Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Witaj,
Wydaje mi się, że myślenie o śmierci, umieraniu, końcu i o tym, co potem będzie jest sprawą naturalną. Każdemu od czasu do czasu zdarza się myśleć w sposób podobny do Twojego. Niektórzy mądrzy ludzie uznają takie egzystencjalne lęki za przejaw rozwoju osobowości. U Ciebie jest to tym bardziej uzasadnione, że niedawno zmarła Twoja Babcia. Niepokojące jest jedynie długie utrzymywanie się tego lęku w takim natężeniu, jak opisujesz.
Pozostaje jednak pytanie, a właściwie kilka: jak długo Twoje myśli na ten temat są tak intensywne? W jakich momentach się pojawiają? Czy przeszkadzają Ci w normalnym życiu i wypełnianiu codziennych obowiązków?
Prawdopodobnie jednak, z biegiem czasu uda Ci się odzyskać radość życia,  a takie myśli zejdą na plan dalszy.
Pozdrawiam

mam też taki lek przed śmiercią, nie ma dnia żebym o tym nie myślała, boję się, że moi najbliżsi umrą, i zostane sama na tym swiecie,
zycie jest kruche i krotkie a ja juz nie potrafie sie nim cieszyc jak kiedys...

To normalne że po śmierci babci czyli bliskiej osoby rozmyślasz nad śmiercią. To znaczy że naprawdę była ci bardzo bliska. Jednak postaraj się nie myśleć że życie jest bezsensu bo i tak spotka nas śmierć. Postaraj się cieszyć każdym dniem tak jakby jutra miało nie być. Życie mamy tylko jedno trzeba ten czas wykorzystać jak najlepiej, po prostu cieszyć się nim. Wiem że to jest bardzo trudne Sama miałam podobne przeżycia do twoich  też nie potrafiłam czuć radości z życia. Jednak czas leczy rany. Mnie to wydarzenie dużo nauczyło zmieniło radykalnie punkt mojego widzenia. Teraz potrafię cieszyć się nawet z drobnostek

wczoraj miałam wypadek samochodowy... nic aż tak złego sie nie stało ale jak już wpadaliśmy w krzaki to widziałam swoimi oczami siebie jak wypadam przez przednią szybe...na szczęście jestem tylko troche poobijana ale ta myśl ciągle do mnie wraca

Ja chciałabym się podzielić swoim lękiem. Nie mogę właśnie w tej chwili spać, mąż wyszedł na nocna zmianę do pracy, a mnie ciągle prześladuje lęk...przed śmiercią. Stało się to 5 lat temu. W wieku 17 lat straciłam ojca. Wczesniej miewałam lęki przed śmiercią - jak każdy, ale teraz ta obawa przerodziła się w okrutne monstrum, które co noc(zwłaszcza) odbiera mi siłę do normalnej egzystenncji. Lęk przychodzi do mnie zazwyczaj nocą. Jest on na tyle silny, że paraliżuje mnie doszczętnie. W mojej głowie wiją się przeróżne obrazy śmierci. Boję się o swoją rodzinę, męża...bo wiem jak życie jest kruche i że można wszystko stracić w przeciągu jednej chwili. Nie wiem czy pozbędę się kiedys tego lęku...pewnie nigdy, ale jestem pewna jednego - nie mogę tak dalej z tym żyć, bo ta straszna myśl wypala mnie od zewnątrz i odbiera energię. Na codzień potrafię cieszyć się życiem, ale jest to tylko kropla w morzu, bo gdy przychodzi ta holerna noc odbiera m wszystko co tak naprawdę przynosi mi szczęście i problemy dnia codziennego zdają się być przy tym bardzo malutkie.Nie mam już siły...