A miało być pięknie..... - Netkobiety.pl

Zioła, zioła, zioła....... wszędzie je czuję i mam wrażenie, że robię się ziołem.
Wczoraj w operze kazałam przyjaciółce obwąchiwać się, bo miałam wrażenie, że czuć je ode mnie.
Nie użyłam żadnych perfum w obawie, że to się pomiesza i wyjdzie zapach gówna w trawie.
Ona stwierdziła, że jestem przewrażliwioną, ale dlaczego mężczyzna, który siedział koło mnie - przesiadł się?
Czyżby było jemu duszno w środku obcych kobiet.... no, było tam jednak duszno, ale może uciekał od ziół, sam pachnąc czosnkiem?
Tego już się nie dowiem, ale chyba o ten czosnek chodziło, bo kobieta, przy której siedział, coś jednak skomentowała.
Swoją drogą jak można objeść się czosnku i iść w tak przecież ważne miejsce?
Nie wiem i nie zrozumiem takich osób, których bezpośrednie czosnkowe towarzystwo bywa dla mnie nie do zniesienia.
Wracam do swoich ziół, które zdominowały moje życie, bo przed każdym /3x/ posiłkiem, inne po posiłku, a jeszcze inne 2x w międzyczasie.
Mój organizm zaczął wariować... czyżby już jakaś jego reakcja?
Chodzę słaba, pocę się często, siusiam co chwilę albo przez pół dnia wcale. Inne też różnie.
Mam wrażenie, że wszystko we mnie się rozregulowało. Nawet wątroba się już zbuntowała, co prawda na chwilę, ale jednak.
Czy też wszystko powinnam kłaść na karby odtruwania?
Przestawiam się na wymaganą dietę. Musiałam wiele odrzucić z moich uwielbianych potraw, zaniechać owoców, białego sera i mleka, a też
i nie ma mowy o schaboszczaku i innych potraw z wieprzowiny i z kurczaka mojego kochanego.
Kurcze jak ja będę żyć?
Chyba poszukam sobie Górala co ma hodowlę owiec i kóz, bo tylko takie mleko i sery mogę spożywać.
Zażądam by do hodowli dołączył indyki z uwagi na ich mięso. Przydałyby się też cielaki wyłącznie dla mnie.
No i miałam okazję, ale ją zlekceważyłam gdy w maju ub roku byłam w Zakopanem i poszłam na własnych nogach nad Morskie Oko, to po drodze
jeden chciał mnie zabrać, ale na dół, podczas gdy ja szłam w górę.
A ten drań śmiał się, że najpierw dół, a potem góra... cokolwiek to znaczyło.
Było wesoło, ale na tym się skończyło.
Muszę też chyba rozejrzeć się za drugim co ma stawy hodowlane ryb, bo mogę jeść jedynie słodkowodne.
W całej mojej okolicy i ościennych - nie ma detalicznej sprzedaży ryb słodkowodnych, a tylko hurt. Może więc kupie sklepową zamrażarkę i zrobię hurtowy zakup?
Pomyśle..... ale nie teraz.
Jutro przecież też będzie dzień.
Aaaaaaa ... i jeszcze pokochałam kaszę jaglaną na co dzień!
Brrr....!

Miłego weekendu życzę.

Już 15 dni morduję się katując swoje wnętrze paskudztwami, które mają mnie oczyścić ze wszystkiego złego co mi w środku siedzi.
Może także oczyści przy okazji mój charakter i zrobię się na stare lata niemożliwie dobrym człowiekiem?
Chyba nie będzie tak dobrze, a poza tym to wcale dobrą nie chciałabym już być, bo znów chodziliby mi po mojej biednej głowie
i musiałabym walczyć, by pozwalać.
Mój organizm zaczął normalnie funkcjonować, co znaczy, że już zaakceptował te ziołowo - balsamowo-olejowe atrakcje.
Staram się normalnie żyć, ale ta moja kuracja mocno mnie ogranicza z wychodzeniem z domu, bo w sumie cały dzień jest podporządkowany
dawkowaniu, odmierzaniu, liczeniu.
I jaglana da się znieść, bo nauczyłam się ją wykorzystywać na różne sposoby.
Właściwie to ona nie ma zapachu ni smaku, więc spokojnie można ją /już ugotowaną/ dokładać do wszystkiego, zagęszczać, a ostatnio nawet
dokładam ją do ugotowanych już ziemniaków i razem ugniatam i powiem, że wcale jej w tych ziemniakach nie czuję.
Najbardziej smakuje mi z uprażonymi jabłkami z cynamonem.
Nigdy nie pomyślałam, że będę takie cuda wyczyniać.
Oby się to wszystko na coś przydało.

