Samobójstwo poprzez powieszenie się. - Netkobiety.pl

Przyczyny samobojstw sa rozne ale czasem nie obwiniaj sie za to.Po jakims czasie moze dowiesz sie wiecej i zrozumiesz przyczyne albo i nie..jestem calym sercem z toba w smutku.Napisz jak dobrze go znalas,jaki byl,co robil w zyciu to moze cos wiecej sie dowiemy ale to za jakis czas,teraz pozwol lzom plynac...

Dwa dni temu na klatce schodowej swojej byłej dziewczyny powiesił się osiemnastolatek, kolega. Jutro jego pogrzeb, tak przykro strasznie wiedzieć, że tak młody człowiek, który miał całe życie przed sobą, odebrał je sobie. Nie potrafię w to uwierzyć, że już go nigdy nie zobaczymy. Jakie życie jest dziwne- jednie walczą o to, aby przeżyć, a drudzy walczą o to, żeby je sobie odebrać.
Chłopak nie wykazywał żadnych symptomów tego, że mógłby targnąć się na życie, śmiał się, był wesoły, układało się jakoś.. Jakie pobudki nim kierowały, wiem tylko tyle, że wszystko miał precyzyjnie zaplanowane.. Aż słów brakuje, ciężko, przykro.. Po raz kolejny

