Lęk przed śmiercią - tanatofobia - Netkobiety.pl

Witaj,
Wydaje mi się, że myślenie o śmierci, umieraniu, końcu i o tym, co potem będzie jest sprawą naturalną. Każdemu od czasu do czasu zdarza się myśleć w sposób podobny do Twojego. Niektórzy mądrzy ludzie uznają takie egzystencjalne lęki za przejaw rozwoju osobowości. U Ciebie jest to tym bardziej uzasadnione, że niedawno zmarła Twoja Babcia. Niepokojące jest jedynie długie utrzymywanie się tego lęku w takim natężeniu, jak opisujesz.
Pozostaje jednak pytanie, a właściwie kilka: jak długo Twoje myśli na ten temat są tak intensywne? W jakich momentach się pojawiają? Czy przeszkadzają Ci w normalnym życiu i wypełnianiu codziennych obowiązków?
Prawdopodobnie jednak, z biegiem czasu uda Ci się odzyskać radość życia,  a takie myśli zejdą na plan dalszy.
Pozdrawiam

mam też taki lek przed śmiercią, nie ma dnia żebym o tym nie myślała, boję się, że moi najbliżsi umrą, i zostane sama na tym swiecie,
zycie jest kruche i krotkie a ja juz nie potrafie sie nim cieszyc jak kiedys...

To normalne że po śmierci babci czyli bliskiej osoby rozmyślasz nad śmiercią. To znaczy że naprawdę była ci bardzo bliska. Jednak postaraj się nie myśleć że życie jest bezsensu bo i tak spotka nas śmierć. Postaraj się cieszyć każdym dniem tak jakby jutra miało nie być. Życie mamy tylko jedno trzeba ten czas wykorzystać jak najlepiej, po prostu cieszyć się nim. Wiem że to jest bardzo trudne Sama miałam podobne przeżycia do twoich  też nie potrafiłam czuć radości z życia. Jednak czas leczy rany. Mnie to wydarzenie dużo nauczyło zmieniło radykalnie punkt mojego widzenia. Teraz potrafię cieszyć się nawet z drobnostek

wczoraj miałam wypadek samochodowy... nic aż tak złego sie nie stało ale jak już wpadaliśmy w krzaki to widziałam swoimi oczami siebie jak wypadam przez przednią szybe...na szczęście jestem tylko troche poobijana ale ta myśl ciągle do mnie wraca

Ja chciałabym się podzielić swoim lękiem. Nie mogę właśnie w tej chwili spać, mąż wyszedł na nocna zmianę do pracy, a mnie ciągle prześladuje lęk...przed śmiercią. Stało się to 5 lat temu. W wieku 17 lat straciłam ojca. Wczesniej miewałam lęki przed śmiercią - jak każdy, ale teraz ta obawa przerodziła się w okrutne monstrum, które co noc(zwłaszcza) odbiera mi siłę do normalnej egzystenncji. Lęk przychodzi do mnie zazwyczaj nocą. Jest on na tyle silny, że paraliżuje mnie doszczętnie. W mojej głowie wiją się przeróżne obrazy śmierci. Boję się o swoją rodzinę, męża...bo wiem jak życie jest kruche i że można wszystko stracić w przeciągu jednej chwili. Nie wiem czy pozbędę się kiedys tego lęku...pewnie nigdy, ale jestem pewna jednego - nie mogę tak dalej z tym żyć, bo ta straszna myśl wypala mnie od zewnątrz i odbiera energię. Na codzień potrafię cieszyć się życiem, ale jest to tylko kropla w morzu, bo gdy przychodzi ta holerna noc odbiera m wszystko co tak naprawdę przynosi mi szczęście i problemy dnia codziennego zdają się być przy tym bardzo malutkie.Nie mam już siły...

Słuchajcie moje miłe kobietki..... nie trzeba się bać śmierci- bo ona nadejdzie i to jest nieuchronne.Każdy z nas ma  świeczuszkę,która gaśnie niezależnie od Nikogo.Z moich bliskich..... pozostały żywe jedynie dzieci.Nie mam już dziadków,rodziców,męża.Ale zawsze myślę o życiu w kategorii..... ile ja mam jeszcze do zrobienia- tu i teraz.A jak  "kipnę" - to trudno.Jednak nie mam zamiaru kupić trumny,położyć się ..... i czekać na śmierć.Oczywiście...... każdy martwi się o swoich bliskich..... ale nie dajmy się zwariować.Raz tylko- po udarze mózgu poszłam na cmentarz na grób męża..... i powiedziałam ...stary... jak coś kombinujesz...... to odpuść.... ja się jeszcze nigdzie nie wybieram.

ida26 napisał:

Witam, od jakiegoś czasu (od śmierci mojej babci właściwie) mam ciągle myśli o śmierci, przemijaniu. Wcześniej nigdy się nad tym tak nie zastanawiałam - a teraz jestem przerażona bo ciągle się łapie na tym ,że myślę o śmierci i jak to będzie jak umrę.  Boję się też tego ,ze np. nie umrę całkowicie i ,ze np. pochowają mnie żywcem i obudzę się w trumnie. Wiem, że to dziwnie brzmi - ale nie mogę przestać o tym myśleć. Życie jakoś tak traci sens jak sobie człowiek uświadamia ,że wszystko prowadzi do grobu I że w sumie pieniądze , sława czy miłość nawet są słabsze niż śmierć. Co zrobić by odzyskać radość życia i zapomnieć o śmierci ? Czy to w ogóle możliwe ?