Pora roku jaka jest teraz zawsze mnie mocno ograniczała, bo palenie w piecu, które zresztą bardzo lubię wymaga uwagi i czasu, bo nie zostawię
palącego się węgla, a czekam, żeby się wyżarzył i dopiero gdy zakręcę piec to mogę gdzieś wyjść, ale to już najlepsza pora dnia mija.
Siedzę więc przeważnie w domu, a gdy mnie dopada nicość, to oglądam zdjęcia z moich ostatnich wojaży.
A najeździłam się sporo, pozwiedzałam, poodwiedzałam i teraz tak sobie myślę, że bezwiednie rzuciłam się w taki wir jakbym przeczuwała, że to,
co jest dobre zaczyna się dla mnie kończyć.
W kwietniu byłam z przyjaciółką u córki we Francji i podziwiałam jej piękne nowe dwupoziomowe mieszkanie.
Miejsca teraz mają tyle, że znów padła propozycja, bym u nich została na dłużej.
Nie odważyłam się jednak. Czyżby intuicja mnie hamowała?
Teraz gdy już wiem, że jestem poważnie chora, to cieszę się, że nie przyjęłam ich propozycji, bo za jakiś czas byłabym im ciężarem.
Od 18 lat już córka jest tam i ma swoje życie i pięknie jest jak jest teraz, ale kto wie co byłoby gdy..... ?
E tam nie ma co gdybać.
Tu jak jest to jest, ale jestem u siebie i stać mnie w razie czego na opłacenie pomocy.
Gdy tam byłam, to pokusiłam się o wejście do podparyskich katakumb, które ciągną się przez kilka kilometrów na głębokości kilku pięter
i z wyjściem na zewnątrz już poczułam problemy, bo musiałam przystawać, by wyrównać oddech.
Nawet moja przyjaciółka zauważyła, że jestem słabsza, niż zwykle.
Weszłam także na najwyższy taras na Bazylice Sacré-Cœur, co wcześniej nie przychodziło mi do głowy i nie wiem dlaczego.
Pokonałam tę wspinaczkę z przerwami, ale byłam szczęśliwa gdy już stanęłam na górze i cały /mały/ Paryż miałam jak na dłoni.
Nie da się tego zapomnieć.
Moje wysiłki i słabość kładłam bardziej na swoje serce, a tymczasem to płuca już dawały znać, że ich pojemność zmniejsza się.
W ub roku pokonałam 10 km pieszo idąc nad Morskie Oko, a wcześniej będąc w Krakowie weszłam na wieżę przywitać się z trębaczem,
który na wieży /13 pieter/gra hejnał.
Nie mogę nie wspomnieć Kopca Kościuszki, który 2 lata wstecz zdobyłam mając lęk przestrzeni.
Jak mogłam tak nie dawałam się starości, a już o chorobach w ogóle nie pomyślałam.

Czy już tylko wspomnienia mi zostały?

Ja chcę śniegu!  Śniegu i mrozu!
Nie znoszę takiej pogody o tej porze roku.
Źle się czuję, nie mogę zasnąć i wszystko jest nie takie.
Wczoraj miałam powera do roboty i wysprzątałam mieszkanie jak za dawnych dobrych /zdrowych/ czasów.
Mam błysk i wydawało mi się, że powinnam paść ze zmęczenia, a tymczasem do trzeciej nad ranem oka zmrużyć nie mogłam.
No i nie mogłam dziś odespać, bo czekam na kuriera, który mi dowiezie ważną dla mnie rzecz.
Nota bene dokonałam zakupu masek przeciwpyłowych i zastanawiam się dlaczego wcześniej nie przeleciało mi to przez myśl.
Trudno, lepiej późno, niż jeszcze później, albo wcale.
Wciąż zastanawiam się, co spowodowało degradację moich płuc i doszłam do tego, że będąc około trzydziestki pracowałam
przez kilka lat w Urzędzie Probierczym badając metale szlachetne kwasami probierczymi.
Nawdychałam się tego świństwa, a też i popalałam papierosy, a z biegiem lat coraz więcej i doszłam do prawie paczki dziennie.
Nie sposób ominąć alkoholu, który też swoje robił, a to, że całe życie palę w piecu, noszę węgiel z komórki, grabię liście,
tnę drewno  krajzegą - to przecież full serwis jeśli o pyły chodzi.
Teraz maseczka.... kurczę chyba dobrze, bo już płuc nie zregeneruję, ale już im nie dołożę więcej.
Alkoholu nie piję od lat piętnastu, od czternastu nie palę papierosów, co może przyhamowało ten proces.
Mam w planie jeszcze pożyć, ale przecież zdrowym się nie umiera, no chyba, że ....ale kysz!

Święta zbliżają się milowymi krokami, a ja zupełnie ich, a właściwie tego nastroju - nie czuję.
Nie lubię wszelkich świąt odkąd jestem skazana na ostracyzm społeczny, zgotowany mi przez córkę.
Najchętniej skryłabym się w mysią dziurę i wyszła dopiero w styczniu już po wszystkim.
Niestety, mysie dziury są za małe, a myszy nie zechcą mnie u siebie gościć.
Zatem trzeba się dobrze zapatrzyć i przeczekać w swojej 'złotej klatce'.
Pozwolę sobie na małe grzeszenie smakołykami, starając się nie łamać zasad mojej nowej diety.
Nie uda mi się jedynie wymiksować z wigilii, a też i nie bardzo chcę, bo w takim dniu, nikt samotnym
nie powinien być, a siostra miałaby do mnie żal.
Zakupy zrobię dużo wcześniej, by nie plątać się w tłumie i nie musieć słyszeć agresywnych reklam i muzyki.
Uwielbiam muzykę, ale tę, którą sama sobie nastawiam.
Wczoraj robiąc porządki słuchałam dobrej muzyki, więc i prawie tańczyłam przy tej robocie.

