małzeństwo- rutyna czy wypalona miłość.

Nie mam pewności ,że mnie fizycznie zdradza. Te jego wybryki już sie skończyły. A ja jakoś nie potrafie mu znów zaufać:/ Jeździł bez mojego pozwolenia. Robił co chciał a ja siedziałam z dzieckiem w domu.

Na dzień dzisiejszy jest dobrze i źle. Stara się być miły choć to jego zachowanie wydaje sie być sztuczne wynikające z potrzeby seksu. Wiem ,że prawienie komplementów , dawanie kwiatów to stereotypy ale chciałabym dostać chociażby sztucznego kwiatka do wazonu a nie komplet seksi bielizny. Nie chce krzywdzić go ani naszego maleństwa. Czuje, że coraz bardziej zamykam w sb wszystkie uczucia jakie mam. Nie jestem szczęśliwa w tym związku. Siedzę w domu z dzieciątkiem , nie mam możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy stałej. Mieszkamy z teściami i ich dziećmi. Często dochodzi do spięć z jego rodziną przez które on sie coraz bardziej ode mnie oddala. Myśle, że w jego wychowaniu popełniono ogrom błędów, nie mówie że mnie mama wychowała idealnie ale nauczyła mnie by dbać o to co mam , nauczyła oszczędności. On z kolei nauczony jest stawiać swoje marzenia na pierwszym miejscu. Toczymy też wielki bój o pieniądze. Ja nie pracuje więc wymagam od niego by miesięcznie przeznaczał 1/4 swojej pensji na dziecko. Gdybym tego nie robiła dziecko nie mialo by nic. Powinien to zrozumieć. Sama juz nie wiem czy dobrze robie biorąc od niego  "alimenty" w małzeństwie, przy nadażającej sie okazji nie omieszka mi tego wypomnieć. Nie wiem jak z nim rozmawiać mówiąc mu jedno on myśli drugie. Jakby nie słuchał albo nie chciał słuchać a gdy juz sie zdarzy , że che odeprzeć moje argumenty to jego odpowiedzi są nie do tematu. Czasem gdy mam dość mowie ,że poszukam kogoś kto naprawde mnie doceni wtedy grozi , że nie pozwoli na to a jeśli juz to nie odda mi córki. To młody chłopak z szaleńczymi pomysłami w głowie. Gdy jest w pracy czuje spokój .Gdy wraca zaczyna mnie denerwować. Zamiast tyci małego przepraszam robi oczy niczym kot w butach z bajki "shrek" i czeka na współczucie. Zazwyczaj na kazde moje pytanie o jego wpadki DLACZEGO ? odpowiada "bo ja już tak mam" ale ja tak nie mam i nie wiem co bedzie dalej co mam robić. Boje sie tego rozwodu ale wiem ,że w tym związku nic dobrego mnie nie czeka

Dziekuje bardzo za dobre rady i miłe słowo. Tylko jak ja mam mu to powiedzieć jak z nim rozmawiać żeby to zrozumiał? Jak mówiłam mieszkamy z jego rodziną. Wtrącanie sie osób 3 jest nieuniknione jak mam sobie z tym poradzić?

Może po prostu zapytaj go czego mu brakuje w waszym związku lub czego mu nie dajesz? Nie chodzi mi o to, aby utwierdzać go w w jego czysto egoistycznym podejściu do waszego życia. Może uda wam się w ten sposób dojść do innych tematów, które uda wam się rozwiązać z pozytywnym efektem.
Pewnie czytając to, zadajesz sobie pytanie dlaczego nie moglibyście zacząć od tego, czego tobie brakuje. Jako facet odpowiem Ci w ten sposób- my nie lubimy marudzenia kobiet. Fakt, że nie było by to marudzeniem, bo taka jest rzeczywistość, jednak dość często tak to odbieramy. ALE- wy kobiety macie swoje sztuczki- natura (niestety :-) ) wyposażyła was w zdolność ciągnięcia za kilka sznurków w momencie gdy facetowi wydaje się, że ciągniesz za jeden- mam nadzieję że rozumiesz ta metaforę :-)

Poza za jego błędami spójrz również surowym okiem na siebie- czy jeszcze się malujesz rano? czy ładnie się ubierasz? czy ładnie pachniesz? czy dalej jesteś uwodzicielska?
Może w tym tkwi klucz do rozwiązania waszych problemów.

Pozdrawiam