleźć nie mogę).
Tak jak napisała liva: teraz wydaje Ci się, że dasz radę, ale potem może się okazać, że nie umiesz z tym żyć... Pogoń drania. Nie za dziecko, a nawet nie za zdradę - ale za ukrywanie. Jeśli umiesz zaakceptować zdradę - ok, Twój wybór, ale jeśli Twój mężczyzna przyznaje się do winy wyłącznie w obliczu niepodważalnych dowodów to ja Wam szczęścia nie wróżę...
- żuczek
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
a czy on w ogóle jakoś się tłumaczył? Mówił Ci dlaczego Cię zdradził? Skoro zrobił to aż dwa razy (a być może było ich więcej) to musiał zrobić to świadomie. Ja nie wybaczyłabym. Dziecko jest tutaj akurat najmniejszym problemem, ale człowiek, który po 3 latach związku, deklarujący poważne uczucie idzie z inną do łóżka, pozniej ukrywa to tyle czasu... Czy Ty potrafiłabyś znowu mu zaufać? Jeśli tak to podziwiam Cię, ja nie uwierzyłabym, że były to ,,tylko,, dwa razy. Jesteście ze sobą tak długo, a on przyznał się dopiero przed ślubem i to pewnie tylko dlatego, że w końcu musiał powiedzieć ci o dziecku. Współczuję Ci tej sytuacji, nie potrafię sobie nawet wyobrazić bólu złamanego serca, który miałabym w Twoim położeniu
- tomek84
- Netchłopak
- Nieaktywny
Co za gosc...!
Szczerze mowiac, to szok!
Nie jest wart Ciebie, bo to juz jest szczyt robienia kogos w ch..
+ ze sie przyznal
- ze zdradzil
- ze ma dziecko z inna, bo to bedzie skutkowalo na wasz zwiazek, bo dzieciak to nie figurka porcelanowa, nawet nie pies, tylko zywa ludzka istota, ktora sie trzeba opiekowac.. (ktora ma mame..!) a roznie to moze byc w przyszlosci..
"boję się samotności" -sory, ale to nie jest argument, aby byc z takim facetem..
Z drugiej strony milosc nie ma granic.. wiec Ty musisz wiedziec, czy mu ufasz, czy jest nadal wiarygodny dla Ciebie, a co najwazniejsze, CZY GO KOCHASZ, i potrafisz przebaczyc, niestety jedną (TAK) i drugą (NIE) decyzje mozesz potem zalowac..
serce czesto podpowiada inaczej niz rozum... ale czy dobrze?
- Amelia*
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
ONA23 gdybym była na Twoim miejscu,to od razu bym go zostawiła.
Nie dlatego,że ma dziecko z inną,tylko dlatego,że zdradził Cię i nie potrafił
się przyznać do tego od razu,tylko po kilku latach.
Poza tym,po tym wszystkim,ja nie potrafiłabym zaufać na nowo
i choć bardzo bym się starała,to związek i tak by się rozpadł.
Kolejna sprawa jest taka,że nie potrafiłabym zaakceptować faktu,że
ma dziecko.W pewnym momencie to dziecko mogłoby być dla niego
nr 1 w życiu,a Ty zeszłabyś na dalszy plan.
Wbrew stereotypom samotne matki nie stawiają sobie za główny cel upolowania zastępczego tatusia
zapewne nie wszystkie,ale opiszę Ci na własnym przykładzie.
Mój facet przede mną był z kobietą,która miała męża i dziecko.
Fakt,w trakcie ich związku się rozwiodła,ale koniecznie chciała
mieć szybo dziecko z moim partnerem.
Byli ze sobą zaledwie parę miesięcy,a ona chciała drugie dziecko,
a dopiero potem ślub,więc chyba o czymś to świadczy.
Gdy mój partner miał problemy finansowe,to ona szybciutko
zniknęła z jego życia....notabene to jest ta kobieta,o którą
ja jestem cholernie zazdrosna(wypowiadałaś się w moim wątku
o zazdrości).
Pozdrawiam.
- ONA23
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Dziękuję za odpowiedzi,chyba tego sie spodziewałam.Zgadzam się z opiniami,że nie fakt ,że jest dziecko najbardziej boli,ale to że przez tak dlugi czas bylam okłamywana.Kiedy wychodziłam w weekend na studia,to on wtedy znajdował czas dla dziecka.Teraz kiedy wiem,zabieramy małego i jego siostrę do nas i jest dużo lepiej,bo możemy spedzić czas razem.Pewnie dużo jeszcze czasu minie zanim będę mu w stanie zaufać,o ile to w ogóle nastąpi,dlatego data ślubu na pewno będzie przesunięta,ale nie potrafię skreślic go z mojego życia,zobaczę jak się wszystko poukłada.Wychodzę z założenia,że każdy ma prawo do pomyłki,bo nikt nie jest doskonały,tylko trzeba się do tego przyznać,a on tego nie potrafił zrobić-dopiero ślub był sytuacją ,która zmusiła go do przyznania się.Odezwę się jeszcze kiedyś i napiszę jak się wszystko zakończyło.