A tak w ogóle to nastrój mam wcale niezły.

.
.

          Zdrowych, Wesołych Świąt oraz Szczęśliwego Nowego Roku 2016
                życzę wszystkim, których wzrok padnie na tę kartkę.

Ciszo, witam cię serdecznie po długaśnym niebycie.

Przyjmij ode mnie ten świąteczny stroik, niech raduje swymi barwami i serce twe i duszę, w okresie Świąt Bożego Narodzenia i nadchodzącego Nowego Roku 2016.

Z życzeniami Żyworódka.

Cisza - spokoju  i zdrówka życzę ....

NAJLEPSZEGO!!!

chciałabym dziś czuć Twe emocje, tylko( aż) po to, by Cię w pełni zrozumieć. Jak wiele musi sie w życiu wydarzyć,? czy.. jaką bardzo trzeba czuć determinację, by w końcu wyklarować sytuację. Nigdy Ja...czytelnik(Twoich intrygujących wpisów )nie będe potrafiła wczuć się w sytuację, choć w pełni ufając w szczerość Twoich przekazów.......... - jestem  zaszokowana ( pozytywnie) Twoją determinacją, by w końcu PRAWOŚĆ zagościła w Waszych relacjach
P.S.- oby ona była szczera!,.. abyście osiągnęły w końcu to, czego nie doświadczyłyście tyle lat

mnie życie również  w różnoraki sposób doświadczyło( niestety nie zawsze dobrze ze mną się obeszło) już od młodych lat. W tzw dorosłości mój zły wybór spowodował, że zafundowałam córce niezbyt chwalebne dzieciństwo. Alkohol stał się "przyjacielem" mojego ex. Córka ( już dziś dorosła) kiedyś bardzo z tego powodu cierpiała.... oczywiście do czasu- czyli do rozwodu. Zawsze chciałam dać córce pełną rodzinę ( gdyż sama wychowywałam się w niepełnej, bo mój ukochany ojczulek zmarł, gdy byłam dzieckiem). Wiec wiem jak to jest, gdy jest  tylko mama/ jeden rodzic zapracowany, by sprostać prozie materialnego życia. Coż... stało się inaczej i przepraszając córkę "zakomunikowałam", że musimy się z jej tatą rozstać. Jej pytanie wybrzmiewa mi po dzień dzisiejszy.." mamuś, a stanie się to szybko....? - bez komentarza.......... ale do czego zmierzam........... minęło dobre kilka lat, a ona cały czas jest gotowa na kontakt( sama go inicjuje - z porażką niestety), ma ojca w sercu, wiele by dała, aby był "normalny". I tu myśl, która wraca mi w kontekście Twoich perypetii życiowych - cóż się wydarzyło", lub ( sory) co w sercu ma Twoja córka, że dziś, jako dorosła kobieta/ matka tak/ aktualnie się zachowuje. Szczerze życie Wam zgody i relacji, które z pewnością Was wszystkich uszczęśliwi

Skończyłam trzymiesięczną kuracje oczyszczania organizmu i katorżniczą dietę na ten czas.
Szkoda jedynie, że przy tym schudłam 4 kg, a do potężnych nie należę.
Myślę, że nie za długo nadrobię straty i znów osiągnę swoją od kilkunastu lat wagę 64 kg przy wzroście 163 cm.
Może to jednak nie być już takie proste, bo ten trzymiesięczny okres i wymuszona dieta poprzestawiała mi
dotychczasowe smaki i aromaty.
Nie to jest jednak najważniejsze, a to, że wyniki badań jakie właśnie odebrałam świadczą o tym, że warto było
się pomęczyć.
Nerki, wątroba, tarczyca - w należytym porządku, cukrzyca mi nie grozi, wszelkie wyniki związane z krwią
są zadowalające, a jedynie mam niewiele ponad normę cholesterolu, więc nowe tabletki na trzy miesiące.
Za kilka dni idę do pulmonologa i na temat moich płuc i co z tym fantem zrobić, już właściwy lekarz się wypowie.
Mam nadzieję, że i tu poprawa nastąpiła, bo lepiej ogólnie się czuję.
I wychodzi na to, że umrę prawie zdrowa, bo nadciśnienie dało się także opanować i choć dożywotnio będę
przyjmować leki, to nie ma niebezpieczeństwa wylewu.
I jak się nie cieszyć?
Przecież kiedyś zacząć musiały się problemy zdrowotne, bo moje życie było pełne sprzeczności, a już o zdrowie
nie dbałam nigdy wcześniej.
Czas więc zacząć rozpieszczanie.

Co do innych moich spraw, a zwłaszcza tych sąsiedzkich to tak jakby nic się nie zmieniło.
Oni sobie, a ja sobie i nic się nie dzieje.
Jakiś jeden, czy dwa epizody nic nie znaczące.
Może to i lepiej bo wcześniej działo się za wiele.
To nie jest proste teraz zacząć wszystko od początku, bo odwykliśmy od uczestnictwa w swoim życiu.
Już nawet przestałam domniemywać jakie  powody kierowały córką do  tego pojednania.

Ważne, że jest cisza i spokój.