Witajcie wszyscy Moj tata powiesil sie w najprawdopodobniej w ta Wigilie...wyszedl w ten dzien, nic nie mowil,szykowal sie myslalam ze do babci idzie. Nie wrócił na noc myslalam z mama, ze popil. Choc szczerze mowiac cos mi mowiklo ,ze zle sie dzieje.Nastepna noc tez nie wrocill. Poszlam z chlopakiem na policje zglosic zaginiecie.Spisali dane,ale kazali jeszcze popatrzec,bo jeszcze nie wszystkie miejsca sprawdzilam.Bylam na izbie przyjec,izba wytrzezwien na dzialce,popytac sie sasiadow babci,w garazu.Nic zadnego znaku. Wtedy naprawde sie przestraszylam. Tydzien wczesniej tata wzial na rozmowe mnie i mame, powiedzial ze jak mu nie pomozemy to zrobi cos glupiego,ze jaka to tragedia go spotkala, bo siedzi 2 mies na l4 bo noga spuchla i pewnie mu tak zostanie,nie chce mu sie nic, jego matka ma aitzchaimera,a jak pojdzie do pracy nie bedzie mial kto sie nia zajmowal. Tlumaczylysmy mu,ze wszyscy lekarze mowia ze dobrze bedzie z ta noga,trzeba czasu, ja i mama pomozemy z jego mama(wczesniej nie mielismy z nia dobrych kontaktow).Zapytalam sie go czy go to nie interesuje,ze my z mama nie mialybysmy z czego zyc,a on powiedzial ze mu 2 lata zostaja do emerytury,jakby na niej byl to byloby inaczej,a tak to przeciez my zginiemy z glodu. I na 3 dni byl koniec z jego marudzeniem ze zyc mu sie nie chce nic mu sie nie chce itp.Myslalysmy ze dotarlo to do niego. Nigdy nie mial depresji nigdy nie wtargnal na swoje zycie zawsze byl silny i bez uczuc troche. Ale jego brat 2 miesiace wczesniej zmarl tata zmienilk sie do poznbania. Mysle ze te ww powody byly tylko przykrywka dla prawdziwego powodu zalamania-smierci jedynego brata. 27 grudnia mielismy pojechac zobaczyc na nasz domek letniskowy nad jeziorem, kiedy przychodzi moja mama i mowi,ze poszla o piwnicy miala nasza komorkeotworzyc ,ale zauwazyla ze klodki nie ma,wajcha wisi drzwi od srodka sa zamkniete.Przestraszyla sie i pobiegla do gory powiedziala mi o wszystkim i kazala zadzwonic po swoja siostre, ja zadzwonilam tez po chlopaka . My bylysmy u nas w domu,oni zeszli po emerytowanego policjanta,ktory mieszka w klatce i wszyscy udali sie do piwnicy. To byly najgorsze chwile w moim zyciu czekanie na werdykt,na informacje. Po 10 min ciocia i moj chlopakweszli do mieszkania nic nie mowili nie patrzyli nam w oczy po chwili moj mowi"on byl tam". Przez pierwsza chwile plakalam trtzeslam sie bo wyobrazalam sobie,ze tam jest cialo mojego ojca,ze on byl sam w takiej chwili,ze mu nie pwoeidzialam,jak go kocham. Obwinialam sie ze to moja wina,ze przeciez dal znak,a ja go zbagatelizowalam,ze jak ostatni raz go widzialam to przez szybe pokoju stal chwile przed moimi drzwiami patrzyl sie na nie ale nie wszedl, a ja sobie wtedy myslalam,zeby juz sobie poszedl. Gdybym tylko wyszla i spytala co tam tato idziemy do babci?? mysle ze wszystko inaczej by sie potoczylo. Albo sprobowalby pozniej kiedy indziej. Mam do niego wieeelki zal,napislal list pozegnalny znalezli przy nim, ze nas kocha ale nie widzial pomocy z naszej strony!!!!!!!!!! ja pie***le,przeciez wszyscy mu chcieli pomoc z ta babcia. O czym do cholery myslal??? Zawsze msylal o sobie zawsze bylo tak jak on chcial, nie mowil niepotrzebujemy takiego telewizora, tylko ja nei potrzebuje takiego, teraz pokazal ze byl egoita od poczatku do konca egoita myslal tylko o sobie.Dobrze wiedzial ze on jest jedynym zywicielem,zdawal sobie sprawe,ze bez niego bedzie nam ciezko. ale co tyo go obchodzilo,najwazniejsze jego problemy,przeciez 0n mial tak zle,ciagle powtarzal ze nie chcialabym byc na jego miejscu, JA POWIEDZIALAM ze chcialabym, za 2 lata emerytura, dziecko odchowane,zadnych dlugow,rodzina. rzeczywiscie tak zle mial ze nic tylko sie zabic!!!!!!!!!!!! Nigdy mu tego nie wybacze. dobrze ze moja mama i ja dostaniemy rente,jak przestane dsie uczyc to mama dalej bedzie miala. Ale to maly pikus a gdzie on bedzie gdy mi sie luby oswiadczy>> kto mnie odprowadzi do oltarza,kto bedzie bawil sie z wnukami co ja im powiem,dziadek sie  powiesil?? On nie wiedzial chyba co to milosc bo takich rzeczy sie nie robi najblizszym. Zniszczyl mi zycie w kazdym z jego aspektow. Podobno ma sie geny samobojcy, wiec zdaje sobie sprawe ze raczej niepowinnam ukladac sobie zycia, bo cos by mi odbilo i zostawilabym najblizszych takie osoby nie powinny zakladac rodzin. Zabral mi radosc ze slubu bo jak to sie cieszyc on powinien byc wtedy ze mna, gdzie radosc z mojego ulubionego swieta???????????????????????? pochowalismy go w sylwestra. Ta radosc tez mi zabral. Nienawidze samobojcow to skonczone mieczaki takie osoby powinni zamykac i nie pozwalac im z nikim sie wizac,skonczeni egoisci, nie powinni miec odwago spojrzec zwyklym ludziom patrzec w oczy!! Krzysztofie, ja rozumiem Twoja zone,teraz niby tak ja kochasz,jestes cyniczny, a gdzie byla ta Twoja wielkka  milosc do zony jak chciales ukrecic sobie leb?? NO GDZIE????????????????????????? nie kochasz jej i nigdy nie kochales,zostaw ja w spokoju ona nie potrzebuje takiej podroby mezczyzny jak Ty!!!!!!!! gdzie ,milosc do dzieci??????????? zal mi cie. Nie dziwie sie ze zona cie nie kocha,ja tez bym nie kochala meza ktory myli o sobie a nie o mnie, nie chciualabym nigdy go wiecewj widziec

Suahili napisał:

Ja myślę, że ile samobójców tyle powodów. Najgorsze jest to, że jeżeli jakąś osobę się odratuje to potem większość ludzi, którzy o tym wiedzą traktują tego kogoś jak debila. I wg mnie to nie jest tak, że samobójcy to egoiści dlatego dziwi mnie to co napisała charlotte1108. Ludzie popełniają samobója bo coś ich przygniata, mają jakiś problem z którym sobie nie potrafią poradzić.

Masz racje,to czesto ludzie bardzo wrazliwi,o delikatnej konstrukcji psychicznej i potrzebuja wsparcia,wysluchania,zrozumienia a nie potepienia.