Mam podobne obawy. Chyba jak każdy...
Zawsze, gdy przychodzą do mnie złe myśli to zaczynam się modlić. Pomaga mi to, uspokaja.

Jak ja sie cieszę ze znalazłam takie forum...Wiecie męcze sie z tym juz 6 lat i jest mi poprostu ciezko a mam dopiero 27 lat w wieku 21 urodziłam córeczkę i od tego momentu sie zaczeło.Boję sie tego strasznie mam tez synka 3 letniego i masakra poprostu moje mysli krąza tylko wokół tego,mimo ze na codzien staram sie byc wesoła osoba to jak andchodzi noc to poprostu sie zaczyna.Kiedys tak o tym myslałam ze dostałam ataku paniki i musiał mój mąz wzywac pogotowie bo niemogłam mówic zdrętwiała mi twarz ręce..to było straszne niemoge sobie z tym poradzic .Wystarczy ze cos mnie mocniej zaboli lub na dłuzej i juz wyobrazam sobie najgorsze to jest takie męczące..najbardziej boje sie ze umrę i moje dzieci zostaną bezemnie same..

Też mam straszne stany lekowe które są związane z myślą o śmierci. Dochodzą do tego stopnia że ogarnia mnie taka panika ze muszę budzić mojego chłopaka w nocy żeby ze mną rozmawiał i dodatkowo włączam telewizje ustawiam Vive lub inny program muzyczny i usypiam przy tym. Najgorzej jest jak dojdę do myślenia o tym ze mnie zakopią w ziemi...jakoś mam wpojone ze gdybym była pochowana w krypcie czy czymś w tym stylu to bym się tak nie bała.
W dodatku jak oglądam film i ktoś się topi, pali lub dusi...zaczynam sobie myśleć co ja bym zrobiła jak bym miała tak zginać...i co zrobić żeby tak nie zginać...

ROSSIE mam dokładnie to samo w nocy zazwyczaj mnie to nachodzi wtedy mój maz musi trzymac mnie za ręke rozmawiac ze mną i włączam szybko telewizor niewiem jakos tak bezpieczniej sie wtedy czuję głupie to troche wiem:/

mam dokładnie tak samo, nie widzę sensu zycia. bo jaki to wszystko ma sens skoro i tak kiedys mnie zakopia w ziemi, po co sie uczyc zakladac rodzine jak i tak kiedys to nie bedzie mialo zadnego znaczenia. niektorzy mowia ze warto zyc dla milosci czy zeby zrobic cos dla innych, ale przeciez wszyscy kiedys umra i jaki w tym sens?!. jak nas zakopia to co nam z tego przyjdzie, juz nie bedziemy sobie z tego zdawac sprawy co kiedys dobrego czy zlego zrobilismy w zyciu czy co ktos nam zrobil. Tak sie zastanawiam po co to wszystko w ogole jest. Jak tak patrze na ludzi to sobie mysle ze oni sa po prostu glupi ze tak im na czyms zalezy, ze sie staraja i w ogole. z drugiej strony sama tak robie: zalezy mi zeby zdac dobrze mature, dostac sie na dobra uczelnie, znalezc dobra prace, zalozyc rodzine itd, tylko ja czuje ze mam swiadomosc tego wszystkiego ze to naprawde jest nic nie warte, mam nad innymi ta przewage, ze wiem o tym ze wszystko co robie przybliza mnie do grobu. tzn kazdy czlowiek zdaje sobie z tego sprawe ze kiedys umrze ale uwaza ze to jest tak daleko od niego ze narazie go to nie dotyczy i to jest wlasnie glupie.
ta mysl jest straszna, strasznie mnie doluje, mam dopiero 17 lat wczesniej tak nie mialam dopiero od jakiegos czasu czuje ze czas tak szybko plynie, ze zycie ucieka. boje sie smierci, bardzo i dlatego nie mialabym odwagi sie zabic, chyba najbardziej boje sie  bolu i dlatego, jak juz to wolalabym po prostu zasnac i sie wiecej nie obudzic, a najchetniej to wolalabym sie wcale nie urodzic, przynajmniej bylby swiety spokoj. przeraza mnie to myslenie o tym wszystkim, czasem to mozna zwariowac, boje sie ze nawet jak w przyszlosci bede szczesliwa to i tak w glebi bede miala ta swiadomosc ze to jest do d**y wszystko, cos okropnego. z jednej strony czuje ze powinnam sie cieszyc zyciem skoro juz musimy zyc bo nie warto go marnowac skoro juz sie go niestety ma, ale jakos ta dolujaca mysl zwycieza i nie daje sobie z tym rady

p.s.jak tak to czytam teraz to mysle ze jestem totalna wariatka, straszne to jest, eh. skad sie czlowiekowi takie cos bierze...