Nie będę pisała przez jakiś czas, bo mam głowę zajętą, zajęte ręce, zajęty czas.... cała jestem zajęta.
Moja córka leży w szpitalu - ma guzy w mózgu.
Mnie powierzona została opieka nad sprawami domowo - rodzinnymi.
Wszystko odkładam, bo tak było zawsze, że gdy potrzebną jestem, to dla mnie nic się nie liczy.

Boże błagam! Oszczędź mi to moje dopiero co odzyskane dziecko!

hey ....

nie zaglądałam tutaj dawno .... tak jakoś wyszło
na Netkach w dziale " trudna miłość" młoda dziewczyna założyła wątek o tym samym tytule
różniący się tylko jednym słowem "tak "
przyznam się,że luknęłam czemu Cisza.. ??? przeniosła wątek z "naszej społeczności " ???
tym sposobem dziś zaglądnęłam TUTAJ

Ciszo może kukniesz ?????... napisz koniecznie jak zdrowie Córci ???   .... 
przytulam wirtualnie .... trzymaj się ....

JJoanna dzięki za życzonka Tobie również 
przede wszystkim spokojnych -zdrowych świąt ....

Dzisiaj sobie pomyślałam, że czas zajrzeć i coś napisać.
Szukam swojego wątku i nie mogę go znaleźć, a tymczasem on nie gdzieś w piwnicy ale na górze
sobie wisi.
Nie spodziewałam się wizyt u siebie, a już prawdziwą niespodzianką jest odezwanie się Twoje 'jjoanno'.
Nie mam wiele do pisania, bo wiadomo, że z rakiem to sprawa trudna, żmudna i rozciągnięta w czasie.
Córka wróciła w piątek ze szpitala i jest po radioterapii, a teraz z domu co kilka dni będzie dojeżdżała na chemio... bo i wątroba jest zaatakowana.
Z moich prawie tygodniowych obserwacji wynika, że radzi sobie całkiem nieźle i chyba dobrze, że jest
w swoim domu no i ze swoją rodziną.
Ja nie staram się  wpychać z pomocą bez wyraźnej prośby, bo zdaję sobie sprawę z różnicy charakterów
i poglądów, więc nie chcę iskrzenia.
Oddałam więc jej berło, które dzierżyłam podczas jej nieobecności.
Nasze relacje są poprawne, jednak ciepłymi je trudno nazwać.
Obie chyba jesteśmy ostrożne, a lata zrobiły swoje.
Jednak muszę pochwalić się, że otrzymałam od córki bukiet kwiatów w podziękowaniu za opiekę nad
jej rodziną, był też i tort, a wnuczek oddzielnie wręczył mi kwiaty dziękując za 'przykręcenie śrubek'
przez co wyniki w nauce wyraźnie się poprawiły.
I myślę, że było to właśnie podkreślenie tego, że byłam, ale już nie bardzo teraz jestem potrzebna.
I dobrze, bo gdy zechcą, to mnie znajdą, co czynią zwłaszcza dzieci.

Jestem zabiegana bo dbam też i o swoje sprawy zdrowotne i wciąż każą mi robić jakieś dodatkowe
badania, ale w kwietniu już pulmonolog winien zająć się moim leczeniem na poważnie, bo ostatnie
badania mam na 30go marca, a na 18go kwietnia już umówioną wizytę ze wszystkimi wynikami.
W międzyczasie okulista i dentysta i gdybym sobie nie robiła planu badań i wizyt, i nie drukowała
uzupełniając jakieś zmiany, to pewnie o połowie z nich bym zapomniała.
Z drugiej strony jestem zadowolona, bo w tym zawrocie głowy i moje sprawy poszły mocno do przodu.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich czytających mój wątek, ale szczególnie serdecznie tych, którzy się
do mnie odezwali.
Tak bardzo mi czasem brak 'głosu' innych ludzi i chociaż przez lata przywykłam do samotności, to ma
ona czasem gorzki smak.

[post usunięty na prośbę jego Autorki]

Rzuciło mną niemiłosiernie gdy zobaczyłam post o śmierci Księdza J. Kaczkowskiego i ten znicz powyżej bo chyba odpychałam od siebie
fakt, że córka moja odchodzi.
Nie mniej jednak uważam, że zamieszczenie tychże w sytuacji jaką ja opisałam było dużym nietaktem.

Córka pożegnała się z tym światem 14 lipca 2016.
Pozostał mi ogromny smutek, bo dopiero co ją odzyskałam po 20 latach, a tak szybko straciłam na zawsze.
Myślę, że Ona czuła, iż odchodzi i tym pojednaniem zapewniła swoim dzieciom moją opiekę.
Ostatnie miesiące Jej życia były dla mnie wielką bieganiną, bo nikogo poza mną nie chciała widywać.
To ja przy niej wszystko robiłam do karmienia włącznie, mnie wciąż wzywała i oczekiwała i wyraźnie cieszyła się
na mój widok.
Nigdy Cię kochać nie przestałam - zapewniałam Ją, a kiedyś usłyszałam, że na sytuację jaka wytworzyła się
w naszej rodzinie, wszyscy zapracowaliśmy.
Gdyby do tego wniosku doszła przed laty, o ileż lepsze byłoby nasze życie i relacje.