"Ilu samobójców tyle powodów" to prawda,to że "potrzebują wsparcia,zrozumienia a nie potępienia",też prawda...Ale co z tymi co zostają,których wyrzuty,że może mogli pomóc,a nie zauważyli na czs problemu,nie spodziewali się że coś takiego może się stać,co z dziećmi bez ojców...można by tak wyliczać bez końca.
Charlotte1108 masz rację,Twój Ojciec to egoista,podobnie jak mój mąż-ojciec dwóch synów (14 i niecałe 10 lat). Nie obwiniaj się,że mu nie pomogłaś,to on był i nadal powinien być odpowiedzialny za Ciebie,za Mamę.Będzie Wam ciężko,wiadomo ale obwinianie siebie nic nie da,to był jego wybór,jego decyzja.Trzymaj się i w miarę możliwości wspieraj Mamę,bo teraz jesteście sobie bardzo potrzebne.

.

Ostatnio edytowany przez Czerepach (2012-01-22 10:31:15)

czerechchlopak_ mylisz sie, dalysmy mojemu ojcu wsparcie mialysmy plan jak pomoc mu w sprawach ktore go przytlaczaja.a zal do calego swiata mam - jest poje**ny, ja nie zasluzylam na cos takiego. To jest forum dla ludzi ktorzy cierpia, powinienes mnie zrozumiec a nie naskakiwac, wystarczajaco mam nieprzyjemnosci. Emi1 - doskonale mnie rozumiuesz i masz racje musze opiekowac sie mama.

Prawda jest taka że samobójcy to tchórze, nawet najwiekszego tchórza stać na chwile odwagi!!!

Charlotte- moj mąż snił mi się podobnie wiele razy, przepraszał, przepraszał... teraz gdy czytam to co piszesz jeszcze bardziej się przekonuję, że wszystko to co się wydarzało po i moje sny, to wszystko prawda. Załują, ale my musimy żyć dalej tak aby oni nie cierpieli za to co zrobili... Trzymajcie się i nie dajcie się, nie traćcie wiary i nadziei Nam będzie lżej , im też. Szkoda tylko, że to wszystko musi się tak tragicznie zakończyć i że ten kto to popełnia nie wierzy w to że świadomości nie zabije nawet po śmierci. ...

Charlotte- ja zawsze wierzyłam, czasem może wątpiłam w życie po , dalej .... wiele razy braciszek który umarł przychodził do mnie we śnie.... przestał mi się śnić dopiero jak urodziłam córkę, a było wielkie zdziwienie bo była i jest szalenie do niego podobna (on z kolei był podobny do mojego męża- dziwne prawda?).Ale to wszystko czego doświadczyłam chwilę po tym jak go znalazłam, ja nie chciałam żeby go zabierali, nie chciałam odejść od niego, odpuścić bo czułam, wiedziałam że on jest obok i chce wrócic ale już nie może.... tak mi się snil kolejnej nocy jak opowiadał co i jak , nie wszystko, w zasadzie dopiero niedawno miałam w sen w którym powiedział co czuł jak to robił, jak to wyglądało...potem jakiś czas wydawało mi się że oszalałam, ale gdy zaczelam czytac rozne publikacje to utwierdziło mnie to w przekonaniu. Teraz też czasem mi się śni ale już spokojny, zajęty swoimi sprawami- dosłownie, choć we śnie jestem swiadoma ze to on stamtąd przychodzi czy go widzę tam a nie tu - nei są to jakies wspomnienia czy cos wymyslonego. Dzieli nas bardzo cienka zasłona i wiem, że jest!Wycierpiał wiele za to co się wydarzyło, ale wiem że jest już lepiej. I też czuję się inaczej.

pusta
Bardzo trudno jest się pogodzić z czyimś odejściem. Jemu już nie pomożemy. Ale Ty możesz żyć tak jak On by sobie tego życzył. Na pewno chciał żebyś była dobrą mamą dla waszego dziecka. Czy nie powinnaś zadbać o siebie? Stwórz dziecku miłą, pozytywną atmosferę, żeby mogło się prawidłowo rozwijać. Dziecko czuje i chłonie Twoje nastroje. Miłość do męża niech motywuję Cię do działania. Chociaż Go nie ma, rób wszystko tak jak jemu by się podobało.

wiesz rozmowa z psychologiem byłaby wskazana, potrzebujesz tego w tym właśnie czasie póki nie możesz się sama podnieść. Zorientuj się na kiedy mogłabyś się umówić - już ja Ciebie przypilnuje!

