Co jest prawdą a co nią nie jest

dobrze zrobiłas, zajmij się czymś innym, znajdź sobie jakieś hobby. A najlepiej to znajdź klina, nie od razu stały związek (chyba, że chcesz), ale flirtuj, baw się, chociażby tylko wirtualnie.

I nie wchodź z nim w jakiekolwiek dyskusje.

Nie chodzi o to byś sie od razu z kimś spotykała. Wejdź na czat i po prostu poflirtuj. bez żadnych zdjęć, zobowiązać, spotkań. Poczujesz się znowu kobieco,a  nie zrobisz nic co by Ci ujmowało jako kobiecie. Ja po rozstaniu z chłopakiem tak zrobiłam i nie żałuję.

Co do sprzątania itp. Nie byłaś złą żoną, tylko kobietą, która nie zmusza się do czegoś czego nie lubi. A on co, rączek nie miał? Nie tylko kobieta ma sprzątać, prać i gotować. Skoro stać Cie na to, żeby wynająć kogoś do tego typu prac to tylko cieszyć się możesz. to z nim jest coś nie tak, a nie z Tobą.

Nigdy nie jest się za starym, żeby kogoś poznać, albo poflirtować. Spróbuj, najwyżej Ci się nie spodoba i wymyślimy coś innego

W kokonie może być całkiem przyjemnie - ciepło i nikt nie przeszkadza. Jedyny problem to samotność, ale to właśnie cena bycia w kokonie.

skoro nie jesteś jego kurą domową, to pozostaje raczej jego słabość do kobiet i potrzeba wracania co kogoś "pewnego"-czyli ciebie.

nie masz dowodów na to czy on cię zdradzał czy nie.. może to się wydawać dziwne ale..dlaczego nie wynająć detektywa?(chyba, że potrafisz być nim sama;) ) kiedyś jak ktos poszedł do psychologa to mówili, że jest chory psychicznie skoro tam chodzi - dziś dużo ludzi chodzi i nie jest to dziwne. podobnie usługi detektywistyczne- dopiero próbują wejść w modę-w przyszłości (sądzę, że nie tak dalekiej)będą normalnością jak psycholog dzisiaj. uważam, że jeśli możesz sobie na to finansowo pozwolić to nie masz nic do stracenia. możesz tylko zyskać pewność - w jedną lub w drugą stronę.

może być też tak, że twoje wyrzucenie go z domu rzeczywiście go otrzeźwiło - może myślał, że sobie może bimbać bezkarnie między kobietami a tu nie jest tak - żona sobie na wszystko nie pozwoli..

ktoś pisał wcześniej o hobby - może naucz się gotować:) dobrze ci to zrobi bo będziesz mieć zajęcie a mąż (ten czy następny) na pewno to doceni..:)

nie mam wglądu w wasze małżeństwo dlatego mogę się mylić ale wydaje mi się, że może mało rzeczy robiliście dla siebie nawzajem - takich za które moglibyście być wdzięczni, lub za które moglibyście siebie podziwiać. może jesteście zbyt niezależni od siebie, zbyt samodzielni.. może mąż tobie nie pomagał bo go o to nie prosiłaś. absolutnie cie nie chce obwiniać. chodzi mi o to, że mężczyźni lubią kiedy kobieta traktuje ich jak swojego "wybawcę", "rycerza na białym koniu".. skoro taki był pomocny tamtym kobietom tzn, że one go o to prosiły.. a wiedziały jak prosić i jak dziękować.. może czuł się przez to dowartościowany..

trzymam za ciebie kciuki bo widzę, że jesteś fajna babka:)

Może chociaż jakaś Poradnia Małżeńska pomogłaby Ci podjąć odpowiednią decyzję. Smutne jest to, co piszesz. Mi kiedyś, kiedy byłam młoda i zaszłam w ciążę przypadkową, wydawało się, że chyba gorzej być nie może, że tak wiele tracę w życiu, że nie zdążyłam się nawet wyszumieć i już muszę stać się dorosłą, odpowiedzialną, matką i żoną. Wtedy była to dla mnie ogromna krzywda, czułam straszny żal..
Ale czytając to co piszesz, jak opisujesz swoje życie,  to tylko utwierdziło mnie w przekonaniu,  że niczego w życiu nie straciłam, że poprostu dostałam od życia coś, co zazwyczaj dostaje się później -to jak z prezentem, który dostaje się przed swoimi urodzinami.  Dostałam dwa prezenty -ten wcześniejszy i ten późniejszy. Niczego tak naprawdę nie straciłam, dzieci odchowałam, wciąż byłam młoda i mogłam nadrobić to, co straciłam.
Wiem, że to co napisałam, to bardziej pocieszenie dla mnie, niż dla Ciebie, ale chcę Ci powiedzieć, byś opuściła swój kokon i zaczęła żyć, starając się nadrobić, to co straciłaś i nie oglądać się za siebie. Pomysł z czatem też może być dobry.  Może po drugiej stronie monitora znajdzie się dusza, tak samo zraniona jak Ty? A kto Cię bardziej zrozumie, jak ten, który przeszedł to samo co Ty?
Lepiej spróbować i żałować, niż żałować, że się nie spróbowało