Na teraz mam w rodzinie zastępczej 11 letniego wnuka, bo wnuczka jest już pełnoletnia.
I to jest straszne, że dzieci i ja tak naprawdę nie znamy się, i uczymy się żyć w nowym układzie, co nie jest
łatwe, bo żyliśmy inaczej i inne wyznawaliśmy wartości.
Mam jednak nadzieję, że mimo mojego podeszłego wieku dam radę wychować go do pełnoletności.

Nie wiem, co napisać więcej, ale myślę, że na razie to Ciebie zadowoli "G" i dziękuję, że szukając kontaktu ze mną
zainspirowałaś mnie do powrotu.
Pozdrawiam.

Nie było mnie tu cztery lata i choć kilka razy zaglądałam, to nie ujawniałam się.
Pewnie już nie ma na tym forum znanych mi życzliwych userek, bo widzę dużo "nieaktywnych", mam jednak nieodpartą chęć wrócić do pisania.
Dlatego też podnoszę swój wątek, by znów w nim zostawić kawałek swojego życia.

Zastanawiam się jednak czy aby dobrze robię?
To się okaże

Wróciłam na forum no i połknęłam bakcyla.
Pomyślałam więc, że powinnam i w swoim wątku napisać co u mnie
po blisko pięciu latach nieobecności.

Ale po kolei.

1. Młody
    uczeń technikum, jest wciąż pod moją jednoosobową opieką.
    Od niedawna także jestem opiekunem prawnym, bo ojciec nie  interesował  się
    synem, jego potrzebami, nauką zdrowiem.
    Myślę, że to dlatego, iż ożenił się, a jego żona za Młodym nie przepada.
    Spotykali się zawsze na neutralnym gruncie, a do swojego domu nigdy nie
    zapraszali.
    Nigdy nie utrudniałam kontaktów ojca z synem i trudno mi jest pojąc jego postawę.
    Czas pokaże, co z tym dalej będzie, ale Młody wie, że cokolwiek  postanowi, to ja
    będę po jego stronie.
    Trudny mamy teraz czas, bo hormony buzują, więc i Młody buzuje, ale na ogół nie
    jest źle i gdy coś się dzieje, to dużo rozmawiamy i staramy się  iść na kompromis,
    a także nie zamiatamy problemów pod dywan.

2. Młoda
    mieszka teraz w moim byłym mieszkaniu tj za ścianą, bo doszłam do wniosku,
   że to dla dobra nas wszystkich będzie najlepsze wyjście.
    Zaproponowałam jej zamianę, na co przystała z ochotą, bo ma mieszkanie
    samodzielne, co jest dziś wielka wartością.
    Młoda niewiele zmieniła się po śmierci córki i nie umiemy już wspólnie
    funkcjonować.
    Nie za bardzo lubi młodszego brata, nie za bardzo mnie i w ogóle nie za bardzo
    lubi  ludzi.
    Żyje po swojemu i ma do tego prawo, a ja nadal nie pozwalam naruszać  praw
    moich, a teraz naszych.

3.  Mój były mąż
     nie związał się już z nikim, bardzo podupadł na zdrowiu, czasem ląduje
     w szpitalu, a wiadomo, że w takiej sytuacji potrzebuje pomocy.
     I o dziwo pomoc moją przyjmuje. Polega to na tym, że gdy jest chory to
     dostaje obiad, sprzątamy jego mieszkanie, zabieram rzeczy do prania,
     pędzę wnuczków i to głównie one robią jemu zakupy.
     Gdy zdrów, nie wchodzę mu w drogę i niech sobie żyje jak chce, bo
     przecież jest wolnym człowiekiem.
     Dużo rozmawiamy, zwłaszcza o wnuczkach.
     O naszej przeszłości w ogóle, bo i po co?
     Nigdy wcześniej nie radził się mnie gdy miał jakieś sprawy do załatwienia, a teraz
    przychodzi jak do dobrej sąsiadki i pyta mnie o zdanie.
    Ktoś z boku nie znający naszej historii, może pomyśleć, że jesteśmy przyjaciółmi,
    ale przyjaźń z ówczesnym moim wrogiem nie wchodzi w rachubę.
    Patrząc na wrak tego człowieka, nie czuję nic poza współczuciem i często mi w
    głowie szumi “miałeś  chamie złoty róg”.
    Chcę jednak, by wnuczki nasze zobaczyły, że zgoda buduje, że można
    żyć inaczej, niż widziały przez lata.
    Nigdy nie dawałam się wciągnąć w jakieś gierki, awantury, intrygi.
    I tak mi zostało.

4. Moja wychowanka
    nadal jest mi bardzo bliska. Codziennie telefon choć na chwilę dzwoni.
    Tamte wnuczki dorastają w zdrowiu i radości.
    Córka po rakowych historiach ma się dobrze. Wciąż jednak badana, ale
    już raz na rok i wyniki są zadowalające.
    Jej matka była moją kuzynką. Miałyśmy też częste kontakty i w miarę dobre relacje.
    Jeździłam raz w roku do miasta, w którym mieszkała , bo tam pochowany jest mój
    ojciec. Jeździłam w sprawach grobu, pogrzebu jego żony, innych członków rodziny 
    i tak już było, że od kilku lat, raz w roku spotykałyśmy się i  my.
    Zachorowała na raka i zmarła gdy szalała pandemia, więc znów spadło to na mnie.
    Pochowałam ją w grobie rodzinnym bo przecież ona była kuzynką także ich.
    Pożegnałam w imieniu córki “naszej córki” i zamknął się już tamten rozdział
    rodzinny.
    Pozostał tylko grób.

