Poświęcenie a związek... - Netkobiety.pl

Hej, temat oczywiście damsko-męski. Wygląda następująco, poznałam mojego chłopaka tak jakby za pośrednictwem mojej przyjaciółki,a jego kuzynki, długo nasza znajomośc rozwijała się wyłącznie na gg, bo choc on początkowo proponował spotkania ja nie miałam odwagi się zgodzic, bo jeszcze go za dobrze nie znałam, z czasem gdy zaczęłam go lubic i czekałam na jakąs propozycję, on ich więcej nie powtórzył. Rozmawialiśmy jednak tak i spotykaliśmy się w wirtualnym swiece aż uświadomiłam sobie pewnego dnia, że nie mogę przestac o nim myślec, czekam aż wróce do domu, uruchomię komputer a on napisze,śniłam o nich choc znałam go tylko ze zdjęc;/ On też coraz częsciej dawał mi wyraźne znaki, że cos do mnie czuje, musielismy rozmawiac codziennie, żeby normalnie funkcjonowac, niestety kiedy ja już bylam pewna by zapoponowac spotkanie odkryłam, że na jego profilu nk jest jakaś dziewczyna...gdy weszłam na jej profil szybko zrozumiałam, że T.nie jest wolny;/ Zapytałam go o to przy następnej rozmowie, zaprzeczył, twierdził ze jest wolny jak ptak, choc byłam pewna swego, zmusiłam się by mu uwierzyc, a po tygodniu na jego profilu pojawily się ich wspolne zdjecia z oficjalnym podpisem:( Poczułam się oszukana, zdadzona, myślałam, zabawił się mną i miał z tego radochę, przestałam z nim rozmawiac, napisalam im tylko pod zdjeciem komentarz, że życzę szczęścia i postanowiłam zapomniec. Minęło trochę czasu, czasu bez niego w moim życiu, wracałam z zajęc do domu i tak jak nigdy się nie spotkaliśmy, tak akurat tego dnia wpadłam na niego;/ Nie wiedziałam co zrobic, szedł właśnie na wykład, zapytał czy go odprowadzę, a ja głupia stwierdziłam, a co mi zależy. Rozmawialismy, było b. sympatycznie, widziałam, że on nie może oderwac ode mnie wzroku, zaproponował mi nawet zebym poszła z nim na wykład, zapaliła mi sie czerwona lampa i odparlam: "moze bym i poszla, ale nie chce zeby twoi kumple gadali, że dziewczyna w domu czeka a ty inna na wykład przyprowadziles". Posmutniał nieco, ale rozstaliśmy się pokojowo...Potem napisał znowu, nie wiedziałam co robic, uznałam ze nie mogę tego ciągnąc, ale ilekroc ja próbowałam zapomniec, on się pzypominał, to sms w najmniej oczekiwanym momencie, to telefon pozną nocą do mego domu, to życzenia na świeta...Byłam zakochana, nie mijało mi to, ale byłam też zła i rozgoryczona, bo on dalej był z inna, a uwodził mnie... Trwały te podchody jakies 8 miesiecy, ostatecznie napisałam do niego list w ktorym wyjasnilam jak bardzo mnie zranil, ze mi na nim zalezalo a on mnie tak potaktował, i prosiłam zeby się zdecydowal na cos, bo swoim obecnym zachowaniem nie jest fair ani w stosunku do mnie ani do tamtej dziewczyny. Znowu nastał czas ciszy... Gdy odezwał się następnym razem był już wolny, rozstał się z tamtą dziewczyną i chciał wszystko między nami naprawic, powiedzial , że zrobi wszystko, żebym była z nim szczęśliwa, znowu dałam się przekonac i zostaliśmy parą. Przez pierwsze parę miesięcy było cudownie, szalałam za nim, on za mną, nie wyobrażałam sobie, że można byc bardziej zakochanym i szczęsliwym...Niestety idylla nie trwa wiecznie:( Szybko się okazało, że T. jest bardzo zazdrosny, kazał mi zerwac kontakty z kumpali, wybierac miedzy nim a nimi, to było dla mnie b.trudne, wielokrotnie próbowałam go przekonac, że moi przyjaciele też są dla mnie ważni, bo znam ich od paru lat i nie raz mi pomagali, gdy jego jeszcze w moim życiu nie było, nic to jednak nie pomagało, twierdził, że są to jego potencjalni rywale i mam z nimi zerwac kontakt albo on odejdzie, sporo było kłotni w tym temacie ale ostatecznie nie mogłam bez niego życ i ograniczałam znacznie te kontakty z innymi. To jednak nie był koniec, wciąż chciał żebym go zapewniała ze go kocham, chciał o tym słuchac i czytac w smsach kilka razy dziennie, a ja nie jestem osobą intrawertyczna, dla mnie to słowo powtarzane tak czesto traci na swej watrosci, tego też nie rozumiał, wiec staralam się jak mogłam wyznawac mu to na rozne sposoby w miare jak najczescie, wciąż jednak było mu mało:( Twierdził, ze mi ufa, ale mial hasla do mojego gg i pofilu na nk, sprawdzał achiwa regularnie, przegladal moje skrzynki w komórkach, a gdy tylko sie okazalo ze z kims wymienilam za duzo smsow to wszczynal awanure, jakobym jemu az tyle czasu i uwagi nie poswiecala. Mial pretensje, gdy kiedy napisal do mnie, musial czekac na odpowiedz pare minut ( a wiadomo, że sa miejsca gdzie czlowiek z kom. nie chodzi lub nie zawsze moze od razu odpisac)...Kłotnie były coraz częstsze, moje szczęśnie straciło na sile, zaczęlo mi brakowac kontaktow z innymi ludzmi, on nawet nie chcial poznac moich znajomych a gdy chcial poznac moje przyjaciolki ale nie udawalo sie zorganizowac z roznych przyczyn spotkania obwinial tym mnie...Nie miałam już siły, coraz częsciej się na niego obrazałam, też chciałam zawalczyc o swoje, ale zawsze konczylo sie powrotem do jego zasad. Wciąż miałam wypominane, że po studiach planował wrócic do domu, a to na drugim krancu polski, ale zostal tu dla mnie i dla mnie porzucil dom rodzinny;/ niedawno zaczal mi wypominac ze jego była dziewczyna( z ktora wyobrazcie sobie mieszka w jednym mieszkaniu,ale oczywiscie w osobnych pokojach, bo jakos  tak wyszlo;/) była lepsza, ze poswiecala mu wiecej czasu i uwagi i ze gdyby nie to ze dla mnie z nia zerwal i zerwal praktycznie kontakt to atmosfera na jego mieszkaniu bylaby lepsza. Ostatecznie nie wytrzymałam, zerwałam z nim, chciał wrócic, błagał zebym i ja wrocila ale tym razem nie chce juz wracac do tej zlotej klatki, chce normalnego zycia, stabilnego zwiazku i zaufania, nie chce ciagle byc za wszystko obwiniana ani miec wypominane ile to on dla mnie poswiecil a jak to ja dla niego nie potrafie zrezygnowac z niczego. Kocham go, ale juz nie moge tego zniesc. Czy mam o nim zapomniec?? Czy jednak probowac to ratowac?