Może to robić z mężem, czy bez męża - bez róznicy.

Pytasz: "Czy te "podziękowania" innych, nieporadnych kobiet zawsze muszą oznaczać to co myslę? Czy możliwe, żeby to wszystko było niewinne? Czy możliwe jest dostać smsa o tresci "kocham cie" od kobiety, kiedy nie jest sie nią zainteresowanym i nie daje się żadnych sygnałów i ma sie tą osobę wpisaną w telefonie pod takim hasłem by ewentualnie mnie okłamać? Czy możliwe jest zrobienie zdjęcia w bieliźnie koleżance o której nie wiedziałam a jej pomagał, a w bieliźnie była bo było gorąco?"

odpowiadam: uważam, że nie jest to możliwe

uważam, że wiara w to byłaby naiwnością. tylko pytanie co dalej z tym zrobisz? czy mu wybaczysz? czy dasz mu kolejną szansę?

bardzo fajnie, że zapytałaś go czego mu brakuje, co one takiego w sobie mają.. ale pamiętaj, żeby przy kolejnej rozmowie powiedzieć czego TY potrzebujesz w tym związku.. pamiętaj, że to ty go wyrzuciłaś a to on błaga cię o możliwość powrotu - nie wahaj się w tej sytuacji stawiać wymagań. to ty jesteś tu pokrzywdzona. to on zachowuje/zachowywał się nie fair.choć prawda-jeśli postanowicie się zejść, to łatwiej coś naprawić jeśli obie strony pracują nad związkiem.

ps. przyznam, że jak pisałaś wcześniej,jak on ci powiedział, że: " ON CI WYBACZYŁ, ze go wyrzuciłaś z domu", to miałam ochotę zdzielić go w twarz!! - jakby ci taki tekst jeszcze w oczy powiedział to walnij go ode mnie!!

znowu jestem pijana...
nic sie nie zmienilo..
dowiedzialam sie ze ze skoro nie umiem zapomniec to powinnam sie "pogodzic".... a to ze nie chce zeby wrocil to nie to ze nie umiem juz ufac tylko ze "nie chce mi sie juz starac o nasz zwiazek"

ps najgorsze jest to ze kazde spotkanie z nim rozwalania mnie zupelnie.
ps2. farfalla skad jestes?

Ja uważam , że ludzie tacy jak Twój mąż się nie zmieniają, oni mają swoisty system wartości, są totalnymi egoistami, choć czasami nabierają wszystkich dookoła, że jest inaczej....
Pisałaś, że może nie byłaś "taką" żoną, nie gotowałaś....itd....
Nie wyrzucaj sobie tego, takie myślenie jest błędne....
Ja - gotowałam, sprzątałam, prasowałam, raz w tygodniu piekłam ciasta, dom i ogród w idealnym porządku..Ponadto pracowałam zawodowo, byłam zadbaną kobietką. Lubiłam swój dom, ale też nie byłam kurą domową -  miałam też swoje życie, spotykałam się raz na jakiś czas z koleżankami, kino, kawiarnia, pogaduszki ....  Ponadto okazywałam uczucia mężowi - z wzajemnością, dużo też podróżowaliśmy - żyć nie umierać..
Mój mąż mnie zdradził....
Jak zapytałam dlaczego ...... usłyszałam, że nie podoba mu się mój tryb życia, że powinnam częściej wychodzić z domu, że po pracy zamiast siedzieć w domu powinnam iść do knajpy, np. na piwo.... Jednocześnie wymagał, aby w domu był codziennie obiad, aby było czyściutko...
Jego kochanka - matka dwójki dzieci - miała właśnie taki tryb życia - po pracy, knajpka, jakiś krótki wypadzik z tym lub tamtym "kolegą" , powroty do domu nad ranem w stanie upojenia...
Taaaaa, to ja byłam ta nudna.....
W tym momencie mój cały system wartości zawalił się totalnie, bo co z tego, że byłam dobrą żoną, zadbaną kobietą...  to była za mało, aby mnie szanować jako człowieka. W tym momencie stwierdziłam, że rodzice źle mnie wychowali, bo wpoili mi wartości, które są w tym świecie całkowicie bezużyteczne.
Nie ma sprawiedliwości, jeden zdradza, bo brakuje mu czegoś w małżeństwie, drugi, bo ma za dużo, trzeci bo ma za dobrze , a tak naprawdę, bo w du...ach im się przewraca.