5.  Ja
     jestem wiekowa, ale wciąż na chodzie, a nawet na biegu.
     Zawsze byłam energiczna I nieraz zapominam, że czas zwolnić, ale póki
     co jestem bardzo samodzielna I samowystarczająca.
     I starym zwyczajem nawet krajzegą władam.
     Młody się rwie, ale boję się, bo to instrument niebezpieczny.
     Jeszcze kilka miesięcy i nie będzie cięcia drewna, bo przechodzimy na  gaz.
     Nie mam problemu ze zdrowiem, a ściślej, nie pogarszają mi się  sprawy
     zdrowotne, stwierdzone przed kilku laty.
     Myślę więc, że nadal jestem zaopiekowana.
     Dwa lata wstecz zmarł ten, co mnie zostawił, a którego szczerze pokochałam.
     Widywaliśmy się czasem i tuż przed jego nagłą śmiercią wpadliśmy gdzieś
     na siebie.
     Bardzo przeżyłam jego śmierć.

Reasumując, mogę spokojnie ten wątek opuścić, by trochę po innych watkach się powłóczyć.

Gdybym jednak miała o czym pisać, to tu przysiądę.
     
Pozdrawiam serdecznie wszystkich czytających.

No i się porobiło!.
Nie zaglądałam na swój wątek i nie widziałam "pasławku", że mnie odwiedziłeś.
Pozdrawiam serdecznie.

Zajrzałam tutaj, by coś napisać o świętach, które akurat są, ale na razie rezygnuję,
bo u mnie trudny czas. 
Mam problem z Młodym, który jak napisałam wcześniej buzuje razem ze swoimi hormonami, a dodatkowo /moim zdaniem/ uzależnił się od Internetu.
Drugi rok lekcje on-line zrobiły swoje. Przyspawał się do komputera i nie widzi życia
poza Internetem. Zaniechał wszelkich aktywności poza nim.
Wyłączanie Internetu około 23-ciej to awantura na całego.
Nie mogę pozostać obojętna na to i poszukałam fachowej pomocy.
Od stycznia Młody idzie na terapię.
Poczekam na efekty wierząc, że się wyprostuje.
Terapia na razie rozpisana na pół roku.

Czas, potrzebny jest czas.

acine
dziękuję za miłe słowa.
Czasem tak dzieje się, że  jednym życie mija bezboleśnie i gładko,
a innym podkłada wyboje i kolce.
Pomimo tego jak wyglądało moje, nie zgorzkniałam, nie użalam się nad sobą,
nie ma we mnie nienawiści, pretensji czy niechęci do życia.
Może dlatego, że wciąż jestem postawiona przez życie, by służyć innym, nie
mam więc czasu na rozczulanie się nad sobą.
Służyć - to umowne określenie, bo nie czuję się z tym źle, a skoro przyjmuje to
na siebie, to wiem, że powinnam wykonać dobrze.
Nie zawsze tak niestety było, bo mam w swoim życiu i czarne strony, ale
wydobyłam się z tego i żyje tak, by nie krzywdzić innych.

Nie będę ukrywała, że czytałam Twój post tuż po jego napisaniu i powiem, że
istotnie pisałam przez wiele lat bloga, do którego link /na chwilę/ tu podałam.
Przestałam tam pisać, bo znajoma, zawistna trollica, odkryła, że to ja
i zagroziła, że upubliczni kto był w bliskich relacjach ze mną, a mój przyjaciel
był znaną osobą w naszym wspólnym dużym gronie.
I nie o to się bałam, że skojarzą z kim sypiam, a o to, że za wiele obcych osób
pozna szczegóły z mojego życia.
Było to na Interii, która całą platformę wyrzuciła w kosmos, ale ja zdążyłam
usunąć z niej swojego bloga po jego wydrukowaniu.
Dlatego przeniosłam się tutaj i powróciłam, bo brak było mi właśnie takich
możliwości wypisywania się, pomocy innym i kontaktów, które są anonimowe.
Pozdrawiam

Cisza, pozdrawiam Cię serdecznie.
Widzę, że udzielasz się na forum, to dobrze. Muszę poczytać twoje wypowiedzi, co u Ciebie słychać.
Zawsze byłam zainteresowana Twoim wątkiem, ale w chwili obecnej udzielasz się ogólnie.

Dzisiaj składam Ci życzenia: przede wszystkim zdrówka, smacznego jajka, radości z wnucząt.