Malinkaa napisał:

Na początku chciałam złożyć wyrazy szczerego współczucia wszystkim Wam, którym przyszło żegnać się nagle z bliskimi, którzy zdecydowali skończyć swoje życie. Sama pożegnałam w ten sposób swojego ojca.

Depresja to okrutna i bezwzględna choroba. Człowiek styka się wtedy z najgorszą prawdą, że nie wypada mu już żyć, a umrzeć niewolno. Staje nad przepaścią i targany najgorszymi emocjami utwierdzony w przekonaniu, że jego życie to nie życie, a wegetacja, walka o każdy następny dzień, odosobniony, samotny z poczuciem, że nie może już dłużej ze sobą wytrzymać i ze świadomością swojego istnienia. Istnienie to jest wątłe i pozbawione sensu. Człowiek wtedy czuje, że jest "kłodą" u nogi całego świata i samego siebie. Czuje się jakby żył na pustyni, albo jakby był niewidzialny, ukrywa swą złość do siebie udaje, że jest ok bo we w rozumieniu takiego człowieka w oczach wszystkich ludzi i tak jest już przegrany. Krzyczy: pomocy! moje życie straciło sens. Jedyną nadzieję widzę we śmierci, ale to jest niemy krzyk, bo w głowie kłębią się myśli, że "i tak mi nikt nie pomoże". Śmierć samobójcza to ucieczka. Kiedyś gdzieś słyszałam: czym jest ciężkie życie na ziemi w stosunku do śmierci trwającej w nieskończoność? Potępiona dusza przeżywa gorsze męki, w to wierzę dzisiaj, niż to cierpienie jakiego doświadczamy na ziemi.

Przeszłam przez to wszystko.
Moje myśli wtedy były najczarniejsze, nienawidziłam siebie, nie mogłam na siebie patrzeć. Zamknęłam się w domu, a gdy już miałam wyjść udawałam, że jest ok. Jednak pewnego dnia świętowałam ze znajomymi moje imieniny i pękłam omal nie doszło do tragedii. Wyrządziłam sobie wiele krzywd, niestety. Mam po tych najgorszych chwilach blizny rękach. Kiedy przychodzi lato, a blizny stają się bardziej widoczne, jest mi wstyd.
Otrząsnęłam się, wymierzyłam sobie cios w policzek i zaczęłam szukać sensu życia w lekturach, w muzyce. Stoczyłam wiele walk z egoizmem. Wygrałam.

Również nie miałam odwagi odebrać sobie życia, może to sprawka Anioła Stróża, być może to kwestia tego, że zawsze miałam bardzo dobre podejście do świata, do życia, przed chorobą potrafiłam cieszyć się z małych rzeczy, rozdawałam uśmiechy wszystkim wokół. Może wszystko to przez co przeszłam w dzieciństwie, cały ten koszmar wzmocniło mnie i nie poddałam się. Wtedy jeszcze myślałam o mamie, o tej kobiecie, której pękło by serce, która i tak miała ciężkie życie i myśl, że zasługuje na wszystko co najlepsze trzymała mnie na tym świecie. Pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że za myślami samobójczymi stoi egoizm. Wykorzeniając egoizm wygrywamy tym samym z myślami samo destrukcyjnymi.
Skłonności do depresji odziedziczyłam chyba razem z genami. Mój tata odebrał sobie życie równo 3 lata temu.
Kiedyś miałam wiele, byłam młodziutka zdolna ładna a przede wszystkim miałam wielkie i gorące serce, którego ciepłem darzyłam wszystkich wokół. Po wielu latach odnoszonych ran moje serce nie potrafi kochać już tak samo, jest pełne ciepła i dobroci, ale i zarazem goryczy i blizn. Kiedyś byli w okół mnie ludzie, znajomi, miałam pracę studiowałam. Dzisiaj kiedy już jestem zdrowa nie mam nic, nie mam przyjaciół, nie mogę liczyć na własną matkę, na rodzeństwo, moja twarz już wygląda na zmęczoną, każdy nowo poznany mężczyzna rani mnie niewyobrażalnie mocno.
Czasami się zastanawiam czy w oczach mężczyzn nie wyglądam jak tarcza strzelinicza?