I to jest zdrowa i najlepsza decyzja jaką mogłaś podjąć w obecnym stanie ciała i duszy. Bedą z ciebie jeszcze ludzie, a jestem pewna, że jak tylko staniesz na nogach, otrząśniesz sie z tego kubła śmieci, które na ciebie wywalił, to prędko przyleci i będzie się znów łasił jak młody kotek.  Patrz wtedy na niego  nie oczyma nadziei, tylko pamięcią bólu, który teraz przechodzisz, będzie łatwiej wybrać i podjąć decyzję.

Ja miałam 38 lat jak urodziłam dziecko, moja koleżanka 44. Czemu boisz sie starości, czemu przekreslasz najpiekniejsze lata swojego zycia, dojrzałe, madre. Bedąc w takim stanie psychicznym i jeszcze pijąc, rzeczywiście zaczniesz sie starzeć w szybkim tempie. Popatrz po świecie, ile kobiet z własnego wyboru zaczyna  układac sobie zycie  po 40. Potrzebujesz rozmów z mądrym psychologiem, może zacznij od przeczytania kilku ksiązek, choćby zyciorysów. Może to wyciszy ten strach, który teraz tobą poniewiera. Strach niszczy, bojąc sie czegość, wpadamy właśnie w to czego się boimy. Bojąc się , że zostałaś bez celu, sama z 40 na głowie nie pomagasz sobie, tylko realizujesz swój strach.

nie zaznaczyłam wątku i miałam totalny problem z jego odnalezieniem. na szczęście (dopiero dziś) wpadłam na to, że jest w kompie coś takiego jak historia!
w każdym razie byłam zmartwiona jak sobie radzisz, czy coś się zmieniło..

nawet jeśli tabletki są tylko innym uśmierzaczem zamiast alkoholu, to myślę, że jest to mniejsze zło.
Po tym przynajmniej trzymasz pion i nie tracisz pracy..

dobrze, że byłaś u "psuchomagika" ale czy ty chodzisz na jakąś psychoterapię czy po prostu poszli na łatwiznę i dali ci tylko leki..? wizyty u dobrego psychologa (nie u psychiatry) pomogą ci zacząć życie z nowymi siłami (i to bez pomocy farmakologicznej). - wiem bo kiedyś korzystałam z takiej pomocy.
________________

z jednej strony piszesz, że nie chce ci się już pracować nad tym związkiem ale z drugiej strony widać, że nie potrafisz się pogodzić z tym, że mogłoby go już nie być. ciężka sprawa.. ale trzeba się na coś zdecydować bo takie zawieszenie sprawia, że stoisz w miejscu pogrążając się w czarnych odmętach rozpaczy.. to jak sama widzisz - nie służy ci..

jeśli czujesz, że nie potrafisz go przyjąć pod swój dach ponownie to może daj sobie czas (z datą! może to być nawet kilka tygodni) na to by się wyciszyć, pozbierać się, pogadać ze swoimi myślami, pragnieniami, odczuciami..-bez presji żadnej decyzji, że dziś lub jutro musisz ją podjąć. otóż NIE MUSISZ. Podejmiesz ją np. za miesiąc (w zależności od wyznaczonego terminu)

i banalna sugestia ale nie mogę nie napisać - idź na siłownię. zapytaj tam kogoś jak ćwiczyć na tych sprzętach, powiedz, ze jesteś pierwszy raz, zeby ktos ci podpowiedział od czego zacząć.. wierz mi - jak ćwiczysz nie myślisz o niczym bo nie masz na to siły. starasz się tam przetrwać! taki "reset" ok 1-1,5 godz ci się czasem przyda. a moze będzie worek treningowy..;)
tylko się nie przeforsuj. ja na początku robiłam po troszeczku..

bądź dzielna! trzymam za ciebie kciuki:)

ps. pytałaś skąd jestem - wybacz ale takie wyznanie nie będzie sprzyjać mojej anonimowości