Ulle
Obecnie mojego życia nie mogę nazwać piekłem, ale niebem - też nie.
Jak wiesz wychowuję 17 latka, a to jest wielkie wyzwanie, bo do pomocy nie mam nikogo, a do krytykowania zawsze znajdą się chętni.
Mój były to pasywny typ i nie zrobi nic, żeby się nie narazić, ale może to jest lepsze,
bo mętliku w moim rodzinnym życiu miałam dość. I tak jak wychowywałam dwie
córki sama, tak też i obecnie sama muszę wychować wnuczka, a męskie stanowisko
w różnych sprawach jest czasem konieczne, a z ojcem jego tylko towarzysko.
Młodemu trudno było podporządkować się babci, która jest wymagająca, bo córka
chorując przez ostatnie  trzy lata swojego życia zupełnie rozpuściła dzieci, a dziadek
żył w uniesieniu, bo miał młodszą kobietę i tak jak nie brał udziału w naszym życiu,
tak nie był pomocny córce.
Jednak nie byłabym sprawiedliwa, gdybym nie wspomniała, że gdy córka pracowała
to dziadek opiekował się wnuczkami, bo mnie trzymano poza rodzinną granicą.
Opiekował, ale nie wychowywał.
No i na teraz jestem babcią, czasem Babą Jagą, jak mnie przez lata nazywano,
opiekunką, sędzią, pielęgniarką, kucharką, sprzątaczką, księgową, pocieszycielką,
.... i pewnie nie wszystkie swoje role tu wymieniłam.
Nie, nie narzekam, ale nie mam na ten czas swojego własnego życia, bo wnuczek
jest numerem 1 w moim.
Inaczej, to muszę być czasem babą z żelaza, ale dzięki temu 17-latek idzie w dobrym
kierunku, obecnie jak już pisałam, przy pomocy terapii.
Ten rok nauki rozpoczął dobrymi ocenami. Zobaczymy jaki będzie koniec, ale mam
nadzieję, że to, co było bardzo trudne, już minęło.
Młody wraca z grupy uśmiechnięty, zmienił swoje zachowania, a o to chodziło.
Młody wiele czynności wykonuje sam, ale ja nie sprzątam jego pokoju, nie zbieram naczyń choćby stały tam długo, nie piorę zawsze  sama, bo nauczyłam obsługiwać pralkę, nie dźwigam ciężkich zakupów.
Niestety, nie udaje mi się utrzymać dobrych relacji z wnuczką. Jest to zaborcza
osóbka, mająca bardzo roszczeniową postawę i gdy jej na czymś zależy, to milutka,
a jeśli czegoś od niej oczekiwać - to lwica.
I znów granice trzeba wyznaczać.
Na szczęście pomiędzy młodymi nie ma wojny jak było wcześniej, ale do dobrych
relacji też wiele brakuje.
Jest pomiędzy nimi 8 lat różnicy, więc na ten moment są inne priorytety.
Mój były /obecnie sąsiad zza ściany/ starszy ode mnie o kilka lat  wykazuje,
oznaki Alzhaimera, więc znów ja powróciłam do jego łask, ale staram się nie przedobrzyć w niczym, bo oprócz dobrego serca /określenie innych/ , to mam
dobrą pamięć i nienajgorsze zdrowie, a on dla mnie jest jedynie człowiekiem,
a bardziej sąsiadem, który potrzebuje pomocy. Więc ją ma.
Ja wciąż jestem zaopiekowana. I w tym celu od lat jeżdżę raz w roku do
"świętego miasta" by podziękować M.B. za to co mam do teraz i prosić o kolejny
rok opieki. I wiem, że to działa pomimo, że nie jestem praktykująca.
Moja młodsza mieszka daleko ode mnie, ale mamy codzienny kontakt i mogę
śmiało stwierdzić, że jesteśmy wciąż w przyjaźni. Ta dziewczyna nigdy mi nie
sprawiała większych problemów i mimo, że ma dorastające dzieci, to wciąż jestem
dla niej autorytetem.
Ja niestety już zamknęłam swoje osobiste sprawy uczuciowe.
Po pierwsze nie mam czasu, po drugie po śmierci tego, który mnie zostawił nie
ogarnęłam się na tyle, żeby wchodzić w coś nowego.
Ten rozdział mojego życia uczuciowego - jest już zamknięty, a jedynym ważnym mężczyzną do końca już /chyba/ zostanie ten obecny, który moim sercem zawładnął.
Młody przez ostatnie 3 dni był na wycieczce i powiem, że w domu było jakoś za
smutno, za cicho i miałam za dużo czasu, więc polatałam trochę towarzysko
i zakupowo. Gdy wrócił poczułam ulgę i radość.
Myślę też, że nieraz burzliwe dni, zwłaszcza, gdy czegoś wymagam są potrzebne,
by też przewietrzyć umysł, a najważniejsze, że widać po nich zmiany, i że po nich wychodzi słońce.
Śmiało mogę określić, że ostatnich 6 lat mojego życia nie poszło na marne, a zasady
jakie wpajam młodemu pozostaną w jego życiu.