Tym, którzy tracą wiarę w sens życia polecam książkę Wszystko co ważne Jana Goldsteina. Ta książka to była iskierka, która pomogła mi wziąć życie we własne ręce. Polecam ją tym z Was, dla których ważna w życiu jest pokora wobec własnego istnienia, wobec własnego życia.

Przepraszam, że ten post jest taki długi
Pozdrawiam cieplutko. M

"A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto, z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto. " M.Konopnicka

Świetny post. Gdy się czyta, to ma się wrażenie, jak bardzo prawdziwy, jak działają na nas przeżycia.
Wcześniej Charlotte pisała, że człowiek, który popełnia samobójstwo to tchórz. A to nie prawda. To człowiek nie o słabej konstrukcji psychicznej, wrażliwy faktem, lecz bardzo silny. To nie jest łatwe by umrzeć. Bo chwilkę przed są myśli, a może jednak, może tak, może nie. Faktem są to ludzie osamotnieni, widziałem takie osoby, znałem. Śmieją się i żartują, lecz w głowie mają co innego. Poszukują przyjaźni. Takiej zwykłej przyjaźni rówieśników. Nie córki, syna, ojca - rówieśników. Wyobraźmy takiego samobójcę - jest sam, prawie zawsze jest ciemno, zimno. Ma w ręku sznur, widzi tą belkę, ten hak, to miejsce gdzie ma zamiar umrzeć. Ten człowiek trzyma życie swoje w swoich rękach, myśli - dużo o sobie, bo w chwilach takich myśli o sobie i to normalne, to jego życie, to mu się nie udało, egoista, tak, lecz kto w chwili śmierci nim nie jest. To życie a nie książki. Zobaczmy - myśli o rodzinie - pewnie cieszy że miał, sądzi, że poradzą sobie, że będzie lepiej im bez niego. Go nikt nie zna, nie rozumie.
Zakłada pętlę na szyję, stoi na krzesełku - wie, że tylko jeden, czy dwa ruchy i nie ma odwrotu. Kocha swoją rodzinę, naprawdę tak jest, lecz wie, że został sam na sam ze swoim przeznaczeniem. On wie, że go już nie czekają dni z uśmiechem, wie, że życie jest szare, wie, że życie jego(jako człowieka dla siebie) nie ma sensu. I wtedy albo otrzymuje telefon, ktoś go znajduje, nie uda się, albo ginie.
To człowiek odważny, bardzo odważny. Powiesić się, zastrzelić. Niby szybko i prosto, lecz poprzedzają to chwile, które są niczym wieczność. Chwile myślenia i wtedy wszystko się waży.
Oby Bóg znalazł miejsce dla samobójców - takich wrażliwych, silnych ale jednak samotnych dusz, i by podpowiedział wszystkim wokoło nich, że ta osoba patrzy z góry.

Ostatnio edytowany przez Remi (2012-02-11 17:28:04)

Nikt nie może ustrzec się tego tematu, śmierć dosięgnie każdego z nas, a często niestety jeszcze za życia, mam na myśli śmierć bliskiej osoby. Nie da się opisać słowami tego, co czuje osoba, która kogoś straciła... wiedzą to wszyscy ci, którzy kogoś stracili. jest taka strona http://smierc.org która mi się przypomniała po czytaniu tych wszystkich przykrych słów. zobaczcie. i co o niej myślicie?

Ostatnio edytowany przez psychot (2012-02-19 12:46:28)

Samobójstwo przez powieszenie świadczy moim zdaniem o dużych problemach psychicznych. Może rozejrzyjmy się dookoła  i popatrzmy uważnie na osoby wokół siebie.Czasem wystarczy jakieś dobre słowo,rada,uśmiech.To przerażające,że tyle ludzi potrzebuje pomocy!

mój mąż też niewiele ponad miesiąc temu odebrał sobie zycie ..
jeżeli ktos chciałby ze mna pogadac to moje gg41707660

Często wystarczy zwykły uśmiech, spytanie czy wszystko gra, podanie ręki do drugiego człowieka, bo w końcu nie mamy pojęcia co dzieje się u niego w środku i to już poprawia mu nastrój, skłania do refleksji, ze może jeszcze z nim lub ze światem nie jest jeszcze tak źle, często też wystarczy chwilę się zatrzymać i po prostu dać człowiekowi się wygadać, aby nie czuł się samotny...Samotność, to straszne słowo, tym bardziej, ze owe zjawisko jest czymś tak powszechnym i częstym w dzisiejszym świecie.