Ulle, jest mi bardzo miło i ciepło na sercu po Twoim poście.
Pozdrawiam Ciebie serdecznie

Chyba czas odezwać się.
Jestem wolna, jak to ładnie brzmi.
Wolna, bo mój podopieczny wydoroślał i uciekł /nie dosłownie/ spod moich skrzydeł.
Skończył 18 lat, więc moja opieka prawna skończyła się, jednak pozostajemy razem
i na wspólnej gospodarce. Jak widać nie ma mnie dosyć i  pomimo, że jestem Baba Jaga,
która wymusiła na nim poddanie się w sprawie terapii, chce ze mną nadal mieszkać.
Wspomniana terapia okazała się strzałem w dziesiątkę, bo zrozumiał, że mnie zawojować
nie da się i więcej można uzyskać, szanując przeciwnika.
Przesadziłabym pisząc, że jest wszystko cacy, ale problemy, jakie się pojawiają rozwiązujemy
poprzez rozmowy i kompromisy, a nie wojny domowe.
Z całą pewnością mogę powiedzieć, że chłopak jest uczciwy, co sobie bardzo cenię, w szkole
ma bardzo dobra opinię, a ja zbieram pochwały za jego wychowanie i jestem z tego dumna, bo
łatwo nie było.
Po co ja to piszę? Ano w tym celu, żeby osoby mające problemy z młodzieżą uwierzyły, że można
czasem z tą młodzieżą dojść do porozumienia, ale trzeba cierpliwości i konsekwencji w działaniu.
Napisałam "czasem", bo wszelkie starania o dobre relacje z wnuczką nic nie dały i muszę ją
trzymać nadal na bezpieczną odległość.
O tym jednak napisze oddzielnie.
Jeśli jeszcze na forum są Ci, którzy, którzy mnie pamiętają, to serdecznie pozdrawiam.
Pozdrawiam też pozostałych uczestników, którzy tu zajrzą.

No i nie dotrzymałam obietnicy, dotyczącej pożegnania z tym wątkiem.
Ale do rzeczy.
Był ślub, było trzydziestoletnie pożycie, był rozwód, a teraz był pogrzeb.
I tak naprawdę dopiero teraz mogę zamknąć ten rozdział mojej historii.
Nie cierpiał długo. Po operacji dot. skrętu jelit, wdała się sepsa i w trzy tygodnie zakończył
swoją życiową wędrówkę.
Ostatnie trzy lata były ciche i spokojne bo bał się, że zostanie bez pomocy, bo kiedy podniósł
na mnie głos, dostał reprymendę i uświadomienie, że nie jest moim obowiązkiem opieka
i pomoc i każdy chętny może mnie zastąpić.
Niestety, kolejki nie było, więc stałam obok ja. Pomagał mi dzielnie wnuczek.
I byliśmy w dobrych relacjach do samego końca czyli do 15 października, bo w dniu tym wezwałam
pogotowie i już do domu nie wrócił.
Na trzy dni przed końcem  już mówił do mnie "pani" i pytał pielęgniarkę kto to jest ta ładna kobieta.
Tak czy inaczej, książkę tę zamykam i odstawiam na górną półkę biblioteczki.
Młodzi sprawnie pozałatwiali sprawy związane z pogrzebem, a nawet już i spadkowe.
Wnuczek za kilka dni kończy 19 lat, a za kilka miesięcy Technikum.
Zapewnił mnie, że mam tu dożywocie /tak uzgodnił z siostrą/, a w razie gdyby jednak chcieli to
sprzedać, to będę miała osobne mieszkanie i to mi odpowiada.
Co pokaże życie dalej, to się okaże, ale młodzi wiedzą, że ze mną wojną nie wygrywa się.
Gdyby co, to jestem zabezpieczona na złe czasy i powinno mi to wystarczyć, żebym nie  musiała
liczyć na jałmużnę.
Gdy mi zdrowie nie pozwoli być samowystarczalną, to osobiście załatwię sobie
pobyt w domu opieki. Wnuczek wie, że gdyby co, to mam nie leżeć w domu.
Z wnuczką cały czas dystans, ale młodzi, ku mojej radości dogadują się.
Tak więc teraz dopiero jestem naprawdę wolna, swobodna i zeszły ze mnie wszelkie musiki.
Mogę spokojnie schodzić z własnej drabiny, oby była długa.

                                                   KONIEC !

Nie odchodź stąd

Hallo cisza , zaczynam czytac Twoj watek.
Gdybym potrafila tak pieknie pisac jak Ty, pewnie napisalabym ksiazke.

LUDZIE
      CZEKAJĄ NA POTKNIĘCIA

   Ludzie czekają na potknięcia,
   Na słynne faux pas i lapsusy.
   Cieszą się w duszy z czyichś nieszczęść,
   Innych minusy to ich plusy.

   Mają dla ludzi dziś znaczenie,
   Gafy, omyłki, mankamenty,
   Wybaczą celnie przeoczenia
   I palcem wytkną cudze błędy.

   Ludzie podstawią prędzej nogę,
   Niż ci podadzą dłoń pomocną.
   Chętniej współczują, gdy masz gorzej.
   Gdy jest ciut piękniej...
                                 Odchodzą

                                              Michał Matejczuk
                                             "Kostki czekolady"

Znalazłam się , a właściwie mój wątek w środku niebezpiecznego towarzystwa
/żart/ i ze strachu podnoszę wątek wyżej.

Pozdrawiam Was serdecznie 

Ignorować i po otwarciu interesujących wątków, oznaczać wszystko jako przeczytane, drugi raz te same wątki się nie pokażą.

Pomyślałam sobie, że jeśli nie wypłynę ciut wyżej, to utopię się w tym szambie, które zbudował  "zamordowany".

Brakuje mi możliwości popisania trochę w swoim wątku, ale to, co obecnie dzieje się na forum gasi zapał.
Poczekam, może nastąpią jakieś zmiany.
Pozdrawiam.